Skip to main content
Ο πατέρας, της γενιάς του Πολυτεχνείου, κάθεται στο σαλόνι του σπιτιού του μαζί με τον 10χρονο γιο του και το νεώτερο βλαστάρι της οικογένειας, ένα μωρό 1 έτους. Κάποια στιγμή αποφασίζει να εξηγήσει στον "μεγάλο" τι σημαίνουν όλα όσα ακούγονται για τις κοινωνικές τάξεις, την αντιπαλότητά τους και τον ρόλο της εξουσίας στη ζωή μας.
- "Κοίτα παιδί μου", του λέει, "η κοινωνία είναι όπως η οικογένεια. Στην δική μας οικογένεια για παράδειγμα, εγώ είμαι το κεφάλαιο. Αυτός δηλαδή που κερδίζει και φέρνει τα χρήματα. Η μητέρα σου είναι η κυβέρνηση, αυτή αποφασίζει που και πώς θα τα ξοδέψουμε. Η υπηρέτρια είναι η εργατική τάξη. Εσύ παιδί μου είσαι ο λαός".
- "Το μωρό πατέρα τι είναι", ρωτάει ο γιος, "ο λαουτζίκος";
- "Όχι παιδί μου, το μωρό είναι το μέλλον του λαού", απαντάει ο πατέρας.
Η ώρα έχει περάσει και πάνε όλοι για ύπνο. Κάποια στιγμή, αργά τα μεσάνυχτα, το μωρό τα έχει "κάνει" και κλαίει με λυγμούς. Κανένας δεν σηκώνεται να το ησυχάσει. Ο γιος, σηκώνεται, χτυπάει την πόρτα της κρεβατοκάμαρας των γονέων του. Τίποτα! Μισανοίγει την πόρτα και βλέπει την μητέρα του να κοιμάται ατάραχη φορώντας ωτοασπίδες. Ο πατέρας πουθενά. Πηγαίνει προς την κουζίνα και από την μισάνοιχτη πόρτα βλέπει τον πατέρα του να "πηδάει" την υπηρέτρια. Φεύγει αθόρυβα και από εκεί πλήρως απογοητευμένος και επιστρέφει στο δωμάτιό του. Το πρωί, αναφέρει στον πατέρα του το βραδινό περιστατικό με το κλάμα του μωρού.
- "Να σου εξηγήσω γιε μου", λέει ο πατέρας.
- "Άσε, άσε πατέρα κατάλαβα", του απαντάει ο γιος. "Το κεφάλαιο "πηδάει" την εργατική τάξη, η κυβέρνηση κοιμάται του καλού καιρού, ο λαός φωνάζει, αλλά δεν τον ακούει κανείς και το μέλλον του λαού παραμένει σκατωμένο !
Γίνονται εκλογές και κερδίζει η παράταξη που για χρόνια ήταν στην αντιπολίτευση. Σε ένα από τα υπουργεία κατά την παράδοση ο παλιός υπουργός λέει στον καινούριο:
- «Εκτός από όσα σου είπα ήδη στο 3ο συρτάρι του γραφείου θα βρεις 3 γράμματα για την αντιμετώπιση κρίσεων».
Ο νέος υπουργός όλο αυτοπεποίθηση απαντά:
- «Τι να τα κάνω τα γράμματά σου! Εμείς έχουμε πρόγραμμα και όλα θα πάνε μια χαρά».
Περνάνε έξι μήνες και ξεσπά η πρώτη κρίση. Ο νέος υπουργός προσπαθεί να την αντιμετωπίσει με δηλώσεις και συνεντεύξεις στα ΜΜΕ αλλά τα πράγματα δεν ηρεμούν. Μετά από λίγο θυμάται τα γράμματα του προκατόχου του. Τρέχει στο γραφείο, ανοίγει το γράμμα Νο 1 και διαβάζει:
- «Για την πρώτη μεγάλη κρίση θα ισχυριστείς ότι για τα προβλήματα φταίει ο προηγούμενος. Ζήτα πίστωση χρόνου».
Έτσι και γίνεται: ο υπουργός λέει στο λαό ότι δεν είναι δυνατό να αντιμετωπιστεί το χάος που παρέλαβε από τον προηγούμενο υπουργό μέσα σε έξι μήνες και ως εκ τούτου θα πρέπει να του δοθεί μια πίστωση χρόνου ώστε να φέρει αποτέλεσμα το πρόγραμμα της κυβερνήσεως.
