Ταξιδεύει το κρουαζιερόπλοιο, οταν ξαφνικά απο το VHF ακούγεται μια φωνή:
- Κάνε 10 μοίρες αριστερά, για να μην πέσεις επάνω μου!
- Κάνε εσύ 10 μοίρες δεξιά για να μην πέσω απάνω σου! Απαντά το κρουαζιερόπλοιο.
Σιγή δευτερολέπτων.
- Κάνε τώρα 15 μοίρες αριστερά, για να μην πέσεις απάνω μου! Ξανακού-
Γεται η φωνή.
- Οχι, να κάνεις εσύ 15 μοίρες δεξιά για να μην πέσω απάνω σου! Ξανααπαντά το κρουαζιερόπλοιο.
Σιγή δευτερολέπτων.
- Κάνε αμέσως 25 μοίρες αριστερά, γιατι θα πέσεις απάνω μου! Ξανακούγεται από το VHF, οπότε πέρνει το μικρόφωνο ο ίδιος ο καπετάνιος:
- Ξέρεις ποιός είμαι εγώ; Το μεγαλύτερο κρουαζιερόπλοιο του κόσμου, το WORLD SEA και καλά θα κάνεις, να κάνεις εσύ 25 μοίρες δεξιά, για να μην πέσω απάνω σου!
- Κι εγώ είμαι ο φάρος!
Ο Παπαδόπουλος ήταν ένας πολύ άτυχος στρατιώτης, αφού εν μέσω της θητείας του, του ήλθε η απρόσμενη είδηση του θανάτου του αδελφού του.
Ο Λοχαγός αναθέτει το σκληρό καθήκον της αναγγελίας του θανάτου στον Λοχία...
Ο Λοχίας μια και δυο, παίρνει τα μικρόφωνα του στρατοπέδου και ανακοινώνει:
- Καλείται ο στρατιώτης Παπαδόπλος, να παρουσιασθεί στον Λόχο του, διότι πέθανε ο αδελφός του!...
Περιττό να πούμε ότι από το σοκ της αναγγελίας ο Παπαδόπουλος λιποθύμησε και χρειάσθηκε να μεταφερθεί στο αναρρωτήριο για τις πρώτες βοήθειες ... Ο Λοχαγός αγρίεψε τον Λοχία για τον απότομο τρόπο που το είπε, αλλά το κακό είχε γίνει...
Μετά από ένα μήνα, πεθαίνει και η αδελφή του Παπαδόπουλου, ο Λοχαγός αναθέτει το άγγελμα του θανάτου πάλι στον Λοχία, ο οποίος πρωί-πρωί, μετά το "ημιανάσ"και "προϊσοχίου" καταλήγει:
- Α! ... και να μην το ξεχάσω Παπαδόπλε, πέθανε η αδελφή σου!...
Πάλι λιποθυμίες ο Παπαδόπουλος και πάλι παρατηρήσεις ο Λοχαγός, αλλά βεβαίως το κακό είχε γίνει και ο Λοχαγός έριξε νερό στο κρασί του και δεν τιμώρησε τον Λοχία...
Μετά από ένα μήνα το κακό τριτώνει και πεθαίνει και η μητέρα του στρατιώτη Παπαδόπουλου. Και αυτή τη φορά ο Λοχίας αναλαμβάνει το πικρό καθήκον, αφού όμως έχει δεχθεί και τις νουθεσίες του Λοχαγού.
Αυτή τη φορά βγάζει αναφορά τον Παπαδόπουλο για να πάρει άδεια. Σαλταρισμένος ο Παπαδόπουλος από τα χτυπήματα της μοίρας, βλέπει ως βάλσαμο στον πόνο του τις μέρες άδειας που κανόνισε ο Λοχίας, αλλά, μετά τα καθιερωμένα "Στρατιώτης Παπαδόπουλος, λαμβάνω την τιμή να σας αναφέρω ότι αιτούμαι πενθημέρου αδείας", ο Λοχαγός αυτή τη φορά του λέει:
- Και έπρεπε να βγείς στην αναφορά παιδί μου Παπαδόπουλε για να πας στην κηδεία της αδελφής σου;...
Ξερός ο Παπαδόπουλος και αυτή τη φορά, ενώ ο Λοχαγός από την τσαντίλα του που τον εξέθεσε ο Λοχίας, ρίχνει και του Λοχία πέντε μέρες φυλακή! ...
