Μια φορά ήταν ένας Τούρκος, ένας Αμερικανός και ένας Έλληνας. Το αεροπλάνο τους έπεσε σε μια άγρια ζούγκλα της Αφρικής και οι μόνοι επιζώντες ήταν αυτοί οι τρεις.
Τους έπιασαν οι ζουλού, και τους έδωσαν μια επιλογή για να γλιτώσουν τη σφαγή: Να μπουν σε μια σπηλιά και αν καταφέρουν αν βγουν από μέσα "άντρες" τότε θα τους χαρίσουν τη ζωή.
Πάει πρώτος ο Τούρκος, ένας άντρας ίσαμε κει πάνω, γεμάτος μυς. Μπαίνει μέσα, ακούγονται διάφορες κραυγές, ξεφωνητά, μετά από 1-2 ώρες, ακούγεται μια φωνή:
- Καλέ, βγαίνω! και βγαίνει ο Τούρκος κουνιστός και λυγιστός.
Μετά σειρά είχε ο Αμερικανός. Ένας άντρας 2 μέτρα, τόσο δυνατός, που τον τρέμανε ακόμα και οι πέτρες. Μπαίνει μέσα γεμάτος αυτοπεποίθηση, ακούγονται κραυγές ξεφωνητά, χαλασμός κυρίου. Μετά από 3 ώρες ακούγεται μια φωνούλα λεπτή:
- Καλέ, βγαίνω! και βγαίνει έξω ο Αμερικανός σεινάμενος και κουνάμενος και με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά.
Τελευταίος ήταν ο Έλληνας. Περιττό να σας τον περιγράψω, θεριό ανήμερο. Μπαίνει μέσα, ακούγονται φωνές, ξεφωνητά, ουρλιαχτά, γδαρσίματα, αλλά ο Έλληνας δε λέει να βγει. Περνάνε δύο ώρες, τρεις, τέσσερις, τίποτα. Χαλασμός σωστός. Περνάνε δέκα ώρες, περνάνε δεκατρείς, τίποτα. Οι ανθρωποφάγοι άρχισαν να ανησυχούν. Γύρω στις είκοσι ώρες, ακούνε μια φωνή, που κούνησε τη γη:
- Βγαίνω ρε!
Και από μέσα:
- Να μας ξανάρθετε, να μας ξανάρθετε!
Κάποτε οι Ιάπωνες αποφάσισαν να κάνουν διαγωνισμό για τον καλύτερο σαμουράι.
Κάλεσαν εκτός από τους ντόπιους, και τους πιο ξακουστούς ξένους σαμουράι, δηλαδή έναν Αμερικάνο, έναν Ρώσο και έναν Πόντιο.
Αφού τελείωσαν την επίδειξη οι ντόπιοι σαμουράι ήρθε και η σειρά των ξένων.
Ξεκινάει ο Αμερικανός και φωνάζει στους κριτές:
- Αφήστε ελεύθερη την σφήκα!
Ελευθερώνουν οι κριτές την σφήκα, και αυτή αρχίζει να πετάει.
Ξαφνικά δίνει 2 σπαθιές ο Αμερικάνος και την κόβει φέτες.
Οι κριτές του δίνουν 10.
Ξεκινάει ο Ρώσος και φωνάζει στους κριτές:
- Αφήστε ελεύθερη την μύγα!
Ελευθερώνουν οι κριτές την μύγα, και αυτή αρχίζει να πετάει.
Δίνει μία σπαθιά ο Ρώσος και την κόβει σε φέτες.
Οι κριτές του δίνουν 10.
Ξεκινάει και ο Πόντιος:
- Αφήστε ελεύθερο το κουνούπι!
Ελευθερώνουν το κουνουπι, και αυτό αρχίζει να πετάει.
Δίνει μια σπαθιά ο Πόντιος αλλά το κουνούπι εξακολουθεί να πετάει.
Οι κριτές του δίνουν 0.
- Γιατί 0; φωνάζει τσαντισμένος ο Πόντιος.
- Μα το κουνούπι ακόμα πετάει, λένε οι κριτές.
- Μπορεί να πετάει, αλλά ρωτήστε το... Μπορεί να γαμήσει;
Γίνεται ένα συνέδριο γενετιστών.