Η κρίση εκτονώνεται. Μετά από έξι μήνες ξεσπά νέα κρίση. Ο υπουργός αρχίζει πάλι τις δικαιολογίες στον τύπο, αναμασά τα ίδια και τα ίδια, δίνει συνεντεύξεις, γράφει άρθρα στις φιλικά προσκείμενες εφημερίδες αλλά δε γίνεται τίποτα. Τα ΜΜΕ τον φτύνουν και ο λαός έξαλλος. Θυμάται τα γράμματα, ανοίγει το φάκελο Νο 2 και βλέπει τα εξής:
- «Θα ισχυριστείς ότι για όλα τα προβλήματα φταίει το σύστημα».
Πράγματι, ο υπουργός βγάζει ένα δεκάρικο λόγο για τις αδυναμίες του συστήματος, για το σάπιο κατεστημένο που εμποδίζει το έργο του και για το οποίο ουδεμία ευθύνη φέρει η νέα κυβέρνηση, για το νομικό πλαίσιο που δυστυχώς δεν είναι ευέλικτο και προοδευτικό, και υπόσχεται ότι το πολύ μέχρι το τέλος του έτους θα έχουν αντιμετωπιστεί τα θέματα.
Η κατάσταση βελτιώνεται και ο υπουργός ηρεμεί. Δυστυχώς όμως επειδή όλα τα ωραία δεν κρατούν για πάντα σε λίγο ξεσπά νέα κρίση ακόμα πιο σφοδρή, η καρέκλα του υπουργού μας τρίζει επικίνδυνα και αυτή τη φορά πανικόβλητος τρέχει κατευθείαν στο συρτάρι συγχωρώντας τα πεθαμένα του προκατόχου του που τόσο καλός φάνηκε μαζί του και του εμπιστεύτηκε τέτοιο θησαυρό. Ανοίγει το 3ο γράμμα και διαβάζει:
- «Δεν υπάρχει δικαιολογία. Ετοίμασε τρία γράμματα για τον επόμενο».
Mια φορά , ο κ. Μητσοτάκης με τον κ. Παπανδρέου αποφάσισαν να πάνε στο προεδρικό μέγαρο για φαγητό . Εκεί βέβαια που είναι όλα επίσημα , είναι και όλα πανάκριβα . Δηλαδή χρυσά πιρούνια , χρυσά κουτάλια κλπ .
Κάποια στιγμή λοιπόν ο κ. Μητσοτάκης κοιτάζει δεξιά , κοιτάζει αριστερά , κανένας δεν τον έβλεπε . Πιάνει ένα πιρούνι και το βάζει στην τσέπη του .
Ο κ. Παπανδρέου ζήλεψε και ήθελε και αυτός . Κοιτάζει κι αυτός μήπως τον βλέπει κανείς , όλα εντάξει . Πάει να πιάσει το πιρούνι , αλλά επειδή αυτός ήταν και πιο μεγάλος σε ηλικία έτρεμε . Ακούει το γκαρσόνι το θόρυβο , πάει κοντά του και τον ρωτάει :
- " Θα θέλετε κάτι κύριε Αντρέα ; "
- " Όχι παιδί μου ευχαριστώ " . Aρχισε τότε να γελάει ο κ. Μητσοτάκης .
Μετά από λίγο ξαναπροσπάθησε ο κ. Παπανδρέου , αλλά πάλι άρχισε να τρέμει . Στο τέλος τσαντίζετε και φωνάζει στο γκαρσόνι :
- " Παιδί μου , θα σου δείξω μια ικανότητα που έχω , επειδή σε συμπαθώ . Πιάσε αυτό το πιρούνι και βάλτο στη τσέπη μου . Εντάξει ; "
- " Εντάξει ", λέει το γκαρσόνι .
- " Λοιπόν, πού είναι το πιρούνι ; ", ρωτάει ο Ανδρέας .
- " Στην τσέπη σας , κύριε Ανδρέα. " Και λέει τότε και ο Ανδρέας " :
- " Καλά , πήγαινε τώρα να το βγάλεις από την τσέπη του κ. Μητσοτάκη ! "