φρέσκα ανέκδοτα

Είναι σε ένα αστυνομικό τμήμα ένας πόντιος αξιωματικός υπηρεσίας και κάνει τη βάρδια του. Κάποια στιγμή χτυπάει το τηλέφωνο και στην άλλη άκρη είναι ένας τραυλός.
Γγγεια σσσας ειειειεναιαιαι εεεενα ααααλογο που εεεχει ψψψψοφήσει και να εεεερθετε να το πππαρετε..
Μάλιστα κύριε του λέει και ο Πόντιος, που είναι;
Σσσσ λέει ο τραυλός. Σόλωνος του λέει και ο Πόντιος. Οοοχι λέει πάλι ο τραυλός. Σσσσσ...
Σόλωνος του ξανάλεει ο Πόντιος. Οοοοχι του λέει ο τραυλός. Και του κλείνει το τηλέφωνο. Ο Πόντιος αφού είχε κουραστεί και δεν έβγαζε άκρη. Ξαναχτυπάει το τηλέφωνο και γίνεται πάλι το ίδιο σκηνικό 3-4 φορές.
Σταματάει να χτυπάει το τηλέφωνο για 2-3 ώρες και μετά ξανά πάλι. Γγγγια σας ειειεειμαι πάλι μμμε το αααλογο κκαι να εεερθεται να το ππππαρετε... μάλιστα του λέει ο Πόντιος πάλι που είναι επιτέλους αυτό το άλογο; Σσσσσ...
Σόλωνος του λέει πάλι ο Πόντιος ναι γα**ω το κέρατο μου, λέει και ο τραυλός, μου έφυγε η μέση να το πάω εκεί...
Πάνω σε μία βάρκα ήταν ένας μαθηματικός, ένας φυσικός και ένας γιατρός και αρχίζουν να κάνουν ερωτήσεις στον βαρκάρη.
Μαθηματικός:
- Ξέρεις καθόλου Μαθηματικά;
Βαρκάρης:
- Όχι, κύριε.
Μαθηματικός:
- Κρίμα φίλε μου, χάνεις ένα πολύ ενδιαφέρον μέρος της ζωής σου. Είναι σαν να χάνεις το 1/6 της ζωής σου!
Φυσικός:
- Ξέρεις καθόλου Φυσική;
Βαρκάρης:
- Όχι, κύριε.
Φυσικός:
- Κρίμα φίλε μου, χάνεις ένα πολύ ενδιαφέρον μέρος της ζωής σου. Είναι σαν να χάνεις το 1/4 της ζωής σου!
Γιατρός:
- Ξέρεις καθόλου Ιατρική;
Βαρκάρης:
- Όχι, κύριε.
Γιατρός:
- Κρίμα φίλε μου, χάνεις ένα πολύ ενδιαφέρον μέρος της ζωής σου. Είναι σαν να χάνεις το 1/2 της ζωής σου!
Κάποια στιγμή μέσα στην κουβέντα, η βάρκα αναποδογυρίζει.
Βαρκάρης:
- Ξέρετε καθόλου μπάνιο;
Και οι τρεις μαζί:
- Όχι!
Βαρκάρης:
- Κρίμα φίλοι μου, χάνετε ολόκληρη την ζωή σας!
Γιατί απέλυσα τη γραμματέα μου!
Προσέξτε μην σας συμβεί...
Πριν από δύο εβδομάδες ήταν τα 45α γενέθλια μου και δεν αισθανόμουν ιδιαίτερα καλά γι αυτό. Κατέβηκα να πάρω το πρωινό μου ξέροντας
Ότι η γυναίκα μου θα μου έφτιαχνε το κέφι με τις ευχές της και ίσως και με κάποιο δώρο.
Όχι μόνο δεν μου ευχήθηκε, δεν είπε ούτε "καλημέρα"! "Καλά να πάθεις, που θελες και παντρειές", σκέφτηκα. Παρηγορήθηκα όμως γιατί φανταζόμουνα ότι τα παιδιά θα το θυμόντουσαν. Τα παιδιά όμως κατέβηκαν για πρωινό και δεν είπαν λέξη.
Όταν έφτασα στο γραφείο, ήμουν τελείως πεσμένος και απογοητευμένος.
Καθώς έμπαινα, η γραμματέας μου η Τζάνετ μου είπε, "Καλημέρα κύριε διευθυντά, Ευτυχισμένα Γενέθλια." Αισθάνθηκα καλύτερα, κάποιος τουλάχιστον με θυμήθηκε. Δούλεψα μέχρι το μεσημέρι. Κάποια στιγμή, η Τζάνετ μου χτύπησε την πόρτα και είπε, "Ξέρετε, Έξω έχει υπέροχο καιρό και μια και είναι τα γενέθλια σας, τι θα λέγατε να πηγαίναμε για γεύμα οι δυο μας;"
"Αυτό είναι η καλύτερη ιδέα που άκουσα σήμερα. Πάμε". Πήγαμε για φαγητό. Δεν πήγαμε εκεί που τρώγαμε συνήθως αλλά σε ένα μικρό απομονωμένο μέρος στην εξοχή. Πήραμε δύο μαρτίνι και απολαύσαμε φοβερά το γεύμα μας. Κατά την επιστροφή μου είπε, "Μια τόσο όμορφη μέρα δεν χρειάζεται να επιστρέψουμε στο γραφείο, έτσι;"
"Υποθέτω πως όχι" απάντησα εγώ. "Πάμε στο διαμέρισμά μου", μου είπε εκείνη. Φτάνοντας στο διαμέρισμα μου είπε, "Κύριε διευθυντά, αν δεν σας πειράζει, θα πάω στο υπνοδωμάτιο να βάλω κάτι πιο άνετο."
"Βεβαίως", απάντησα ενθουσιασμένος.
Πήγε στο δωμάτιο και, μετά από κανένα πεντάλεπτο, βγήκε κρατώντας μια τούρτα γενεθλίων, ακολουθούμενη από τη γυναίκα μου, τα παιδιά, και ντουζίνες ολόκληρες από οικογενειακούς φίλους. Όλοι τραγουδούσαν το τραγουδάκι των γενεθλίων... και εγώ καθόμουν εκεί, στον καναπέ... θεόγυμνος.