Τρία παιδιά ζούσαν στον τελευταίο όροφο ενός ουρανοξύστη. Ήταν ο Αλέξης, ο Κώστας και ο πιο μικρός ο Νικολάκης. Μια μέρα που τα παιδιά γύρισαν σπίτι από το σχολείο βρήκαν το ασανσέρ χαλασμένο.. - Τι κάνουμε τώλα; λέει ο Νικολάκης. - Τι να κάνουμε... Θα ανέβουμε με τις σκάλες, λέει ο πιο μεγάλος, ο Αλέξης, και για να κάνουμε τη διαδρομή πιο ευχάριστη θα ανέβουμε λέγοντας ανέκδοτα...! ... Αρχισαν λοιπόν να λένε συνέχεια ανέκδοτα ο Κώστας κι ο Αλέξης ενώ ο Νικολάκης τους έλεγε συνέχεια: - Παιζιά, να πω κάτι; Αυτοί όμως του έλεγαν: - Ας το για αργότερα... Να μην τα πολυλογούμε φτάνουν στον τελευταίο όροφο. Λέει πάλι ο Νικολάκης: - Παιζιά, έχω κάτι πολύ σοβαλό να σας πω... τότε τα αδέρφια του του λένε... - Εεεεεεε, πες το πια! Μας έπρηξες... - Να... ξεχάσαμε το κλειδί στο θυρωρείο..!
Τρία παιδιά ζούσαν στον τελευταίο όροφο ενός ουρανοξύστη. Ήταν ο Αλέξης, ο Κώστας και ο πιο μικρός ο Νικολάκης. Μια μέρα που τα παιδιά γύρισαν σπίτι από το σχολείο βρήκαν το ασανσέρ χαλασμένο..
- Τι κάνουμε τώλα; λέει ο Νικολάκης.
- Τι να κάνουμε... Θα ανέβουμε με τις σκάλες, λέει ο πιο μεγάλος, ο Αλέξης, και για να κάνουμε τη διαδρομή πιο ευχάριστη θα ανέβουμε λέγοντας ανέκδοτα...!
... Αρχισαν λοιπόν να λένε συνέχεια ανέκδοτα ο Κώστας κι ο Αλέξης ενώ ο Νικολάκης τους έλεγε συνέχεια:
- Παιζιά, να πω κάτι;
Αυτοί όμως του έλεγαν:
- Ας το για αργότερα...
Να μην τα πολυλογούμε φτάνουν στον τελευταίο όροφο. Λέει πάλι ο Νικολάκης:
- Παιζιά, έχω κάτι πολύ σοβαλό να σας πω... τότε τα αδέρφια του του λένε...
- Εεεεεεε, πες το πια! Μας έπρηξες...
- Να... ξεχάσαμε το κλειδί στο θυρωρείο..!