Skip to main content
Ανέκδοτα για ταινίες και ηθοποιούς
Το top-ten των "καλύτερων" εχθρικών διαλόγων των τελευταίων ετών!Τσαμπουκάδες, δηλητηριώδεις ατάκες και νάζια μεταξύ επωνύμων. Πώς λέμε η αγάπη θέλει δύο για να ζεσταθεί; Ε, έτσι ακριβώς και ο καβγάς.
Δέσποινα Βανδή:
"Η Βίσση είναι τριάντα χρόνια στο τραγούδι και εγώ δεν είμαι ούτε τριάντα χρονών".
Aννα Βίσση:
"Με τις αντιγραφές περνάω από δύο διαθέσεις: από τη μια τρίβω τα χέρια μου και λέω "Ουάου με μιμούνται" και από την άλλη λέω "Τόσο χάλια είναι τα μαλλιά μου;"
Aννα Βίσση:
"Η Δέσποινα Βανδή όσο μπορεί με μιμείται. Εύχομαι σύντομα να βρει τον εαυτό της".
Δέσποινα Βανδή:
"Αν θυμίζω κάτι από αυτά που έκανε όλα αυτά τα χρόνια η κ. Βίσση και αυτό κρίνεται και επικρίνεται, δεν μπορώ να κάνω τίποτα για αυτό".
Λάκης Λαζόπουλος
"Να, ας πούμε ο Νότης, που σε μια αφίσα κουβαλάει στους ώμους του τον πλανήτη. Μα είναι δυνατόν να επικοινωνήσεις με κάποιον που εκλαμβάνει τον εαυτό του ως μεταφορέα του πλανήτη;"
Νότης Σφακιανάκης:
"Ειλικρινά μιλάω, δεν θέλω να εμπλακώ σε αυτά. Δεν με απασχολεί τι λέει ο Λαζόπουλος, δεν θέλω να ξέρω".
Στηβ Κακέτσης:
"Δεν ξέρει αυτό το άτομο (ο Σαπουντζιάν) ότι έχει ένα γιο στην ηλικία του (η Δημητρίου); Η Aντζελα έτσι επικυρώνει τον τίτλο που έχει, αυτόν της επιτίμου προέδρου των απροσάρμοστων παιδιών. Επιτέλους η Αντζελα πραγματοποίησε το όνειρό της να διαθέσει τον εαυτό της σε έναν άνθρωπο με ειδικές ανάγκες (στον Σαπουντζιάν)".
Aντζελα Δημητρίου:
"Και μανάβης να ήταν ο Νοράι θα τον λάτρευα, έτσι άψογα που φέρεται. Μην αρχίσετε πάλι να μου λέτε για διαμάντια και χρυσό. Δεν έχω ανάγκη εγώ από τέτοια".
Aντζελα Δημητρίου:
"Έκανα βόλτα στην πόλη και ξαφνικά βλέπω μπροστά μου μια ολόκληρη αφίσα με τον Τριαντάφυλλο μόνο του. Μόλις το είδα είπα: Ωχ, τι είναι αυτό; Και τώρα, στο κέντρο που εμφανίζεται ο Πανταζής με τη Σαμίου, δεν είναι ακριβώς ίδιος μαζί τους στην αφίσα ο Τριαντάφυλλος;"
Τριαντάφυλλος:
"Δεν ξέρω τι την πειράζει σε μένα. Αλλωστε, πράγματα που έχουν κάνει κάποτε οι ίδιοι δεν θα έπρεπε να τους φαίνονται παράξενα τώρα. Διότι η εκάστοτε καλλιτέχνιδα ζητούσε τα ίδια πράγματα την εποχή που είχε κάνει δύο και τρεις πλατινένιους. Λογικό είναι να τα δικαιούμαι κι εγώ τώρα που έχω κάνει τρεις πλατινένιους και πάω στον τέταρτο. Σε τι διαφέρουμε, δηλαδή, με την Aντζελα;"
Σταμάτης Γονίδης:
"O Καρράς είναι φουκαράς. Και καραγκιόζης".
Βασίλης Καρράς:
"Να τον έχει ο Θεός γερό και τίποτε άλλο".
Ανδρέας Μικρούτσικος:
"Το ότι η εκπομπή μου είναι πρώτη αποδεικνύει πως σόου τύπου Ρούλας έχουν κουράσει".
Ρούλα Κορομηλά:
"Μου αρέσει που έχω γίνει μονάδα μέτρησης σε μια εποχή που είναι εύκολο να γίνεις σκέτο νούμερο".
