Η CIA ζητούσε πράκτορες. Έβγαλε μια δημοσίευση, παρουσιάστηκαν χιλιάδες υποψήφιοι, μεταξύ αυτών κι ένας τυπάκος εντελώς κοινότυπος.
Μόλις κατέθεσε ο ανθρωπάκος ό,τι χαρτιά είχε, του λέει ο υπεύθυνος υπάλληλος:
- Επειδή θα μου πάρει κανένα τέταρτο να τα εξετάσω, μου κάνεις μια χάρη; Πάρε αυτόν εδώ το φάκελο και δώσε τον στον κύριο Γκάλλαντ στον 4ο όροφο, 2ο διάδρομο, δεξιά στο γραφείο 104. Με συγχωρείς δηλαδή που σου το λέω, αλλά είναι επείγον... Και στο μεσοδιάστημα εγώ θα κοιτάξω την αίτηση σου, εντάξει;
Παίρνει ο υποψήφιος τον φάκελο και μόλις μπαίνει στον ανελκυστήρα, ανοίγει προσεκτικά τον φάκελο, βγάζει απο μέσα την επιστολή και τη διαβάζει.
"Εσυ εισαι ο ανθρωποσ που μασ χρειαζεται. Ξεχνα την παραδοση τησ επιστολησ και πηγαινε αμεσωσ στον προσωπαρχη στον εκτο.
Συγχαρητηρια. Προσλαμβανεσαι."
Ήταν κάποτε ένα νεαρό ζευγαράκι.
Όπως όλα τα νεαρά ζευγαράκια που προσπαθούν να χαρούν τον έρωτά τους.. αλλά δεν έχουν κάπου να τον στεγάσουν κατέφυγαν σε ένα παγκάκι στο πάρκο της γειτονιάς, όπου ο δημοτικός φωτισμός εξορισμού δεν λειτουργεί, για να εμπλακούν στις περιπτύξεις.
Κάθεται λοιπόν η κοπελιά στο παγκάκι με ανοιχτά τα πόδια, χώνει και το αγόρι το κεφάλι του ανάμεσά τους, και η διαδικασία που επακολουθεί είναι λίγο πολύ σε όλους γνωστή. Κάποια στιγμή, η κοπελιά δυσανασχετεί.. και σκουντάει τον νεαρό..
- Νίκο..;
Ο Νίκος όμως απορροφημένος, δεν απαντάει..
- Νίκο..!, ξαναλέγει η κοπέλα..
Ο Νίκος βγάζει ένα μουγκρητό, αλλά συνεχίζει να μην απαντάει..
- ΝΙΚΟ, το κέρατο μου, φωνάζει πλέον η κοπελιά..
- Τι έγινε;.. λέει ο Νίκος σηκώνοντας το κεφάλι του από τη σχολαστική του απασχόληση..
- Βγάλε τα γυαλιά σου... μου γρατζουνάς τα μπούτια.. εκφράζει η κοπέλα το παράπονό της..
Πραγματικά, ο Νίκος βγάζει τα γυαλιά και συνεχίζει ακάθεκτος την πρακτική του.. Δεν περνάει ένα λεπτό, και η κοπελιά ξανασκουντάει τον Νίκο..
- Νίκο..; του λέει με παγερό ύφος..
Ο Νίκος όμως και πάλι δεν απαντάει..
- Νίκο!..
Μουγκρητά, σάλια και τα συναφή.. αλλά ο Νίκος δεν δίνει σημασία..
- ΝΙΚΟ ΓΑΜΩ ΤΟ ΦΕΛΕΚΙ ΜΟΥ.. φωνάζει σχεδόν τσαντισμένη η κοπελιά..
- Τι θες πάλι; Λέει σηκώνοντας το κεφάλι του ο νεαρός..
- Ξαναφόρα τα γυαλιά σου.. γλύφεις το παγκάκι...
Ο Γιάννης περπατάει στο δρόμο και συναντάει το φίλο του το Νίκο, τον οποίον έχει να δει πολύ καιρό. Οπότε αρχίζουν να μιλάνε:
- Τί κάνεις ρε Νίκο; Καιρό έχω να σε δω!
- Aσε φίλε, έχω γραφτεί σε ένα πανεπιστήμιο στο εξωτερικό και σπουδάζω Ζωοκοινωνιολογία!
- Έλα ρε, πρώτη φορά το ακούω. Τί είναι πάλι αυτό;
- Θα σου πω ένα παράδειγμα για να καταλάβεις. Έχεις χρυσόψαρο στο σπίτι σου;
- Ναι.
- Aρα, αγαπάς τα ζώα. Σωστά;
- Nαι.
- Αρα πρέπει να αγαπάς και τους ανθρώπους. Αρα σου αρέσουν και οι γυναίκες! Αρα δεν είσαι αδερφή!
- Ρε φίλε, δίκιο είχες. Μεγάλο πράγμα η Ζωοκοινωνιολογία!
Αμέσως μετά, συνεχίζονταςι το δρόμο του, βλέπει ένα άλλο φίλο του, το Βαγγέλη:
- Που να σου τα λέω ρε Βαγγέλη, πριν από λίγο είδα τον Νίκο.
- Καλά, που γυρνάει αυτός, χάθηκε!
- Σπουδάζει στο εξωτερικό Ζωοκοινωνιολογία!
- Και τι είναι πάλι αυτό;
- Θα σου πω ένα παράδειγμα για να καταλάβεις. Έχεις χρυσόψαρο;
- Οχι!
- Ε, τότε είσαι αδερφή!