φρέσκα ανέκδοτα

Ο ευγενέστατος και μορφωμένος καθηγητής της Θεολογίας επισκέπτεται το σπίτι του περίφημου ρχιμανδρίτη, ο οποίος είναι ίνδαλμά του. Κουστουμαρισμένος, σένιος, φρεσκοξυρισμένος και τα σχετικά, χτυπά την πόρτα και, μόλις αντικρίζει το νεωκόρο, του λέει μελιστάλαχτα:
"Καλημέρα σας και ο Θεός μαζί σας. Θα μπορούσα, ίσως, να έχω την τύχη και την ευτυχία να συνομιλήσω μετά του Σεβασμιότατου;".
"Μπα...", λέει ξερά ο νεωκόρος.
"Μάλιστα. Αντιλαμβάνομαι. Μάλλον δεν έχει χρόνο στη διάθεσή του.
Θα μπορούσα, τότε, λοιπόν, έστω να του υποβάλλω απλώς τα σέβη μου;".
"Μπα, όχι τώρα. Ξεκουράζεται...", ξαναλέει,
Ψιλοχύμα, ο νεωκόρος. Ο θεολόγος αποφασίζει να κάνει σχολιάκι:
"Ω, αντιλαμβάνομαι. Αντιλαμβάνομαι. Κανένα πρόβλημα.
Κανένα απολύτως. Θα επιστρέψω αργότερα, όταν ο Σεβασμιότατος δεν θα βρίσκεται στις αγκάλες του Μορφέως...".
Και ο νεωκόρος:
"Ποιου Μορφέως, ρε μεγάλε; Απ όσο ξέρω... Βαγγέλη τον λένε τον κηπουρό"!
Κάνει επιθεώρηση στην τάξη του Τοτού ο επιθεωρητής που θέλει να εκθέσει την δασκάλα. Η δασκάλα έντρομη έχει προειδοποιήσει όλα τα παιδιά να είναι προσεκτικά και να απαντούν γρήγορα και συνιστά στον Τοτό να είναι κόσμιος...
Αρχίζει λοιπόν την επιθεώρηση ο επιθεωρητής ζητώντας σε ότι ρωτά να του βρίσκουν το ΑΝΤΙΘΕΤΟ και γρήγορα.
Κάνοντας βόλτες με τα χέρια πίσω ο επιθεωρητής σταματά απότομα δίπλα στον Γιαννάκη και ρωτά:
- Ασπρο;
- Μαύρο! Απαντά αστραπιαία ο Γιαννάκης.
Συνέχισε ο επιθεωρητής σταματώντας δίπλα στην Αννούλα:
- Μέρα;
- Νύχτα! απαντά γρήγορα η Αννούλα.
Εντυπωσιασμένος, αλλά και εκνευρισμένος ο επιθεωρητής αναρωτιέται τι να ρωτήσει που να μην το απαντήσουν για να εκθέσει τη δασκάλα...
Το σκέφτεται... το σκέφτεται και αποφασίζει να ρωτήσει κάτι που να πιο σύνθετο...
Χαρούμενος και σίγουρος για τη νίκη του σταματά απότομα δίπλα στον Τοτό και ρωτά:
- Αρνιόμουνα;
- Κατσικόπουτσες!...
Μερικοί φίλοι συνήθιζαν να βρίσκονται συχνά και να λένε ανέκδοτα για να περνάνε ευχάριστα την ώρα τους. Με το πέρασμα του χρόνου, είπαν τα ανέκδοτα που ήξεραν τόσες πολλές φορές το καθένα που τα είχαν μάθει πια απ έξω... Αποφάσισαν λοιπόν να τα αριθμήσουν για να μη τα επαναλαμβάνουνε συνεχώς... Απλά ήξεραν πιο ανέκδοτο αντιστοιχούσε στο κάθε αριθμό και αναφέροντας μόνο και μόνο τον αριθμό έσκαγαν στα γέλια. Μια μέρα βρέθηκαν όπως πάντα κι άρχισαν να λένε ανέκδοτα:
- Αριθμός 5, είπε ο πρώτος στη σειρά κι οι υπόλοιποι σκάσανε στα γέλια επιδοκιμάζοντας "Καλόοο, πολύ καλόοοο"!
- Αριθμός 128, λέει ο δεύτερος. Νέα γέλια, νέες επιδοκιμασίες "Καλόοοο, πολύ καλόοοο!"
Ένας Πόντιος που καθότανε δίπλα και τους άκουγε τους πρότεινε να πει κι αυτός ένα ανέκδοτο κι εκείνοι δεχτήκαν:
- Μουνί! λέει ο Πόντιος...
- Μα αυτό δεν είναι ανέκδοτο, του λένε.
- Ναι! Όμως είναι καλόοοοο, πολύ καλόοοοο.
Γυρνάει ο Τοτός απο το σχολείο προβληματισμένος.
- Τι έχεις παιδί μου; ρωτάει ο πατέρας του.
- Να... Μας έβαλε η δασκάλα ένα θέμα "τι είναι θεωρητικό και τι πρακτικό" και δεν καταλαβαίνω την διαφορά.
- Α κατάλαβα, λεει ο πατέρας του. Τώρα θα στο αναλύσω. Γυναίκα, έλα εδώ!
- Ναι, άντρα μου... απαντάει η μαμά γλυκύτατα.
- Αν σου δίνανε ένα εκατομμύριο θα καθόσουνα να σε πηδήξουν;
- Τι λες, άντρα μου, μπροστά στο παιδί; Τι πράγματα είναι αυτά;
- Αν σου δίνανε 500 εκατομμύρια;
- 500 εκατομμύρια; Πολλά τα λεφτά... Θα αγοράζαμε νέο σπίτι, θα είχαμε οικονομική άνεση... Τι να πω τώρα;
- Κατάλαβες, Τοτέ; λέει ο μπαμπάς.
- Οχι.
- Μικρή, έλα εδώ!
- Ναι, μπαμπακούλη, απαντά ναζιάρικα η μεγάλη κόρη.
- Αν σου δίνανε ένα εκατομμύριο θα καθόσουνα να σε πηδήξουν;
- Τι λες, μπαμπάκα μου! Τι πράγματα είναι αυτά;
- Αν σου δίνανε 500 εκατομμύρια;
- 500 Εκατομμύρια; Πολλά τα λεφτά... και θέλω να σπουδάσω, θα έχουμε όλοι πολλά λεφτα... Τι να πω τώρα;
- Κατάλαβες, Τοτέ; λέει ο μπαμπάς.
- Όχι.
- Θεωρητικά... είμαστε εκατομμυριούχοι. Πρακτικά έχουμε στην οικογένεια δυό π0υτ@νες!