Έφη Σαρρή:
"Από τη Βίσση θα ήθελα να έχω τη χάρη που έχει στην πίστα, από την Aντζελα τη λάμψη της, από την Καίτη θα ήθελα να έχω πει κάποια από τα τραγούδια της και από την Έφη τον Γκαλιάνο".
Δέσποινα Βανδή:
"Εμένα δεν μου άρεσαν ποτέ τα λαμέ, τα δαντελωτά, αυτά τα ρούχα που φωνάζουν από μακριά πως είσαι τραγουδίστρια. Φορώντας όμως ένα Γκούτσι, και νομίζω ήμουν η πρώτη που τα φόρεσε, ξεχωρίζεις με τη γοητεία του απλού".
Μάνος Χατζιδάκις:
"Αλίκη μου, δεν μπορώ να σου γράψω τραγούδια, γιατί ακόμα πληρώνω ακριβά το Νιάου νιάου βρε γατούλα".
Αλίκη Βουγιουκλάκη:
"Ναι, Μάνο μου, αλλά το πληρώθηκες και ακριβά".
Η εκπαίδευση στο κέντρο αλεξιπτωτιστών " Ποντίκαρος " του Πόντου , είναι σκληρή και επίπονη . Με τα πολλά φθάνει και η ώρα της παρθενικής πτώσης , οπότε ο Πόντιος εκπαιδευτής εξηγεί την τεχνική στον Γιωρίκα :
- Μόλις πηδήσουμε , φωνάζουμε 1001-1002-1003 και τραβάμε το κορδόνι ! Κατάλαβες Γιωρίκα ;
- Μα-μα-μάλιστα κυ-κυ-κύριε εκ-εκ-εκπαιδευτά ! ...
Πράγματι , εκτελείται η πτώση , μόνο που το αλεξίπτωτο του Γιωρήκα δεν ανοίγει ! ... Πανικόβλητοι οι παρακολουθούντες την σκηνή , σπεύδουν για να μαζέψουν την σωρό του Γιωρίκα , όμως ... ω ! του θαύματος , ο Γιωρίκας ζούσε , αλλά ήταν σε κατάσταση λιποθυμίας . Μόνο έναν επίμονο συριγμό , κάτι σαν φύσημα, έβγαζε , ένα " χχχχχχχ ..." πράγμα που θορύβησε τους διασώστες , οι οποίοι εσπευσμένα διακομίζουν τον Γιωρίκα στο νοσοκομείο " Γιωρίκας Γεννηματίδης " , όπου αποφασίζετε η εισαγωγή του στο χειρουργείο. Γίνεται επέμβαση , όμως μετά από την ανάνηψη του Γιωρήκα ο επίμονος συριγμός που έβγαζε όταν εισήχθη στο νοσοκομείο , εκείνο το " χχχχχχ... " συνέχιζε ! ...
Συγκαλείτε ιατρικό συμβούλιο , όπου οι Γιατροί δεν ξέρουν τι να υποθέσουν . Απογοητευμένοι κουνούν το κεφάλι τους . ... Σε μια στιγμή ο Γιωρίκας , παθαίνει μια κρίση και αρχίζει εντονότερα αυτή τη φορά να φυσά :
" ΧΧΧΧΧΧΧ ! ... ΧΙΧΙΧΙΧΙ ! ... Χι ! - χι ! - χί ! ... ΧΙΛΙΑ ΤΡΙΑ ! ...
Κάποτε, ένας άντρας απογοητευμένος επειδή η γυναίκα του τον εγκατέλειψε, αποφάσισε να επισκεφτεί ψυχίατρο αναζητώντας τα αίτια του χωρισμού. Ένας καλός του φίλος, του προτείνει έναν πολύ καλό ψυχίατρο και μια και δυο αποφασίζει να πάει.
Την επομένη το πρωί στο ιατρείο, ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος:
- "Γιατρέ μου, αποφάσισα να πάω να την βρω στο πατρικό της. Παίρνω λοιπόν το λεωφορείο..."
Εκείνη την ώρα τον διακόπτει ο γιατρός:
- "Δεν βοηθάς, δεν βοηθάς! Τι λεωφορείο πήρες, αστικό, υπεραστικό;"
- "Μα καλά γιατρέ μου, αυτό είναι το πρόβλημα τώρα; Πήρα υπεραστικό."
- "Α! ωραία, τώρα το κατάλαβα! Συνέχισε."
Ο ασθενής λοιπόν, με την απορία σχηματισμένη στο πρόσωπό του, συνεχίζει την αφήγησή:
- "Φθάνοντας λοιπόν γιατρέ μου στον σταθμό, αποφασίζω ότι καλό θα ήταν να πιω ένα καφέ πριν συνεχίσω."
