Skip to main content
Dear Tech Support, Last year I upgraded from Boyfriend 5.0 to Husband 1.0 and noticed that the new program began making unexpected changes to the accounting software, severely limiting access to wardrobe, flower and jewellery applications that operated flawlessly under Boyfriend 5.0.
No mention of this phenomenon was included in the product brochure. In addition, Husband 1.0 uninstalls many other valuable programs such as DinnerDancing 7.5, CruiseShip 2.3, and OperaNight 6.1 and installs, undesirable programs such as PokerNight 1.3, SaturdayFootball 5.0, Golf 2.4 and ClutterEverywhere 4.5. Conversation 8.0 no longer runs, and invariably crashes the system. Under no circumstances will it run DiaperChanging 14.1 or HouseCleaning 2.6. Ive tried running debugging 5.3 to fix Husband 1.0, but this all-purpose utility is of limited effectiveness. Signed,Desperate WifeDear Desperate Wife,Keep in mind, Boyfriend 5.0 is an entertainment package, while Husband 1.0 is an Operating System. Try to enter the command:
C:/ I THOUGHT YOU LOVED ME and install Tears 6.2. Husband 1.0 should then automatically run the applications: Guilty 3.0 and Flowers 7.0 But remember, overuse can cause Husband 1.0 to default to GrumpySilence 2.5, Happy hour 7.0 or Вееr 6.1. Вееr 6.1 is a very bad program that will create "Snoring Loudly" wave files. DO NOT install MotherInLaw 1.0 or reinstall another Boyfriend program. These applications are not supported and will crash Husband 1.0. In summary, Husband 1.0 is a great program, but it does have limited memory and cannot learn new applications quickly. Consider buying additional software to improve performance. I personally recommend HotFood 3.0, Lingerie 5.3 and Keep-a-nice-body 10.1.
Signed,Tech Support
Σε ένα διεθνή διαγωνισμό ειδικών αστυνομικών δυνάμεων καταστολής της βίας, στην τελική φάση προκρίνονται η SWAT της Αμερικής, τα ΜΑΤ της Ελλάδας και η Κυπριακή ΜΜΑΔ (Μηχανοκίνητη Μονάδα Aμεσου Δράσεως).
Φτάνει λοιπόν η ώρα της δοκιμασίας που θα κρίνει ποια θα είναι και η τελική κατάταξη υπηρεσιών.
Η επιτροπή εκφωνεί την τελική αποστολή:
Έχουμε αφήσει ένα κουνέλι στη δασική έκταση που βλέπετε μπροστά σας. Η υπηρεσία που θα ανακαλύψει και θα συλλάβει πιο γρήγορα το κουνέλι θα είναι και η νικήτρια.
Ξεκινά η SWAT, ερευνούνε με ειδικούς θερμικούς ανιχνευτές προηγμένης τεχνολογίας, στοιχεία και πληροφορίες από κατασκοπευτικούς δορυφόρους, τοποθετεί κάμερες, μικρόφωνα, παγίδες αλλά μετά από 5 ήμερες τίποτα. Γυρνάει στην επιτροπή παραδίνοντας το πόρισμα: Το ύποπτο κουνέλι δεν βρέθηκε.
Σειρά έχουν τα Ματ. Ψάχνουν μεθοδικά όλο το δασός, χτενίζουν κάθε πιθανή κρυψώνα, οι τηλεφωνικές κλήσεις του λαγού δεν κατέστη δυνατό να υποκλαπούν και μετά από 3 μέρες όλα τα στοιχεία οδηγούν στο συμπέρασμα ότι: Κουνέλι στο δασός δεν υπάρχει! Προτείνεται η ολοσχερής καταστροφή του δάσους με ψεκασμό βενζίνης και φωτιά.
