Erzurum Fıkraları

Bu kategorideki en yeni fıkralar
Erzurum'a bilgisayarın daha yeni yeni gelmeye başladığı zamanlara ait bir anıyı Erzurum Kültür Kurumu İlköğretim Okulu'ndan Mansır Bey anlatıyor... Bir işyerine bilgisayar ve stok programı satılır. Teknik servis elemanı bilgisayarı işyerine kurduktan sonra stok programının kullanımı ile ilgilibilgi verir ve ayrılır. Aradan bir iki saat geçer, işyerinden telefon:
"Kardeşim sizin anlattıgınız kimi yapirem fegat program düzgün çalışmiir."
Teknik servis elemanı sorar:
"Nasıl yapıyorsunuz?"
"Senin anlattıgın kimi."
"Hata ne?"
"Yazdıgım bilgiler kaydetmeme ragmen saklanmiir."
"İşlem basamaklarını tek tek anlatır mısınız?."
"Tamam" diyor ve başlıyor anlatmaya..."Programı açirem. Malın adı bölümüne adını, adedi bölümüne adedini, birim fiyatını vb. yazirem. Hepsini yazdıhtan sonra senin anlattıgın kimi kayıt bölümüne basirem. Ekrana bir yazı geliir:Kaydetmek ister misiniz?E / H yazısı çıkir. Ben de diyirem Hee..."
Zamanın birinde Erzurum'dan bir grup Hacca gitmek için yola çıkmışlar. Van'a gelmişler. Van'ın bir köyünde konaklamaya karar vermişler. O köyün de imamı yokmuş. Köylüler aralarında konuşmuşlar ve Erzurum’dan çıkıp hacca giden bu topluluktan birini imam yapmaya karar vermişler.
Hem Erzurumlu, hem de hacca gidiyorlarsa boş insan değillerdir diye düşünmüşler. Nitekim tekliflerini içlerinden birisi kabul etmiş. Her yıl 400 koyun verilecekmiş imama.
Adam hacca gidip masraf yapacağıma burada kalıp yalandan imamlık yapar ve her yıl 400 koyun sahibi olurum diyerek işe başlamış.
Köylü camide toplanmış namaz kılınacak.
Sayın imam başlamış namazı kıldırmaya.
- Erzurum'dan çıktım yola. Van'da verdim mola. 400 koyun verdiler bana. Allahüekber.
Bu günlerce aynı biçimde devam etmiş. Köylü bu işe biraz şaşırmış ve konuşmuşlar aralarında.
- Ya... Daha önceki imam mı yanlış kıldırıyordu, yeni imam mı?
Bunu gidip müftüye soralım demişler. Sayın müftü meşhur Oflu Hoca. Müftü'ye gelen halk her şeyi anlatmış. Müftü köylüye dönerek;
- Siz şimdi hiç imama çaktırmadan köyünüze dönün ve namaz vakti camide toplanın. Ben de namaza geleceğim, demiş.
Herkes köyüne dönmüş ve namaz vakti camide toplanmış. Tabi ki Sayın müftü de camide. İmam namazı kıldırmaya başlamış.
Birinci rekat:
- Erzurum'dan çıktım yola. Van'da verdim mola. 400 koyun verdiler bana. Allahüekber.
Bu sırada arkadan "Öhö Öhö" diye bir ses gelir.
İmam yakalandım herhalde diye korkmaya başlar.
İkinci rekatta bu sefer;
- Erzurum'dan çıktım yola. Van'da verdim mola. 400 koyun verdiler bana. Yarısı sana, yarısı bana. Allahüekber, diyerek sözlerini değiştirir.
Namaz bitince köylü müftüye dönerek.
- İmam efendi namazı doğru kıldırıyor mu? Diye sorar.
Müftü:
- Haçan birinci rekatta biraz şaşırdı ama ikinci rekatta işi düzeltti!..
Erzurumlu bir imam, köyde dul bir hatuna göz koymuş.
