Μέσα στη θύελλα ένας νταλικέρης πηγαίνει με 150 χλμ. 160 χλμ., 170 χλμ.
Ξαφνικά, μες στην ομίχλη βλέπει μπροστά του ένα άσπρο ανθρωπάκι.
Του κάνει νόημα το ανθρωπάκι, αυτός τρελαίνεται και σταματάει αμέσως τη νταλίκα.
Τον πλησιάζει το λευκό ανθρωπάκι και του λέει:
- Είμαι λευκό ανθρωπάκι και πεινάω.
Ο νταλικέρης ψάχνει στη νταλίκα, βρίσκει φαγητό και του το δίνει.
Το άσπρο ανθρωπάκι κλείνει την πόρτα και εξαφανίζεται στην ομίχλη.
Ο νταλικέρης τα έχει τελείως χαμένα αλλά τι να κάνει, συνεχίζει την πορεία του.
500 μέτρα πιο κάτω και ενώ πηγαίνει με 170 χλμ. βλέπει ένα κόκκινο ανθρωπάκι να του κάνει νόημα.
Ανοίγει με τη μία το κόκκινο ανθρωπάκι την πόρτα και του λέει:
- Είμαι ένα κόκκινο ανθρωπάκι και διψάω.
Ε, τι να κάνει ο νταλικέρης, καλός άνθρωπος από τη φύση του, σκέφτεται:
- Αφού έδωσα στον έναν φαγητό, ας δώσω και σε αυτόν νερό.
Του δίνει όσο νερό έχει. Κλείνει την πόρτα το ανθρωπάκι και ο νταλικέρης συνεχίζει την πορεία του.
Μπαϊλντισμένος, καθώς έχει δώσει και το νερό και το φαγητό του, αναρωτιέται:
- Τι διάολο, μέσα σε δέκα λεπτά μου τα έχουν πάρει όλα... Λευκά ανθρωπάκια, κόκκινα ανθρωπάκια, τι είναι αυτό το πράγμα; Ρε, μήπως με δουλεύουν εδώ πέρα;
Λίγα μέτρα πιο κάτω βλέπει ένα μπλε ανθρωπάκι.
- Α ρε, τι θα μου πάρει τώρα αυτός;
Πλησιάζει, σταματάει, ανοίγει την πόρτα και λέει:
- Ναι, ξέρω, είσαι ένας μπλε μαλάκας. Για πες, λοιπόν, τι θέλεις;
Και το μπλε ανθρωπάκι απαντάει:
- Αδεια και δίπλωμα, παρακαλώ!
Όταν πέθανε η Μητέρα Τερέζα και πήγε στον Παράδεισο,τη βλέπει ο Αγιος Πέτρος και μετά τα σχετικά διαπιστευτήρια αναγνωρίζει το έργο της και της λέει:
- Εσύ δεν θα είσαι απλώς στον Παράδεισο αλλά θα φοράς και αυτό το αστεράκι στο μέτωπο ως αναγνώριση από όλους πως ήσουν μία αγία.
Χαρούμενη η Μητέρα Τερέζα που, έστω και, μετά θάνατον αναγνωρίστηκε το έργο της αρχίζει να περιδιαβαίνει στις οδούς τους Παραδείσου τραβώντας τα βλέμματα όσων την βλέπουν. Ξαφνικά, σε ένα δρόμο βλέπει μία ψηλή ξανθιά κοπέλα με ένα πελώριο αστέρι στο μέτωπο.
- Ωωωω, τι να έκανε αυτή άραγε, αναρωτιέται. Μα ποιά είναι;
Την πλησιάζει και τη ρωτά. Εκείνη αποκρίνεται:
- Είμαι η Lady Diana.
- Και τι έκανες εσύ;
- Ε, ότι όλες οι πριγκίπισσες: έπινα, χαρτόπαιζα, έκανα διακοπές, τριγυρνούσα από δω κι από κει με διαφορετικούς γκόμενους, φορούσα διάφορα επώνυμα ρούχα και τέτοια.
Τσαντίζεται η Μητέρα Τερέζα, την χαιρετά βιαστικά και καταλήγει στο γραφείο του Αγ. Πέτρου:
- Πάρε το αστέρι σου πίσω ρε. Δεν θέλω ούτε καν να είμαι εδώ.
- Τι έγινε Τερέζα μου; Τι έχεις; Τι σε χάλασε;
- Είναι δυνατόν; Εγώ έφαγα τα νιάτα μου, έσωσα εκατομμύρια κόσμο, αφιέρωσα τη ζωή μου στον άνθρωπο και την πίστη, έκανα τόσα πράγματα και μου έδωσες ένα μικρό αστεράκι και αυτή η ξανθιά, η έξαλλη έκανε ότι περνούσε απο το χέρι της για μια καλή ζωή και κέρδισε ένα πελώριο αστέρι.
- Μα, για ποιά λες;
- Γι αυτή την ψιλή ξανθιά με το μεγάλο αστέρι.
- Τη Lady Diana?
- Ναι αυτή, έτσι τη λένε.
- Ποιό αστέρι καλή μου; Αυτό είναι το σήμα της Mercedes.