Ο Αμερικανός λέει:
"Εμείς, κύριοι συνάδελφοι κατασκευάσαμε με διάφορα πειράματα στο DNA το περίφημο λαγογούρουνο. Αυτό είναι συνδυασμός λαγού και χοίρου και πολλαπλασιάζεται σαν το λαγό αλλά μεγαλώνει σαν το γουρούνι. Έτσι θα λύσουμε το πρόβλημα της πείνας στην Αφρική.
Το ακροατήριο χειροκροτεί ενθουσιασμένο!
Ο Ρώσος βγαίνει και λέει:
"Εμείς, κύριοι, κατασκευάσαμε τον "καγκουρόταυρο", συνδυασμό καγκουρό και ταύρου. Μπορεί να πηγαίνει τα παιδιά στο σχολείο, μέσα στο τσεπάκι του, αλλά είναι και δυνατό σαν τον ταύρο για να τα προστατεύει.
Πάλι ενθουσιώδη χειροκροτήματα!
Ο Έλληνας. "Εμείς κύριοι κατασκευάσαμε την "Μουνοψειρολαμπίδα", συνδυασμό Μουνόψειρας και Πυγολαμπίδας.
Το ακροατήριο τα χάνει, μέχρις ότου κάποιος τολμάει να ρωτήσει:
"Καλά, και σε τι χρησιμεύει αυτό το πράγμα;"
Και ο Έλληνας:
"Στην Ελλάδα, κύριοι, αυτό το πράγμα είναι πολύ χρήσιμο. Όπου βλέπεις φωτάκι δεν γαμείς!".
Πέντε μήνες πριν ο Γιούρι Γκαγκάριν εκτοξευτεί στο διάστημα, στέλνουν οι Αμερικανοί ένα κατάσκοπο στη Μόσχα. Ο κατάσκοπος τέλεια εκπαιδευμένος πηγαίνει να φάει σε ένα Ρώσικο εστιατόριο. Φωνάζει τον σερβιτόρο και του λέει:
“Μια βότκα και την σπεσιαλιτέ του μαγαζιού”.
Αφού έφαγε παίρνει τη βότκα και κάθεται στο μπαρ, πιάνεται στη συζήτηση με τον μπάρμαν και προσπαθεί να πάρει τις πρώτες εντυπώσεις, πάνω στη συζήτηση του λέει ο μπάρμαν:
“Σαν Ρώσος έφαγες, σαν Ρώσος πίνεις, μιλάς καλά τα ρώσικα αλλά Ρώσος δεν είσαι.” Ο κατάσκοπος ταραγμένος του ζητά ένα μπουκάλι βότκα ακόμα και αυτός του επαναλαμβάνει:
“Σαν Ρώσος έφαγες, σαν Ρώσος πίνεις, μιλάς καλά τα ρώσικα αλλά δεν είσαι Ρώσος.”
Tο ίδιο γίνεται και την τρίτη φορά Αγανακτισμένος ο αμερικανός τον ρωτάει;
“Καλά ρε μεγάλε που το κατάλαβες;“
“Εμείς εδώ στη Ρωσία μαύρους Ρώσους δεν έχουμε!” του απαντάει!
Ένας Πόντιος, ένας Αμερικανός, και ένας Γάλλος, Δραπέτευσαν από τις φύλακες ανδρών.
Εκεί που τρέχανε βρεθήκανε σε ένα δάσος και ανεβαίνουνε ο καθένας σε ένα δέντρο να κρυφτούνε .
Όταν οι τρεις αστυνομικοί ψάχνοντας φτάσανε στο δάσος, πηγαίνουνε κάτω από το δέντρο όπου είχε ανέβει ο Γάλλος και λένε:
- «Ξέρουμε
Ότι είσαι εκεί πάνω, Κατέβα κάτω.»
Ο Γάλλος σκέφτεται γρήγορα και λέει:
- «Τουίτ, Τουίτ, Τουίτ.»
Οι αστυνομικοί σκέφτονται «είναι ένα πουλί» και πηγαίνουνε στο άλλο δέντρο όπου είχε ανέβει ο Αμερικανός.
Και λένε:
- «Ξέρουμε ότι είσαι εκεί πάνω, Κατέβα κάτω.»
