Ανέκδοτα ερωτήσεων-απαντήσεων

Η δασκάλα του Τοτού ρωτάει τους μαθητές της:
- "Θέλω να μου φτιάξετε μια πρόταση που να έχει μέσα τη λέξη μάλλον."
Σηκώνει το χέρι η Ελενίτσα.
- "Πες μας Ελενίτσα," λέει η δασκάλα.
- "Χθες πήγαμε με τους γονείς μου σε μια ταβέρνα, μάλλον πεινούσαμε."
- "Μπράβο Ελενίτσα," λέει η δασκάλα.
Σηκώνει το χέρι ο Κωστάκης.
- "Πες μας Κωστάκη," λέει η δασκάλα.
- "Προχθές πήγα με την οικογένεια μου στη παραλία, μάλλον έκανε ζέστη."
- "Μπράβο Κωστάκη," λέει η δασκάλα.
Απ` το τελευταίο θρανίο ο Τοτός σηκώνει το χέρι:
- "Κυρία, κυρία να πω και εγώ;"
- "Πες Τοτέ," λέει η δασκάλα.
- "Πριν μια βδομάδα πήγαμε με τους γονείς μου στο χωριό. Ξαφνικά βλέπω τη γιαγιά μου να βουτάει τους Ταϊμς του Λονδίνου και να ανηφορίζει το βουνό.
Μάλλον πήγαινε για χέσιμο,... γιατί η γιαγιά μου δεν ξέρει αγγλικά!"
Ήταν κάποτε τρεις νυχτερίδες και έλεγαν τα κατορθώματα τους. Λέει η πρώτη:
- "Που λέτε εχθές έκανα ένα φοβερό κατόρθωμα. Με βλέπετε που είμαι έτσι γεμάτη αίματα και κρέατα στο πρόσωπό μου. Εκείνο το βουνό το βλέπετε;"
- "Το βλέπουμε," απαντούν οι άλλες απορημένες.
- "Ε λοιπόν, πίσω από εκείνο το βουνό βρίσκεται ένα μεγάλο κάστρο. Κατασπάραξα όλους όσους βρίσκονταν εκεί, δεν άφησα κανέναν! Τρομερή βραδιά!"
Μετά παίρνει το λόγο η δεύτερη νυχτερίδα και λέει:
- "Α, αυτό δεν είναι τίποτα. Που να δείτε εγώ τι έκανα. Το βλέπετε εκείνο το βουνό;"
- "Το βλέπουμε," απαντούν οι άλλες.
- "Ε λοιπόν, πίσω από εκείνο το βουνό βρίσκεται ένα μεγάλο χωριό. Δεν άφησα κανέναν. Τους εξαφάνισα όλους. Δεν βλέπετε όλα αυτά τα αίματα επάνω μου; Τρομερή βραδιά, έσκασα στο φαί!"
Αναστατωμένη η τρίτη νυχτερίδα μέσα στα αίματα κι αυτή αλλά σε πολύ χειρότερη κατάσταση λέει:
- "Που να σας τα λέω για μένα... Το βλέπετε εκείνο το βουνό;"
- "Το βλέπουμε," απαντούν οι άλλες.
- "Ε λοιπόν... εγώ δεν το είδα...!"