Η ώρα της ΜΜΑΔ: Οι αστυφύλακες εφορμούν στο πυκνό δάσος. Δεν περνάει μια ώρα και εμφανίζονται κρατώντας καταχτυπημένη ταλαιπωρημένη και αλυσοδεμένη μια αρκούδα. Με το που τη φέρνουν μπροστά στην επιτροπή η αρκούδα πέφτει γονατιστή και φωνάζει: Όχι άλλο ξύλο, όχι άλλο ξύλο! Ομολογώ ναι εγώ είμαι το κουνέλι!
Ένας τρελός επιστήμονας κάνει πείραμα με ενα βάτραχο.
Του κόβει το ένα πόδι, του λεει "πήδα", πηδάει ο βάτραχος.
Του κόβει το δεύτερο πόδι, του λεει "πήδα", πηδάει ο βάτραχος.
Του κόβει το τρίτο πόδι, του λεει "πήδα", πηδάει ο βάτραχος.
Του κόβει το τέταρτο πόδι, του λεει "πήδα", τίποτε ο βάτραχος.
"Πήδα" φωνάζει ο επιστήμονας, τίποτα ο βάτραχος.
Οπότε γράφει ο επιστήμονας στις σημειώσεις του:
"Συμπέρασμα: Αμα κόψουμε και τα τέσσερα πόδια σε ένα βάτραχο, ο βάτραχος κουφαίνεται.
Φθινόπωρο και πρώτη μέρα στα θρανία για τους μαθητές του αμερικανικού κολεγίου.
Η δασκάλα παρουσιάζει στα αμερικανάκια έναν καινούριο συμμαθητή τους, τον Ιάπωνα Σακίρο Σουζούκι (γιο του διευθυντή της Σόνυ) και το μάθημα αρχίζει με μικρές ερωτήσεις ιστορίας.
- «Για να δούμε λοιπόν, πόσο καλοί είστε στην αμερικανική ιστορία;» λέει η δασκάλα. «Ποιος είπε ; δώστε μου ελευθερία ή δώστε μου θάνατο;»
Κάποιοι μουρμουρίζουν αλλά κανείς δεν σηκώνει το χέρι του, εκτός από τον καινούριο:
- «Ο Πάτρικ Χένρυ το 1775 στη Φιλαδέλφεια», απαντά.
- «Μπράβο Σουζούκι, και ποιος είπε: ;Κυβέρνηση του λαού, από το λαό και για το λαό;», ξαναρωτά την τάξη η δασκάλα.
- «Ο Αβραάμ Λίνκολν, το 1863 στο Γκέτυσμπουργκ», απαντά και πάλι ο Σουζούκι.
Η δασκάλα κοιτάζει αυστηρά την τάξη και λέει:
- «Ντροπή σας! Ο Σουζούκι είναι γιαπωνέζος και ξέρει την αμερικανική ιστορία καλύτερα από σας!»
Τη σιωπή στην τάξη σπάει μια μικρή φωνή από τα πίσω θρανία:
- «Ρε δεν πάτε να γα**θείτε όλοι, μα**κες γιαπωνέζοι!»
- «Ποιος το είπε αυτό;» ρωτάει αυστηρά η δασκάλα.
Ο Σουζούκι σηκώνει το χέρι του και χωρίς να περιμένει λέει:
- «Ο στρατηγός Μακάρθουρ, το 1942, στη διώρυγα του Παναμά και ο Λι Ιακόκα, το 1982 στη γενική συνέλευση της Τζένεραλ Μότορς.
Η τάξη βυθίζεται στη σιωπή. «Θέλω να ξεράσω», ακούγεται μια ξεψυχισμένη φωνή.
- «Ποιος το είπε αυτό;» ξαναρωτάει με το ίδιο βλοσυρό ύφος η δασκάλα.
Και ο Σουζούκι πετάγεται πάλι:
- «Ο Τζορτζ Μπους ο πρώτος, στον πρωθυπουργό Τανάκα κατά τη διάρκεια επίσημου δείπνου στο Τόκιο το 1991».