"Ulan ne yapsak da hatuna yaklaşabilsek" diye düşündüğü bir gün camiden çıkışta köy medyanında bir at arabası görmüş.
At arabasının arkasında bu hatun bir başına oturuyormuş.
Imam hemen at arabacıyı bulup, arabanın başına getirmiş ve.
- Sür ula sür at arabacı! demiş.
- Nereye sürem la imam efendi?
- Kasabaya.
- Kasabada niideceeek?
- Müftü bekler ula, sür hele!
At arabacı atı dört nala sürmeye başlamış. imam da arkada hatunun üstüne atlamış.
Tam birleşme anında at arabası devrilmiş ve imam ve hatun arabanın altında kalmışlar.
Olayı haber alan köy halkı hemen kaza mahalline intikal etmişler.
At arabasını kaldırınca bir de ne görsünler, imamın kamışı hatunun içinde!
Köylü hemen "ula ayıp değil mi imam efendi, ula küünah değil mi bu yaptığın?" diye söylenirlerken, imam efendi pişkin pişkin cevap vermiş:
- Allah korudu, allah korudu, yaa cözüne cireydi?!.
Erzurumlu harmanını kaldırmış, ekinini kurutuyormuş.
Öğleden sonra gökyüzü kararmaya başlamış.
- ”Allah’ım, ne olirsen ekinim gurumadan yagmurunu yagdirma! ”
- ”Allah’ım, birkaç gün daha yagmurunu yagdirma, ne olirsen” diye dualar edip durmuş.
Ekini kurudu kuruyacak.
Akşam üzeri, son yarım saatte bir yağmur bir bora.
Tüm ekini çürümüş.
O hırsla eve gelmiş, bir de bakmış ki; eşşeği de yıldırım çarpmış.
Bu olay erzurumlu’nun içine oturmuş ama bir şey de yapamamış.
Zaman geçmiş, ramazan ayı gelmiş.
Ilk gün niyetlenmiş erzurumlu.
Iftara tam yarım saat kala, bir sigara çıkartıp yakmış.
Ilk nefesini şöyle bir güzelce çekmiş ve gökyüzüne bakarak üflemiş.
- ”Nasıl? illet oliysen şimdi degil mi?” demiş ve eklemiş:
- ”Ölen eşegi de gurbana saymazsam şerefsizim…”
BİR GENELGE İLE İSTANBULDAKİ BÜTÜN ERZURUMLULAR MEMLEKETLERİNE GÖNDERİLECEKMİŞ. POLİS HER YERDE ERZURUMLU ARIYORMUŞ. BİZİM ERZURUMLU ARKADAŞLARINA SİZ MEMLEKETE GİDİN BEN BURADA KALACAĞIM DEMİŞ. HERKES GİTMİŞ BİZİMKİ KALMIŞ.
BOĞAZ KÖPRÜSÜNDE POLİS KONTROL YAPIYORMUŞ. BİZİMKİNİ DURDURMUŞLAR.
KONTROLDEN SONRA POLİS SORMUŞ.
- NERELİSİN SEN?
- İSTANBULLUYAM.
POLİS İNANMAMIŞ TABİ…KENDİNCE UFAK BİR SINAVA TABİ TUTMUŞ VATANDAŞI.
- MADEM İSTANBULLUSUN TOPRAK DE BAKİM.
- TORPAAAAK.
- YAPRAK DE BAKİM.
- YARPAAAAK.
- KÖPRÜ DE.
- KÖRPÜÜÜÜÜÜÜ
DEMİŞ. YÜRÜ MEMLEKETE.
2 GÜN SONRA KAHVEDE ARKADAŞLARI BİZİMKİNİ GÖRÜR. ULA NE OLDU DİYE SORARLAR. BİZİMKİ DERKİ.
- BANA DEDİÇİ TORPAK DE, DEDİM
YARPAK DE, ONUDA DEDİM
HERHAL O KÖRPÜ VARYA KÖRPÜ ONU DİYEMEDİM.