Bir zamanlar padişahın atı ağlamaya başlamış. Durup dururken ağlıyormuş ama hiçde durmuyormuş. Ne veterinerler baytarlar çağırmişlar ama nafile at ağlıyormuş. Nam-ı kemail çağırmışlar. Nam-ı kemal atın kulağına bir şeyler fısıldamış. At gülmeye başlamış. Bir zamanlar sonra padişah nam-ı kemali çağırttırmış ve demişki.
- Ne yaptın ata durmadan gülüyor. Düzelt şunu nam-ı kemal kulağına yine bir şeyler fısıldamış ve at tekrar ağlamaya başlamış. Padişah sormuş ne dedin demiş.
Nam-ı kemal:
- Önce benim yarrağım senin yarrağından büyük dedim gülmeye başladı, sonra açıp gösterdim.