Τότε τον διακόπτει και πάλι ο γιατρός, λέγοντας του:
- "Δεν βοηθάς, δεν βοηθάς. Τι καφέ ήπιες, ελληνικό, φραπέ, καπουτσίνο;"
Φανερά εκνευρισμένος ο ασθενής του απαντά:
- "Μα καλά γιατρέ μου, τι σχέση έχει αυτό τώρα με την υπόθεση;"
- "Ε! μα πως; Θα μας βοηθήσει να έχουμε μια πιο ολοκληρωμένη
Εικόνα της υπόθεσης."
- "Ήπια ελληνικό διπλό, και είχε και τρεις φουσκάλες!"
- "Ρε! τι `ναι τούτος;", σκέφτεται ο ασθενής καταλαβαίνοντας ότι κάτι δεν πάει καλά με τον γιατρό. Οπότε ο ασθενής συνεχίζει:
- "Γιατρέ, να σου κάνω και εγώ μια ερώτηση για να δω αν έχεις καταλάβει το πρόβλημά μου;"
- "Βεβαίως, σε ακούω."
- "Τι είναι τριγωνικό, μαλλιαρό και το έχουν οι γυναίκες ανάμεσα στα πόδια τους;"
Ο γιατρός λοιπόν του απαντά γρήγορα και με σιγουριά:
- "Το αιδοίο!"
Και ο ασθενής του απαντά με ικανοποίηση:
- "Γιατρέ μου, δεν βοηθάς, δεν βοηθάς. Της μάνας σου, της αδερφής σου ή της θειας σου;"
Ένας νεαρός ηθοποιός πάει σε μια οντισιόν για κομπάρσους. Τον βλέπει ο σκηνοθέτης, του δίνει ένα βιβλίο με το ρόλο του, του λέει να τον μάθει καλά και να πάει για πρόβα.
Πάει ο πιτσιρικάς στο σπίτι, ανοίγει την πρώτη σελίδα και διαβάζει:
Βγαίνεις στη σκηνή, φτάνεις στη μέση και λες με δέος:
"Πω πωωω μια κανονιά!", προχωράς και φεύγεις από τη σκηνή.
Γυρίζει στη 2η σελίδα: άδεια. Η τρίτη το ίδιο, ξεφυλλίζει όλο το υπόλοιπο βιβλίο: άδειο.
Το επόμενο πρωί πάει στο θέατρο και ρωτάει το σκηνοθέτη:
- Μα καλά, μόνο αυτό θα κάνω;
- Εντάξει, του απαντάει αυτός, δεν είναι μεγάλος ρόλος, αλλά έτσι ξεκινάνε όλοι. Αν τα πας καλά, θα έχεις καλύτερο ρόλο του χρόνου. Για πάμε μια πρόβα τώρα...
Ανεβαίνει στη σκηνή ο νεαρός, προχωράει στη μέση και λέει κάπως νωθρά:
"Πω πω μια κανονιά."
- Τι είναι αυτό; Πως το λες έτσι; Δε νοιώθεις το δέος; Πρέπει να βγαίνει από μέσα σου κλπ, κλπ.
Όλη την υπόλοιπη εβδομάδα ο νεαρός στο σπίτι έλεγε και ξανάλεγε μόνος του:
"Πω πωωω μια κανονια! Πωωω μια κανονια!Πωωω μια κανονια!"
Με τα πολλά, φτάνει η πρεμιέρα, ανοίγει η αυλαία, προχωράει, φτάνει στη μέση και την ώρα που ήταν να πει τα λόγια του, ακούει πίσω του έναν τεράστιο κρότο: ΜΠΟΥΟΥΟΥΟΥΜ.
Σκύβει έντρομος, βάζοντας τα χέρια πάνω από το κεφάλι του και λέει:
- Τι ηταν αυτο ρε παιδια;
Πρώτη φορά έρχεσαι στο Γιοχάνεσμπουργκ;
Κάποια μέρα, ένας κύριος ξεκινάει ένα επαγγελματικό ταξίδι, για ένα συνέδριο που οργάνωνε η εταιρεία του στο Γιοχάνεσμπουργκ της Αφρικής. Αφού έχει κανονίσει τις λεπτομέρειες του ταξιδιού, έχει φιλήσει σταυρωτά τη γυναίκα του και έχει μαζέψει τις βαλίτσες του ξεκινάει για το αεροδρόμιο. Όλως περιέργως, το αεροπλάνο της Ολυμπιακής Αεροπορίας, ξεκινάει χωρίς καθυστέρηση.
