Ο επιθεωρητής περνώντας από όλα τα σχολεία για να δει πως τα πάνε οι μαθητές περνάει και από το σχολείο που ήταν ο Tοττός, αφού πέρασε από τις τάξεις πάει και στην τελευταία .. Μπαίνει με αυστηρό ύφος και αρχίζει να ρωτά .. εσένα κοριτσάκι μου πως σε λένε;
- Εμένα κύριε με λένε Σάρων.
- Αααααα ωραίο όνομα όπως λέμε Σάρων Στόουν
Πάει στο παραδίπλα θρανίο . Εσένα παιδί πως σε λένε:
- Εμένα κύριε με λένε Άρνολντ
Αααααα πολύ ωραίο όπως λέμε Άρνολντ Σβαρτσζενέγκερ
Πάει στο παραδίπλα θρανίο
Εσένα αγόρι μου πως σε λένε;
- Εμένα κύριε με λένε Pόμπερτ
Μάλιστα έκτακτο όνομα σαν το το Pόμπερτ ντε Nίρο
Φτάνει τέλος και στον Tοττό
Εσένα μικρέ πως σε λένε;
Εμένα κύριε με λένε Tοττό
ΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ γελάει δυνατά ο επιθεωρητής σαν αυτό το χαζούλικο τον Tοττό στα ανέκδοτα χάχα
Ο Tοττός ψύχραιμος ρωτάει: κύριε εσάς πως σας λένε;
- Εμένα με λένε ΤΟΜ απαντά ο κύριος με περηφάνια.
- Tοττός: ααααααα πολύ ωραίο όνομα το ΤΟΜ όπως λέμε ΤΟ Μου... Ι τις μάνας σου εεε;
Στο τέλος της σχολικής χρονιάς τα παιδιά του νηπιαγωγείου πάνε δώρα στην δασκάλα τους.
Το πρώτο είναι από τον γιο του ανθοπώλη.
Το κουνά η δασκάλα και λέει:
- Στοιχηματίζω ότι ξέρω τι είναι μέσα! Είναι λουλούδια!
- Σωστά, λέει το αγοράκι, μα πως το καταλάβατε;
- Α, είμαι πολύ τυχερή, λέει η δασκάλα.
Το δεύτερο είναι από την κόρη του ζαχαροπλάστη. Το κρατά ψηλά η δασκάλα, το κουνάει ελαφρά και λέει:
- Στοιχηματίζω ότι και αυτό ξέρω τι είναι. Είναι γλυκά!
- Σωστά, λέει το κοριτσάκι. Αλλά πως το μαντέψατε;
- Α, στην τύχη, λέει η δασκάλα.
Ο μπαμπάς του τρίτου παιδιού έχει κάβα.
Σηκώνει η δασκάλα το κουτί ψηλά, αλλά κάτι στάζει...
Δοκιμάζει η δασκάλα μία σταγόνα:
- Είναι κρασί; ρωτάει.
- Όχι, λεέι το αγοράκι συνεπαρμένο.
Ξαναδοκιμάζει η δασκάλα:
- Είναι σαμπάνια;
- Όχι, λέει το αγόρι ακόμη πιο εντυπωσιασμένο.
Δοκιμάζει μία ακόμα σταγόνα η δασκάλα και λέει:
- Παραιτούμαι... Τι είναι;
- Ένα κουταβάκι!
Πάει ο Κορκολής σε μια πλατεία και ενώ περπατούσε δίψασε και πήγε να πιει νερό σε μια πηγή που ήταν εκεί δίπλα του. Δίπλα στην πηγή νάσου ένα βατραχάκι. Το κοιτάει και ξαφνικά ακούει μια φωνή:
- "Βοήθησε με!" Κοιτάει δεξιά, κοιτάει αριστερά, κανείς.
- "Βοήθησε με!", συνεχίζει η φωνή. Κοιτάει καλύτερα, και η φωνή προερχόταν από το βατραχάκι!
- "Εσύ μιλάς;", του λέει.
- "Ναι εγώ μιλάω", απαντάει το βατραχάκι, "και θέλω να με βοηθήσεις!".
Παραξενεύεται ο Κορκολής, αλλά όπως και να το κάνουμε έχει καλή καρδιά και αποφασίζει να βοηθήσει το βατραχάκι.
- "Έλα από δω", του λέει το βατραχάκι και με πηδηματάκια πάει προς το δασάκι. Ακολουθεί ο Κορκολής το βατραχάκι.
Μπαίνει πιο μέσα στο δασάκι, απομακρύνονται από τον κόσμο. Ούτε φώτα, ούτε κίνηση. Μόλις φτάνουν στη μέση του δάσους, το βατραχάκι λέει:
- "Κοίτα Στέφανε, πρέπει να σου πω κάτι, δεν είμαι βατραχάκι. Είμαι μια πριγκιποπούλα, που μου έχουν κάνει μάγια! Χρόνια τώρα περιμένω κάποιον πρίγκιπα να με ελευθερώσει και τώρα τον βρήκα!
Φίλησε με Στέφανε!"
- Ο Κορκολής μένει άφωνος, δεν ξέρει τι να κάνει! Σίγουρα αυτό το βατραχάκι δε μπορεί να είναι κανονικό αφού μιλάει!
- "Στέφανε, υποσχέθηκες να με βοηθήσεις!", επέμενε το βατραχάκι.
Το σκέφτεται καλά καλά, το ξανασκέφτεται και αποφασίζει να βοηθήσει το καημένο το βατραχάκι. Σκύβει λοιπόν και το φιλάει και σαν από θαύμα μεταμορφώνεται σε ένα πανέμορφο μικρό δωδεκάχρονο κοριτσάκι!
Ακόμα πιο έκπληκτος, νιώθει δύο αστυνομικούς πίσω του να τον βουτάνε... ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΥΡΙΕ ΠΡΟΕΔΡΕ!