Ο Σέρλοκ Χολμς και ο βοηθός του Δρ. Γουάτσον πήγανε για κάμπινγκ. Αφού λοιπόν το βράδυ έφαγαν και ήπιαν το κρασάκι τους, την πέφτουν για ύπνο. Ξαφνικά, μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα, ο Σέρλοκ σκουντάει τον Γουάτσον.
- Γουάτσον, ξύπνα. Κοίτα πάνω και πες μου τι βλέπεις.
- Τί να δώ, κ. Χολμς; Εκατομμύρια των εκατομμυρίων αστέρια.
- Και τι συμπέρασμα βγάζεις από αυτό;
- Κοιτάξε: Αστρονομικά, συμπεραίνω ότι υπάρχουν εκατομμύρια γαλαξίες στο σύμπαν και συνεπώς άπειρο πλήθος αστέρων και πλανητών. Αστρολογικά, ο σκορπιός πρέπει να βρίσκεται στο Λέοντα. Ωρολογικά, πρέπει να είναι περίπου τρεις και τέταρτο τα ξημερώματα. Μετεωρολογικά, μάλλον θα κάνει καλό καιρό αύριο. Θεολογικά, συμπεραίνω ότι ο Θεός είναι παντοδύναμος και ότι αποτελούμε ένα απειροελάχιστο και ασήμαντο κομμάτι του σύμπαντος. Εσείς τι συμπεραίνετε κ. Χολμς;
- Ότι μας έκλεψαν τη σκηνή, ανόητε!
Μια φορά ο Σέρλοκ Χολμς και ο φίλος του ο Ουάτσον πήγαν για κάμπινγκ. Έστησαν τη σκηνή τους και έπεσαν να κοιμηθούν. Μερικές ώρες αργότερα ο Χολμς ξυπνάει τον φίλο του και του λέει:
- "Ουάτσον κοίτα στον ουρανό και πες μου τι βλέπεις."
Tότε ο Ουάτσον του απαντά:
- "Βλέπω εκατομύρια αστέρια."
Χολμς:
"Και τι σου λέει αυτό;"
Ο Ουάτσον σκέφτεται μερικά λεπτά και λέει:
- "Αστρονομικά, μου λέει ότι υπάρχουν εκατομύρια γαλαξίες και πιθανότατα δισεκατομύρια πλανήτες. Αστρολογικά, μου λέει ότι ο Κρόνος είναι στον Κριό. Ωρολογιακά, μου λέει ότι η ώρα πρέπει να είναι τρεις παρά τέταρτο. Θεολογικά, είναι απόδειξη ότι ο Θεός είναι παντοδύναμος και όλοι εμείς είμαστε μικροί και ασήμαντοι. Μετεωρολογικά, φαίνεται ότι θα έχουμε μια θαυμάσια μέρα αύριο. Τι λέει σε εσένα όμως;"
Τότε ο Χολμς μετά από μερικά λεπτά σιωπής του απαντά:
- "Ουάτσον είσαι ηλίθιος! Κάποιος μας έκλεψε τη σκηνή!"
Καλημέρα σας κυρίες μου, είπε ο Σέρλοκ Χολμς όταν συνάντησε στο δρόμο τρεις κυρίες να τρώνε απολαυστικά από μια μπανάνα η κάθε μια.
- Είναι γνωστές σου; τον ρώτησε ο Dr. Watson.
- Όχι, απάντησε ο Χολμς, ποτέ δεν έχω ξανασυναντήσει την καλόγρια, την πουτάνα και την νιόπαντρη που μόλις πέρασαν.
- Θεέ και κύριε, απόρησε ο Watson, πως τα κατάλαβες όλα αυτά;
- Στοιχειώδες αγαπητέ μου, απάντησε με το γνωστό του χαμόγελο ο δαιμόνιος ντεντέκτιβ. Η καλόγρια κρατούσε τη μπανάνα με το ένα χέρι και με το άλλο την έκοβε κομματάκια και την έβαζε στο στόμα. Η πουτάνα πάλι την κράταγε με τα δύο της χέρια και την έβαζε βαθιά στο στόμα της αφού πρώτα έγλυφε την κορφή με τη γλώσσα της.
- Εκπληκτικός συλλογισμός, παρατήρησε ο Watson, και η τρίτη πως κατάλαβες ότι ήταν νιόπαντρη;
- Πανεύκολο αγαπητέ μου ! τον αποστόμωσε ο Χολμς. Με το ένα χέρι κράταγε τη μπανάνα και με το άλλο έσπρωχνε το κεφάλι της προς αυτή.