Φαίνεται ότι ο νόμος του Μέρφυ είχε προσβάλει τον Παπαδόπουλο, αφού μετά από ένα μήνα και ο Πατέρας του Παπαδόπουλου, εκπνέει...
Το συνταρακτικό νέο το μαθαίνει πρώτος ο Λοχαγός, αισθάνεται απαίσια και καλεί τον Λοχία να του αναθέσει το θλιβερό καθήκον ...
- Αυτή τη φορά Λοχία δεν θέλω κανένα λάθος, γιατί θα σε χώσω στο κρατητήριο για όλη την θητεία σου!...
- Μη φοβάστε κ. Λοχαγέ και το έχω μάθει το μάθημά μου! ... Τον διαβεβαιώνει ο Λοχίας, και πράγματι καλεί συγκέντρωση Λόχου:
Αφού όλος ο Λόχος συντάσσεται, ο Λοχίας τους λέει:
- Προσέξτε τι θα σας πω μην κάνετε λάθος! ... Όσοι έχετε Πατέρα, να κάνετε ένα βήμα μπροστά!...
Πράγματι όλοι οι στρατιώτες κάνουν μπροστά ένα βήμα, οπότε ο Λοχίας μπήζει μια φωνή:
- Που πα ρε Παπαδόπουλεεεε!...
Οικονομολογία...
Ένας πεπειραμένος και ένας λιγότερο πεπειραμένος οικονομολόγος περπατάνε στον δρόμο και βλέπουν μία κουράδα.
- Αμα την φας, λέει ο πεπειραμένος, σου δίνω 20000 ευρώ!
Ο λιγότερο πεπειραμένος στήνει στο μυαλό του ένα οικονομομετρικό μοντέλο, κατεβάζει τις εξισώσεις και καταλήγει ότι τον συμφέρει να την φάει. Το κάνει λοιπόν, και τσεπώνει το παραδάκι.
Συνεχίζουν και πιο κάτω βλέπουν άλλη μια κουράδα. Λέει ο πιο άπειρος ψιλοτσαντισμένα και ψιλομετανιωμένα:
- Αμα την φας εσύ, θα σου δώσω εγώ 20000 ευρώ.
Κατεβάζει οικονομομοντέλα-και-εξισώσεις ο πεπειραμένος, την τρώει, και τσεπώνει το παραδάκι.
Συνεχίζουν τον δρόμο τους, και παρατηρεί ο λιγότερο πεπειραμένος.
- Χμ, τελικά είμαστε και οι δύο στα λεφτά μας, αλλά και οι δυο φάγαμε από μία κουράδα. Και δεν βλέπω να κερδίσαμε και τίποτε.
Και ο πιο πεπειραμένος:
- Έχεις δίκιο μόνο φαινομενικά, γιατί παραβλέπεις ότι έτσι κινήθηκε η οικονομία, και δημιουργήθηκε τζίρος 40.000 ευρώ!
Ο Κωστίκας και ο Γιωρίκας ήταν κολλητοί από μικροί, και όπου πήγαιναν, πήγαιναν μαζί.
Ήρθε η στιγμή και ο Γιωρίκας παντρεύεται!
Έγινε ο γάμος και ήταν να πάει το αντρόγυνο ταξίδι του μέλιτος. Και επειδή ο Κωστίκας και ο Γιωρίκας δεν μπορούσαν να αποχωριστούν ο ένας τον άλλο, αποφάσισαν να πάνε και οι τρεις μαζί στο ταξίδι.
Φτάνουν στο ξενοδοχείο και ζητούν ένα δωμάτιο με διπλό κρεβάτι και ένα μονόκλινο.
Αλλά ο ξενοδόχος τους λέει ότι έχει μόνο ένα δωμάτιο με διπλό κρεβάτι και δεν υπάρχουν άλλα άδεια δωμάτια.
Αναγκάζονται λοιπόν να πάρουν αυτό το δωμάτιο και να κοιμηθούν όλοι μαζί. Πέφτουν να κοιμηθούν, και ο ο Κωστίκας νιώθει ένα χέρι στο πουλί του.
Το πρωί, με τύψεις γιατί θα χαλάσει τον γάμο του φίλου του, αποφασίζει να το πει στον Γιωρίκα:
- Ρε Γιωρίκα, συγνώμη που θα στο πω, αλλά το βράδυ που κοιμόμασταν η γυναίκα σου μου έπιανε το πουλί.
Και λέει ο Γιωρίκας:
- Ρε χαζέ, εγώ σου έπιανα το πουλί, γιατί ήθελα να ξέρω που ακριβώς βρίσκεται!