φρέσκα ανέκδοτα

Έχει κατέβει ο Μήτσος από το χωριό για δουλειές στην Αθήνα. Τον φιλοξενεί μια θεία του. Την τελευταία μέρα της διαμονής του, και αφού έχει τελειώσει τις δουλειές του, κανονίζει να φύγει με έναν συγχωριανό του πολύ νωρίς το πρωί. Για να μη ξυπνήσει τη θεία του το πρωί, την χαιρετάει από βραδύς.
Αργά το βράδυ, τον πιάνει κατούρημα. Δεν ήθελε να αναστατώσει τη θεία του και κατούρησε ένα ενυδρείο με ψαράκια. Λίγο αργότερα όμως τον πιάνει και χέσιμο...
Τι να έκανε ο φουκαράς, μη θέλοντας να ξυπνήσει κανέναν βλέπει μια γλάστρα στο σαλόνι και τα κάνει εκεί μέσα.
Τελειώνεο το βράδυ και ο Μήτσος νωρίς το πρωί φεύγει για το χωριό.
Μετά από πέντε μήνες τον παίρνει τηλέφωνο η θεία του στο χωριό:
- Μήτσο μου είσαι καλά; όλα καλά;
- Ναι θεία μου, τι μπορώ να κάνω για σένα;
- Να βρε Μήτσο, μας κατούρησες τα χρυσόψαρα, ψόφησαν αλλά δεν πειράζει πήραμε άλλα... Πες μου όμως βρε Μήτσο που έχεις χέσει γιατί έχουμε αλλάξει τρία σπίτια και η μυρωδιά μας ακολουθεί!...
Ένας άντρας, εξαιρετικά ερωτευμένος με τη σύζυγό του, για να ενισχύσει το δεσμό τους αποφάσισε να κάνει στο πέος του ένα tatoo με το όνομά της.
Τη γυναίκα του την έλεγαν Wendy. Κάνει το tatoo, και μετά αποφασίζει να την πάει ταξίδι στη Τζαμάικα. Φτάνοντας στη Τζαμάικα, ζεσταμένος, πάει να κάνει μια βουτιά στην πισίνα του ξενοδοχείου που έμεναν. Στα αποδυτήρια της πισίνας, όταν του ήταν πεσμένη, στο tatoo φαίνονταν μόνο το "W" και το "Y", το πρώτο και το τελευταίο γράμμα. Δίπλα του, ένας Τζαμαικανός που του ήταν κι αυτουνού πεσμένο το πέος, είχε τα γράμματα "W" και "Υ". Οπότε τον ρωτάει ο ήρωάς μας:
- You have tatoo "Wendy" too?
- No! It is "Welcome to Jamaica and have a nice day"!
Μπαίνει ένας άνθρωπος σε ένα λεωφορείο. Κοιτάει από εδώ κοιτάει από εκεί στο τέλος βλέπει δυο άδειες θέσεις και κάθεται στη μία.
Στην επόμενη στάση μπαίνει κάποιος άλλος στο λεωφορείο και κάθεται δίπλα του. Έλα όμως που σε λίγο αρχίζει να φτύνει. Φτόυ από εδώ φτού από εκεί τον κοιτάει διακριτικά ο πρώτος τίποτα αυτός. Συνεχίζει φτού από εδώ φτου από κει.
Τέλος αγανακτεί ο διπλανός του και του λέει:
- Συγνώμη κύριε αλλά μας έχετε καταφτύσει. Τέλος πάντων υπάρχουν και μικρά παιδιά εδώ μέσα αν μη τι άλλο σεβαστείτε αυτά.
- Έχεις δίκιο άνθρωπε μου, του λέει ο άλλος, αλλά να πολέμησα στο Βιετνάμ και από τα τοξικά απόβλητα πάθανε ζημιά οι λεμφαδένες μου, ορίστε και το χαρτί του γιατρού.
- Άμα είναι παθολογικό το πρόβλημα, εντάξει.