Ένας μαθητής σηκώνεται όρθιος και ξεσπάει:
- «Ρε δε μας παίρνεις καμιά π**α, λέω γω!»
Και ο Σουζούκι, ψύχραιμα:
- «Μπιλ Κλίντον στη Μόνικα Λουίνσκι, το 1997, στο οβάλ γραφείο του Λευκού Οίκου».
Δυο τρεις μαθητές πετάγονται και φωνάζουν:
- «Α γα**σου ρε μα**κισμένο, Σουζούκι».
Ατάραχος ο γιαπωνέζος:
- «Βαλεντίνο Ρόσι, παγκόσμιο πρωτάθλημα μοτοσικλέτας, ράλι Νότιας Αφρικής, το 2002».
Κόλαση στην τάξη, οι μαθητές ουρλιάζουν και πετάνε καρέκλες, η δασκάλα έχει σωριαστεί λιπόθυμη και ξαφνικά ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ο διευθυντής:
- «Ε, μα την Παναγία δεν έχω ξαναδεί τέτοιο μπου**έλο».
Και στο βάθος ακούγεται πάλι η φωνή του Σουζούκι:
- «Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, Κώστας Καραμανλής, το 2004, στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο της κυβέρνησής του».
Καλοκαίρι. Μεσημέρι. Καύσωνας. Ο κύριος Πετρίδης επιστρέφει στο διαμέρισμα του κάπου στην άκρης της πόλης μετά από ένα κουραστικό πρωινό στο γραφείο του. Παρκάρει το αυτοκίνητο του και με το χαρτοφύλακα στο χέρι, ξεκινάει να διασχίσει το δρόμο για να μπει στην είσοδο του κτιρίου όπου μένει. Στα μισά του δρόμου αντιλαμβάνεται τον ιδρωμένο σωματώδη τύπο που έχει μόλις ξεφορτώσει δύο φέρετρα από το φορτηγάκι του και τα έχει ακουμπήσει στον τοίχο της πολυκατοικίας για να ξαποστάσει.
- Μπα, ποιος να πέθανε, εδώ στην πολυκατοικία. Κάποιος ηλικιωμένος δεν άντεξε τον καύσωνα μάλλον.
Συνεχίζει να περπατάει, αλλά ο ιδρωμένος τύπος τον κοιτάει περίεργα. Μόλις φτάνει να μπει στην είσοδο της πολυκατοικίας, ο τύπος αποφασίζει να του μιλήσει:
- Μπορείτε μήπως να με βοηθήσετε να μεταφέρω τα φέρετρα μέχρι τον τρίτο όροφο; Κάνει πολύ ζέστη για να το κάνω μόνος μου.
Ο κύριος Πετρίδης το σκέφτεται λίγο και δέχεται. Στο πίσω μέρος του μυαλού του όμως αναρωτιέται ποιος είναι αυτός που έμενε στον ίδιο όροφο με αυτόν και πέθανε. Βάζουν τα φέρετρα το ένα πάνω στο άλλο, το ακουμπάν πάνω στους ώμους τους, και ξεκινάνε να σκαρφαλώνουν τις σκάλες... Φτάνουν στον τρίτο όροφο και περπατάνε προς της δεξιά μεριά του διαδρόμου, ανησυχητικά κοντά στην είσοδο του διαμερίσματος του κυρίου Πετρίδη. Τελικά ο φορτωμένος εργάτης αποφασίζει ότι έφτασε στον προορισμό του και ακουμπάνε τα φέρετρα ακριβώς πλάι στην είσοδο του διαμερίσματος του κυρίου Πετρίδη. Γεμάτος απορία, προσπαθεί να βρει μερικές εξηγήσεις:
- Μα καλά, αυτό είναι το διαμέρισμα που μένω εγώ. Τι θέλει ένα ζευγάρι φέρ..
- Είστε ο κύριος Πετρίδης; Δεν το κατάλαβα τόση ώρα. Έφερα τα παιδιά από την κατασκήνωση.