Μετά από ένα ήρεμο ταξίδι, ο κύριος φτάνει στον προορισμό του. Διαπιστώνει όμως ότι έφτασε 6 ώρες νωρίτερα από ότι περίμενε. Έτσι άρχισε να ψάχνει τρόπους για να σκοτώσει την ώρα του μέχρι να αρχίσει το συνέδριο. Τι καλύτερο από ένα σινεμαδάκι... μιας και η δουλειά δεν του άφηνε ελεύθερο χρόνο για τέτοιες "πολυτέλειες".
Αρχίζει λοιπόν να περιπλανιέται στους κυρίως δρόμους και τα σοκάκια, αλλά δεν βρίσκει τίποτα. Απελπισμένος, ρωτάει τον πρώτο περαστικό:
- Με συγχωρείτε κύριε, θα μπορούσατε να μου πείτε που υπάρχει κάποιο σινεμά;
- Αα.. πρώτη φορά έρχεστε στο Γιοχάνεσμπουργκ; ρωτάει ο εν λόγω τύπος...
- Ναι, γιατί;
Ο τύπος αποφεύγει να απαντήσει. Παρ όλα αυτά, δίνει τις οδηγίες στον κύριο για το πως να πάει στο κοντινότερο σινεμά.
Πραγματικά, σε χρόνο μηδέν φτάνει έξω από το σινεμά, όπου έχει σχηματιστεί μία τεράστια ουρά μπροστά στο ταμείο. Ο κύριος κάθεται υπομονετικά στην ουρά, όπου παρατηρεί κάθε καρυδιάς καρύδι να παρελαύνει μπροστά του. Μετά από αρκετή ώρα, φτάνει στο ταμείο.
- Θα ήθελα ένα εισιτήριο...
- Πλατεία ή εξώστη; ρωτάει η ταμίας, πάντα με το χαμόγελο στα χείλη.
- Δώστε μου ένα πλατεία..
- Ααα .. πρώτη φορά έρχεστε στο Γιοχάνεσμπουργκ;
- Ναι γιατί;
- Ξέρετε, στο σινεμά συνήθως οι μαύροι παίρνουν εισιτήριο για πλατεία, ενώ οι λευκοί για εξώστη.
- Α, καλά.. δώστε μου ένα εξώστη τότε...
Η ταμίας του δίνει το εισιτήριο και μπαίνει βιαστικά μέσα για να προλάβει την αρχή της ταινίας. Αφού κάθεται στον εξώστη και βολεύεται, ξεκινάει η ταινία "Saving Private Ryan". Όπως είναι γνωστό όμως, οι ταινίες του Spielberg κρατάνε μπόλικες ώρες, με αποτέλεσμα ο τύπος να αρχίσει να έχει πρόβλημα με την κύστη του. Σηκώνεται βιαστικά, παρόλο που δεν ήθελε να χάσει στιγμή από την ταινία και αρχίζει να ψάχνει το σινεμά για τουαλέτα.
Σε κάποια στιγμή, και ενώ έχει ακούσει λογής σχόλια για το κεφάλι του που κρύβει το πανί, ο κύριος γυρίζει βιαστικά στον πρώτο που βρίσκει μπροστά του και τον ρωτάει.
Με συγχωρείτε κύριε, ψάχνω για την τουαλέτα, αλλά δεν την βρίσκω πουθενά. Που στο διάολο την έχουν βάλει;
- Α, Πρώτη φορά έρχεστε στο Γιοχάνεσμπουργκ; τον ρωτάει ο τύπος...
- Ναι ρε φίλε, γιατί;
- Ξέρεις, εδώ δεν έχουμε τουαλέτα. Όποιος θέλει να κατουρήσει, την βγάζει και κατουράει από κάτω στην πλατεία.
- Μα .. οι άνθρωποι από κάτω;
- Μην ανησυχείς.. δεν λένε τίποτα...
Ο κύριος ελαφρά σοκαρισμένος, τρέχει γρήγορα προς την γωνιακή άκρη του εξώστη. Η κύστη του τον πίεζε φοβερά έτσι την βγάζει έξω ντροπαλά, και αρχίζει να κατουράει από κάτω, με γυρισμένη την πλάτη για να μην τον βλέπουν.
Σε κάποια στιγμή, ακούγεται μία φωνή από την πλατεία...
- Ρε φιλάρααααα... πρώτη φορά έρχεσαι στο Γιοχάνεσμπουργκ;
Ο κύριος σαστίζει.. αλλά απαντάει...
- Ναι γιατί;
- Ε κούνα την λίγο ρε μαλ*κα... όλο εμένα κατουράς!