Μετά από λίγο κατεβαίνει αυτός και ανεβαίνει ένας άλλος. Σε λίγο αρχίζει να ρεύεται. Ρεύεται από εδώ ρεύεται από εκεί τον κοιτάει ο άνθρωπος διακριτικά τίποτα αυτός συνεχίζει απτόητος.
Τέλος μην αντέχοντας άλλο ο διπλανός του, του λέει:
- Συγνώμη κύριε αλλά η κατάσταση αυτή είναι αφόρητη σταματήστε επιτέλους να ρεύεστε, σεβαστείτε τους συνανθρώπους σας.
- Φιλαράκο μου έχεις δίκιο, του λέει εκείνος ντροπιασμένος, αλλά να πολέμησα στο Βιετνάμ και από τα τοξικά απόβλητα έχω πρόβλημα στο στομάχι, ορίστε και το χαρτί του γιατρού.
- Με συγχωρείτε, του λέει, άμα είναι παθολογικό το ζήτημα δεν πειράζει.
Μετά από λίγο κατεβαίνει αυτός και μπαίνει ένας άλλος κάθεται δίπλα του κρατώντας μια τρίχα αυτή τη φορά. Την τραβάει από εδώ την τραβάει από εκεί την κάνει έτσι την κάνει αλλιώς τον κοιτάει διακριτικά ο διπλανός του τίποτα αυτός συνεχίζει ακάθεκτος.
Τέλος ο πρώτος του λέει:
- Από το Βιετνάμ;
Και του απαντάει εκείνος:
Όχι απταρχίδια μου.
Μια οικογένεια Ρώσων ( υπό το παλιό καθεστώς ) κατάφεραν να μεταναστεύσουν για ένα καλύτερο μέλλον στην ...
ΑΜΕΡΙΚΗ ! Κάθε αρχή και δύσκολη λοιπόν , αλλά προσπαθούσαν οι άνθρωποι να φτιάξουν τη ζωή τους . Στην οικογένεια υπήρχε ένα παιδάκι , το οποίο ένα πρωινό ήταν στην παιδική χαρά και έβλεπε τα άλλα παιδάκια να παίζουν και να τρώνε το κολατσιό τους ενώ εκείνο δεν είχε τίποτα . Δίπλα του ήταν ένα παχουλό αμερικανάκι , με μια φραντζόλα ψωμί , αλειμμένη με μαρμελάδα . Βλέποντας το Ρωσάκι που δεν έτρωγε τίποτα αλλά ξερογλειφόταν γυρνάει και του λέει . ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΜΑΡΜΕΛΑΔΑ ! ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΜΑΡΜΕΛΑΔΑ ! Βάζει τα κλάματα το Ρωσάκι , πάει στην μάνα του και παραπονιέται ! « Μην στενοχωριέσαι αγόρι μου ! Αν στο ξαναπεί να του απαντήσεις ότι κι αυτό δεν έχει Σοσιαλισμό ! » Πράγματι λοιπόν την άλλη μέρα η ίδια σκηνή . Το αμερικανάκι με την φραντζόλα και την μαρμελάδα : ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΜΑΡΜΕΛΑΔΑ ! ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΜΑΡΜΕΛΑΔΑ ! ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ ! Τα χασε το αμερικανάκι ! Με κλάματα στα μάτια πάει στην μάνα του και της λέει τα καθέκαστα . « Και γι αυτό στενοχωριέσαι βρε κουτό ; Αν στο ξαναπεί να του απαντήσεις ότι θα κάνουμε KAI Σοσιαλισμό ! Όλα τα έχουμε κάνει ! Και αυτό θα το κάνουμε » Την άλλη μέρα λοιπόν ... στο πάρκο : ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΜΑΡΜΕΛΑΔΑ ! ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΜΑΡΜΕΛΑΔΑ ! ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ ! ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ ! ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ ! Και τι του απαντάει το Ρωσάκι ; ΔΕΝ ΘΑ ΧΕΙΣ ΜΑΡΜΕΛΑΔΑ ! ΔΕΝ ΘΑ ΧΕΙΣ ΜΑΡΜΕΛΑΔΑ !