Δημοφιλή ανέκδοτα

Μετά από 20 χρόνια που έχουν να ιδωθούν 2 φίλοι Πόντιοι (σημαντικό στην πλοκή), συναντιόνται τυχαία στο δρόμο .
- Τι έκανες ρε Γιωργίκα τόσα χρόνια που δε σε έβλεπα ;
- Α ρε Κωστίκα μ’ ! Σπούδαζα στην Αμερική!
- Μπα ; Και τι σπούδασες ορέ ;
- Σπούδασα ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΛΟΓΙΚΗ...!
- Και τι είναι μωρ’ τούτο;
- Δεν ξέρεις; κουσε να δεις... Στο σπίτι σου έχεις πηγάδι;
- Έχω μωρέ... δεν το θυμάσ’;
- Ωραία! Έχεις μέσα νερά το πηγάδι σ’;
- Έχει μωρέ! Και έχει και ψαράκια!
- Ωραία! Αυτό σύμφωνα με τη μαθηματική αναλογική σημαίνει ότι σου αρέσουν οι γυναίκες!
- Ουάο! (ΜΕΓΑΛΟΣ ΘΑΥΜΑΣΜΟΣ)
- Και αυτό σημαίνει ότι δεν είσαι πούστης!
- Ουααααααω! (Θαυμασμοσ στο full)
- Ναι! Κατάλαβες τώρα τι είναι η μαθηματική αναλογική;
- Κατάλαβα μωρέ! Χαζός είμαι; Ρε λέω να πάω να σπουδάσω κι εγώ τέτοιο.
- Να πας! Είναι χρήσιμο!
- Έφυγααααααααααααα!
Μετά από 10 χρόνια και έχοντας αποφοιτήσει και ο Κωστίκας γυρνάει στην Ελλάδα και συναντάει το Γιαννίκα!
- Ορέ τι κανείς, Κωστίκα μ’; Έχω να σε δω ΠΟΛΛΑΑΑΑΑ χρόνια...
- Γεια σου Γιαννίκα! Τι να γίνει ορέ... Σπούδαζα στην Αμερική...
- Μπα! Και τι σπούδαζες τόσο καιρό βρε;
- Σπούδαζα ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΛΟΓΙΚΗ!
- Και τι είναι αυτό; Για δώσε ένα παράδειγμα...!
- Να σου δώσω... Έχεις πηγάδι στο σπίτι σου;
- Όχι, δεν έχω...
- Ε, τότε είσαι πούστης!
Στην ενορία του χωριού πάει ο δεσπότης της εκεί περιφέρειας να λειτουργήσει έπειτα από πολύ καιρό.
Ο χώρος της εκκλησιάς ήταν γεμάτος από πιστούς και όλοι ήταν εκεί μαζεμένοι. Έγινε το λοιπόν η λειτουργία και όλοι περίμεναν με αγωνία τον εκκλησιαστικό λόγο στο τέλος.
Ο δεσπότης δεν αισθάνονταν καλά και λέγει στον ιερέα να βγάλει αυτός τον λόγο. Ο ιερέας αν και ντρέπονταν είπε λίγο από την θεια κοινωνία και είπε τον λόγο.
Αφού λοιπόν τελείωσε ρωτά τον άγιο: Δέσποτα τα είπα καλά; και Aγιος του απαντά: καλά τα είπες όμως έκανε λίγα λαθάκια όπως:
Α) Όταν ανεβαίνουμε τα σκαλοπάτια τα ανεβαίνουμε ένα - ένα και όχι τρία - τρία και ζικ ζακ αλλά στην ευθεία β) Όταν αρχίζουμε την ομιλία λέμε αγαπητοί αδελφοί χριστιανοί και όχι για σας μάγκες
Γ) Όταν φθάνουμε στην ανάσταση του κυρίου λέμε για το δέος της νυκτός, εκείνης, τότε και όχι: έγινε της ρουτίνας το κάγκελο, δεν έμεινε κολυμπυθρόξυλο
Δ) Όταν τελειώνουμε κλείνουμε με το αμήν και όχι με το : όλε
Ε) Όταν κατεβαίνουμε τα σκαλοπάτια, πάλι ένα-ένα και όχι τσουλήθρα, κατά τα άλλα καλά τα πηγές.