Ένα πυρηνοκίνητο Aμερικανικό αεροπλανοφόρο πλέει στα νερά της Μεσογείου, όταν ξαφνικά πέφτει πυκνή ομίχλη. Μετά από λίγο ο καπετάνιος βλέπει ένα μικρό φως στο βάθος του ορίζοντα και του στέλνει μήνυμα:
"Στρίψτε 15 μοίρες ανατολικά."
Από την άλλη μεριά φτάνει αμέσως η απάντηση:
"Στρίψτε 15 μοίρες δυτικά."
Ο καπετάνιος, εκνευρισμένος, στέλνει άλλο ένα μήνυμα:
"Είμαι ο καπετάνιος ενός πλοίου και είπα ότι πρέπει να στρίψετε 15 μοίρες ανατολικά."
"Και εγώ είμαι ναύτης δευτέρας τάξεως και λέω ότι πρέπει να στρίψετε 15 μοίρες δυτικά."
Του καπετάνιου του ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι. Δεν είναι δυνατόν να φέρεται έτσι ένας βρωμοέλληνας σε αυτόν, που είναι απόγονος των πιονέρων της Αγριας Δύσης.
"Είμαι πυρηνοκίνητο αεροπλανοφόρο των ΗΠΑ, και αν δε μετακινηθείτε 15 μοίρες ανατολικά, θα σας βυθίσω!"
"Και εγώ σας μιλάω από το φάρο στο ακρωτήριο, και αν δε μετακινηθείτε 15 μοίρες δυτικά, θα βυθιστείτε μόνοι σας!"
Μια μέρα η δασκάλα ζήτησε από τα παιδιά να φέρουν από ένα φρούτο ή ένα λαχανικό για να μάθουν να τα αναγνωρίζουν .
- Τι έφερες , Μαρία ;
- Εγώ έχω φέρει ένα πράγμα που είναι στρογγυλό , πορτοκαλί , νόστιμο και πολύ ζουμερό .
- Για πείτε μου παιδιά , τι έφερε η Μαρία ;
- Πορτοκάλιιιιιι , απαντούν τα παιδιά . Και η Μαρία έβγαλε από την τσάντα της το πορτοκάλι και το έδειξε στα παιδιά .
- Τι έχεις εσύ , Γιαννάκη ;
- Έχω ένα πράγμα πράσινο, που έχει γύρω - γύρω μεγάλα πράσινα φύλλα και είναι πολύ νόστιμο .
- Για πείτε μου παιδιά , τι έχει ο Γιαννάκης ;
- Μαρούλιιιιιιιι , απαντούν τα παιδιά . Και ο Γιαννάκης έδειξε το μαρούλι που είχε σε μια σακούλα .
Αυτό συνεχίστηκε για ώρα μέχρι που όλα σχεδόν τα παιδιά μίλησαν γι αυτά που έφεραν . Όση ώρα μιλούσαν τα άλλα παιδιά η δασκάλα έριχνε κλεφτές ματιές στο Μπόμπο , ο οποίος καθόταν ήσυχος στο θρανίο του έχοντας το δεξί του χέρι συνέχεια στην τσέπη του παντελονιού του .
Φοβόταν λίγο να τον ρωτήσει αλλά στο τέλος του είπε δειλά :
- Εσύ, Μπόμπο, έφερες κάτι ;
- Εγώ , έχω κάτι που είναι λίγο σκούρο , μακρουλό και λίγο χοντρουλό . Της μαμάς μου και της αδελφής μου τους αρέσει πολύ , λένε ότι είναι νοστιμότατη , τρελαίνονται γι αυτή , αλλά εμένα δε μ αρέσει , είναι αηδία ! Να τη βγάλω ;
- Όχι ! φωνάζει έντρομη η δασκάλα .
- Α ! κατάλαβα , λέει γελώντας ο Μπόμπος . Ούτε σε σας αρέσει η πατάτα !
Οι Αμερικάνοι, οι Ρώσοι και οι Ιάπωνες ετοιμάζουν μια διετή αποστολή διαστημικού λεωφορείου, με έναν αστροναύτη από κάθε χώρα.
Μιας που θα είναι δύο μεγάλα, μοναχικά χρόνια εκεί πάνω, επιτρέπουν στον καθένα να πάρει μαζί του ένα είδος διασκέδασης της επιλογής του, που να μη ζυγίζει πάνω από 150 pounds.
Ο Αμερικάνος ζητά από το συμβούλιο της NASA να πάρει την 125 lb. σύζυγό του. Το εγκρίνουν.
Ο Ιάπωνας αστροναύτης λέει:
"Πάντα ήθελα να μάθω λατινικά. Θέλω 100 lbs. βιβλίων με κείμενα". Το συμβούλιο της NASA το εγκρίνει.
Ο Ρώσος αστροναύτης σκέφτεται για λίγο και λέει:
"Δύο χρόνια... εντάξει, θέλω 150 pounds από τα καλύτερα Κουβανέζικα πούρα που υπάρχουν". Πάλι, η NASA δίνει το οκέι.
Δύο χρόνια αργότερα, το διαστημικό λεωφορείο προσγειώνεται και όλοι μαζεύονται απέξω για να υποδεχτούν τους αστροναύτες. Λοιπόν, ήταν προφανές τι έκανε ο Αμερικάνος, αυτός κι η γυναίκα του βγήκαν κρατώντας ένα βρέφος ο καθένας.
Το πλήθος επευφημεί.
Ο Ιάπωνας αστροναύτης εμφανίζεται και βγάζει για δέκα λεπτά λόγο σε εντελώς άπταιστα λατινικά.
Το πλήθος δεν κατάλαβε ούτε λέξη, αλλά εντυπωσιάστηκε και ζητωκραύγαζουν πάλι.
Βγαίνει έξω και ο Ρώσος αστροναύτης περπατώντας βαριά, σφίγγει το έδρανο του βήματος μέχρι τα δάκτυλά του να ασπρίσουν, ρίχνει μια ματιά στη πρώτη σειρά και ουρλιάζει:
- Ένα σπίρτο κανείς;