Ο Αμερικανός και αυτός σκέφτεται γρήγορα και λέει:
- «Γούού, Γούού, Γούού.»
Οι αστυνομικοί σκέφτονται «είναι μια Κουκουβάγια» και πηγαίνουνε στο άλλο δέντρο όπου ήταν ο Πόντιος.
Και πάλι λένε: :
- «Ξέρουμε ότι είσαι εκεί πάνω, Κατέβα κάτω.»
Ο Πόντιος σκέφτεται για λίγο . . . και λέει ««Μπέέέεε, Μπέέέεε, Μπέέέεε.»
Ένα αεροπλάνο συνετρίβει στη ζούγκλα και επιζώντες είναι ένας Γερμανός, ένας Αμερικανός και ένας Πόντιος. Λέει ο Αμερικανός.
- Πρέπει να οργανωθούμε αν θέλουμε να επιζήσουμε εδώ στη ζούγκλα. Εγώ θα πάω να βρω food, εσύ Γερμανέ για wood και εσύ Πόντιε για supplies. Θα συναντηθούμε σε αυτό το σημείο σε μια ώρα.
Φεύγουν λοιπόν όλοι για την αναζήτηση. Μετά από μια ώρα να σου ο Αμερικανός με καρύδες, μπανάνες και μάνγκο στα χέρια. Δεν περνάει λίγη ώρα, εμφανίζεται και ο Γερμανός με όσα ξύλα μπορούσε να κρατήσει. Ο Πόντιος πουθενά! Αρχίζουν να ανησυχούν οι άλλοι δυο μήπως έπαθε τίποτα. Λέει ο Αμερικανός,
- Αν αργήσει μια ώρα ακόμα θα πάμε να ψάξουμε να τον βρούμε.
Περνάει μισή ώρα, 45 λεπτά, μια ώρα, και ο Αμερικάνος με τον Γερμανό αποφασίζουν να πάνε να τον βρούνε.
Καθώς πάνε να φύγουνε πετάγεται πίσω από ένα δέντρο ο Πόντιος όλο χαρά και λέει:
- Supplies!
(Από το surprise!)
Στο διάλειμμα του παγκοσμίου συνεδρίου Πλαστικών Χειρούργων, τρεις γιατροί, ένας Γάλλος ένας Αμερικανός και ένας Έλληνας συζητούν... αναφερόμενος στα επιτεύγματα της επιστήμης λέει λοιπόν ο Γάλλος:
- Κύριοι, τις προάλλες ήρθε στην κλινική μου ένας τύπος πολύ απελπισμένος, με μια μύτη τεράστια, μεγαλύτερη κι από του Πινόκιο και μου λέει γιατρέ σώσε με, δε μπορώ να βρω γυναίκα... Τον βάζω που λέτε κάτω και κόψε-ράψε, κόψε-ράψε του έφτιαξα μια μυτούλα γαλλική! Παίρνει αμέσως το λόγο ο Αμερικανός κι αρχίζει να περιγράφει τα δικά του κατορθώματα:
- Κι εμένα τον περασμένο μήνα ήρθε στο ιατρείο μου ένας τύπος παρά πολύ απελπισμένος. Είχε κάτι αυτιά σαν του ελέφαντα και μου λέει γιατρέ σώσε με, δε μπορώ να βρω γυναίκα. Τον βάζω που λέτε κάτω και κόψε-ράψε, κόψε-ράψε του έφτιαξα κάτι αυτάκια super, πολύ όμορφα!
Αφού όλοι υπερηφανευόταν για το τι μπορούν να καταφέρουν ήρθε και η σειρά του Έλληνα:
- Εμένα ρε παιδιά ήρθε ένας τύπος παρά μα παρά πολύ απελπισμένος. Είχε ένα πουλάκι μικροσκοπικό, έναν πόντο μόνο... και μου λέει γιατρέ σώσε με, δε μπορώ να βρω γυναίκα, θέλω να κάνεις τη ψ**ή μου να αγγίζει το πάτωμα. Τον βάζω κι εγώ που λέτε κάτω και κόψε-ράψε, κόψε-ράψε του έφτιαξα κάτι ποδαράκια τόσα, έναν πόντο το καθένα!