φρέσκα ανέκδοτα

Kάποιος κύριος έχει έρθει για επαγγελματικό ταξιδάκι στην Aθήνα, το βράδυ λοιπόν μετά από τα επαγγελματικά ραντεβού του θέλησε να πάει σε έναν οίκο ανοχής.
Μπαίνοντας βλέπει έναν νεαρό ο οποίος ευγενέστατα ρωτά:
- Kαλησπέρα σας κύριε, τι μπορούμε να κάνουμε για εσάς;
- Kαλησπέρα θα ήθελα ένα ραντεβού με μία δεσποινίδα.
- Mάλιστα κύριε, θα πάτε πρώτη πόρτα δεξιά.
Προχωράει συναντά την πόρτα την ανοίγει και βλέπει έναν άλλον νεαρό.
- Παρακαλώ κύριε, θα θέλατε μελαχρινή, ξανθιά ή κοκκινομάλλα;
- Mελαχρινή παρακαλώ.
- Tρίτη πόρτα αριστερά παρακαλώ.
Προχωράει συναντά την πόρτα την ανοίγει και βλέπει έναν άλλον νεαρό.
- Θα την θέλατε χονδρούλα ή αδυνατούλα;
- E! να έχει και λίγα πιασιματάκια.
- Mάλιστα κύριε, πέμπτη πόρτα δεξιά
Προχωράει συναντά την πόρτα ανοίγει και... τίποτα δρόμος! πηγαίνει στην αρχική είσοδο βλέπει τον νεαρό και του λέει:
- Συγνώμη αλλά εκεί που με έστειλαν δεν υπάρχει κοπέλα, δεν υπάρχει τίποτα, δρόμος!
- Aααααα! το ξέρουμε. Κοπέλες δεν έχουμε ακόμα, αλλά από οργάνωση όμως, ε!;
Είναι η πρώτη σου φορά. Καθώς ξαπλώνεις πίσω οι μύες σου σφίγγουν. Προσπαθείς να τον κάνεις να καθυστερήσει ψά χνοντας για δικαιολογία, αλλά αυτός δεν πτοείται καθώς σε πλησιάζει.
Ρωτάει αν φοβάσαι κι εσύ κουνάς το κεφάλι αρνητικά. Έχει μεγαλύτερη εμπειρία, αλλά είναι η πρώτη φορά που το δάχτυλό του βρίσκει το σωστό μέρος. Το βάζει πιο βαθιά κι εσύ ανατριχιάζεις. Το σώμα σου τεντώνεται, αλλά αυτός είναι ευγενικός όπως ακριβώς υποσχέθηκε!
Σε κοιτάει βαθιά στα μάτια και σου ζητάει να τον εμπιστευτείς - το έχει ξανακάνει πολλές φορές. Το ψύχραιμο χαμόγελό του σε ηρεμεί καθώς ανοίγεις διάπλατα για να του δώσεις περισσότερο χώρο για ευκολότερη είσοδο. Αρχίζεις να τον παρακαλάς να βιαστεί, αλλά αυτός προχωράει πολύ αργά, θέλοντας να σου προκαλέσει όσο το δυνατόν λιγότερο πόνο. Καθώς πιέζει κοντύτερα, προχωρώντας βαθύτερα, αισθάνεσαι τον ιστό να υποχωρεί. Ο πόνος διαπερνάει ολόκληρο το σώμα σου και αισθάνεσαι λίγο αίμα να τρέχει καθώς εκείνος συνεχίζει. Δείχνει ανήσυχος και σε ρωτάει αν πονάει πολύ...
Τα μάτια σου γεμίζουν δάκρυα καθώς κουνάς το κεφάλι αρνητικά και τον παροτρύνεις να συνεχίσει. Αρχίζει να μπαινοβγαίνει με τέχνη αλλά το μούδιασμα σε κάνει να μην τον αισθάνεσαι μέσα σου. Μετά από μερικές ξέφρενες στιγμές, αισθάνεσαι μια έκρηξη μέσα σου καθώς εκείνος το τραβάει έξω. Ακόμα ανάσκελα, αναπνέεις λαχανιασμένα, όλο χαρά που τελείωσε.
Σε κοιτάει και με ένα ζεστό χαμόγελο σε ρωτάει αν αισθάνεσαι καλά και σε διαβεβαιώνει ότι τώρα θα είναι πολύ καλύτερα από πριν. Εσύ τον ευχαριστείς λέγοντάς του πόσο καλός οδοντογιατρός είναι. Ήταν, βλέπεις, η πρώτη φορά που σου έκαναν εξαγωγή δοντιού!
Πριν από χρόνια κάποιος νομάρχης βάφτισε ένα αγόρι. Τα χρόνια πέρασαν.
Ο νομάρχης είχε γίνει πλέον υπουργός και το αγόρι τέλειωσε το λύκειο, πήγε φαντάνταρος και γύρισε στο χωριό και έγινε θαμώνας στο καφενέ του χωριού.
Ο πατέρας του καθημερινά του λέγε "ρε σήκω και πήγαινε στον νουνό σου να σε βολέψει σε μια δουλειά και να σου βρει κι ένα σπιτάκι να μείνεις.
Υπουργός είναι και έχει τον τρόπο του..." Πες, πες, κάθε μέρα τα ίδια, τον έψησε, φεύγει και πάει στον υπουργό.
- Εκεί που θα πας, αν σου πούνε πως ο υπουργός είναι σε σύσκεψη, μη το πιστέψεις, έτσι λένε σε όλους.
Μη κολώσεις, άνοιξε την πόρτα και έμπα μέσα.
- Ορίστε κύριε, τι θέλετε;
- Τον υπουργό.
- Δυστυχώς, κύριε, ο κ. υπουργός δεν μπορεί να σας δεχτεί αυτή τη στιγμή, είναι σε σύσκεψη.
- Τι σύσκεψη και μ**ίες μου λες; Κάνει έτσι και μπουκάρει στο γραφείο και πέφτει στη φάση που κάποιος παιδαράς πη**σε τον υπουργό.
- Ρε καλώς τον αναδεχτό. Πώς και με θυμήθηκες;
- Μ έστειλε ο πατέρας μ να μ βρεις μια δουλειά κι ένα σπιτάκι να βολευτώ κι εγώ.
- Τn δουλειά αναδεχτέ μου μπορώ να σ βρω, αλλά από σπίτι, μη ζητάς γιατί, όπως βλέπεις, και μεις εδώ κάπως στενά είμαστε.
- Ο ένας άπαν στον άλλον!