Δημοφιλή ανέκδοτα

Το σπίτι του μικρού Θωμά είναι γεμάτο με συγγενείς, που έχουν έρθει για τη γιορτή του μπαμπά.
Εκεί που τρώνε και κουβεντιάζουν ο παππούς παρατηρεί ότι ο Θωμάς έχει χάσει κάθε ενδιαφέρον για τη συζήτηση. Βγάζει λοιπόν απ το πορτοφόλι του ένα πεντοχίλιαρο κι ένα δεκαχίλιαρο και λέει στο μικρό Θωμά να διαλέξει ένα. και να το κρατήσει. Ο μικρός διαλέγει το πεντοχίλιαρο και ο παππούς, απορημένος απ την κακή επιλογή του εγγονού του, βγάζει άλλο ένα πεντοχίλιαρο απ το πορτοφόλι του και το ακουμπάει πάνω στο τραπέζι. Πάλι ο μικρός Θωμάς διαλέγει το πεντοχίλιαρο και αγνοεί το δεκαχίλιαρο.
Η σκηνή επαναλαμβάνεται κάμποσες φορές. Μετά ο παππούς τον πάει σ έναν απ τους θείους και του λέει πόσο βλαξ είναι ο μικρός Θωμάς, που πάντα διαλέγει το πεντοχίλιαρο και κάνει και μια επίδειξη, αλλά πάλι ο Θωμάς διαλέγει το μικρότερο χαρτονόμισμα. Συνεχίζει και κάνει το γύρω του τραπεζιού, δείχνοντας σε όλους την
Προτίμηση του εγγονού του στα πεντοχίλιαρα. Τελικά φτάνουν και στον πατέρα του Θωμά..
Ο πατέρας, πιασμένος σε μια συζήτηση μ ένα απ τ αδέλφια του, δε δίνει και μεγάλη σημασία.
Όταν τα φαγητό τελείωσε, παίρνει ο πατέρας το γιο του παράμερα και τον ρωτάει αν ξέρει τη διαφορά ανάμεσα σ ένα πεντοχίλιαρο κι ένα δεκαχίλιαρο.
- Φυσικά και την ξέρω, απαντάει ο μικρός Θωμάς.
- Τότε γιατί διαλέγεις πάντα το πεντοχίλιαρο; ρωτάει απορημένος ο πατέρας.
- Μήπως νομίζεις ότι, αν είχα διαλέξει το δεκαχίλιαρο, ο παππούς θα επαναλάμβανε το ίδιο πράμα 15 φορές; αποκρίνεται ο μικρός Θωμάς.
Μια μέρα η δασκάλα στο σχολείο βάζει έκθεση με θέμα "Μια συνηθισμένη μέρα".
Ο Τοτός έγραψε:
"Το πρωί ξυπνάω, πλένομαι, ντύνομαι, τρώω πρωινό, πηδάω τη βεράντα, πάω σχολείο, γυρνάω σπίτι, τρώω μεσημεριανό, κάνω τα μαθήματά μου, βλέπω τηλεόραση, τρώω βραδινό και κοιμάμαι. Την επόμενη μέρα ξυπνάω, πλένομαι, ντύνομαι τρώω πρωινό, πηδάω τη βεράντα, πάω σχολείο, γυρνάω σπίτι, τρώω μεσημεριανό, κάνω τα μαθήματά μου, βλέπω τηλεόραση, τρώω βραδινό και κοιμάμαι."
Μόλις το βλέπει αυτό η δασκάλα του Τοτού λέει ότι κάτι δεν πάει καλά και κρίνει ότι πρέπει να δει τους γονείς του Τοτού για να καταλάβει τι του συμβαίνει.
Αποφασίζει λοιπόν να πάει σπίτι του.
Φτάνει στο σπίτι και χτυπά το κουδούνι. Ανοίγει τη πόρτα μια κυρία.
- Καλησπέρα. Εσείς είστε ασφαλώς η μητέρα του Τοτού, λέει η δασκάλα.
- Όχι, εγώ είμαι η Βεράντα! λέει η κυρία.
Ήταν κάποτε ένας Έλληνας, ένας Ιταλός, ένας Γάλλος κι ένας Αμερικάνος. Αρχίζει ο Αμερικάνος και λέει:
- «Εμείς κάναμε το άγαλμα της Ελευθερίας σε χρόνο ρεκόρ. Μέσα σε 6 μήνες μόνο.»
Λέει ο Ιταλός:
- «Άντε ρε, εμείς κάναμε τον πύργο της Πίζα μέσα σε 3 μήνες.»
Λέει ο Γάλλος:
- «Άντε ρε, εμείς κάναμε τον πύργο του Άιφελ σε 2 μήνες!»
Λέει κι ο Έλληνας:
- «Σιγά ρε,εγώ έχω έναν φίλο από τη Λάρισα που τον έχει 50 πόντους.»
Καταλάβανε όλοι ότι λέγανε ψέμματα οπότε λέει ο ένας στον άλλον να πούμε την αλήθεια. Και ξεκινάνε…
- «Εντάξει… εμείς δεν κάναμε το άγαλμα της Ελευθερίας σε 6 μήνες, αλλά σε 6 χρόνια.» λέει ο Αμερικάνος.
- «Εντάξει μωρέ, ούτε εμείς κάναμε τον πύργο της Πίζα σε 3 μήνες, αλλά σε 3 χρόνια.», συνεχίζει ο Ιταλός.
- «Εντάξει μώρε, ούτε εμείς κάναμε τον πύργο του Άιφελ σε 2 μήνες, αλλά σε 2 χρόνια.», λέει ο Γάλλος.
Και λέει ο Έλληνας:
- «Εντάξει μωρέ, κι εμένα ο φίλος μου δεν είναι από τη Λάρισα από τον Βόλο είναι.»
There was once