Skip to main content
Η κυρία του σπιτιού έχει μπει στο μπάνιο για λίγο. Οπότε χτυπάει το τηλέφωνο και ο μόνος που είναι στο σπίτι για να το σηκώσει είναι η υπηρέτρια. Το σηκώνει λοιπόν και λέει:
- Παρακαλώ;
- Έλα Μαρία, εσύ είσαι; Η κυρία σου που είναι; Ο κύριος Παπαδόπουλος είμαι. Μπορείς να μου τη δώσεις να της μιλήσω;
- Ε... Ξέρετε κύριε Παπαδόπουλε, τώρα δεν μπορεί. Χέζει.
- ...! Εεεε... Εντάξει Μαρία μου. Θα την πάρω αργότερα. Ευχαριστώ.
Μετά από λίγο, ξαναπαίρνει ο κύριος Παπαδόπουλος και βρίσκει την κυρία Ελένη. Της λέει λοιπόν για το περιστατικό με την υπηρέτρια και ότι πρέπει ίσως να της κάνει κάποιες συστάσεις. Οπότε πιάνει την Μαρία η κυρία Ελένη και της λέει:
- Μαρία παιδί μου, αν σε παίρνουν και δεν είμαι διαθέσιμη όπως πριν, προσπάθησε να είσαι λίγο πιο διακριτική, και να μη λες ακριβός ότι κάνω εγώ στο μπάνιο.
- Δηλαδή κυρία τι να λέω;
- Ε μπορείς για παράδειγμα να λες : Είναι στο μέρος αυτή τη στιγμή, ή απλά: Είναι στο μπάνιο. Να σας πάρει εκείνη;
- Μάλιστα κυρία, μην ανησυχείτε.
Ξαναπαίρνει λοιπόν μια μέρα ο κύριος Παπαδόπουλος. Το σηκώνει η Μαρία καθώς η κυρία ήταν πάλι στην τουαλέτα (τι σύμπτωση!)
- Παρακαλώ;
- Έλα Μαρία παιδί μου, είναι εκεί η κυρία σου; Θέλω να της μιλήσω.
- Ξέρετε κύριε Παπαδόπουλε, αυτή τη στιγμή δεν μπορεί γιατί είναι στο μπάνιο.
- Ααα μάλιστα, δεν πειράζει Μαρία μου. Ξέρεις μήπως αν θα αργήσει;
- Νομίζω ότι θα αργήσει λίγο κύριε Παπαδόπουλε, γιατί... μπήκε μέσα κλάνοντας...!
Στο νοσοκομείο.
Είναι μια γυναίκα στο νοσοκομείο, στο προσκέφαλο του άνδρα της ο οποίος βρίσκεται σε κώμα εδώ και πολλούς μήνες. Ωστόσο αυτή δεν το κουνάει στιγμή και περιμένει πότε θα επανέλθει ο αγαπημένος της.
Μια μέρα, σε μια ανύποπτη στιγμή, βλέπει το άνδρα της να βγαίνει από το κώμα και εκείνος κουνά το κεφάλι του για να πλησιάσει εκείνη, προφανώς για να της ψιθυρίσει κάτι. Πράγματι, βάζει το αυτί της κοντά στο στόμα του άντρα της και ο άντρας της, με δάκρυα στα μάτια της λέει:
"Γυναίκα μου, ήσουν μαζί μου σε όλες τις αναποδιές. Όταν με απολύσανε ήσουν εκεί για να με στηρίξεις, όταν η δουλειά μου φαλίρισε ήσουν κοντά μου, όταν με κλέψανε και με πυροβολήσανε, ήσουν κοντά μου. Όταν χάσαμε το σπίτι, ήσουν πάλι δίπλα μου, όταν η υγεία μου άρχισε να καταρρέει, πάλι δεν με άφησες... Τελικά, ξέρεις κάτι;"
"Τι;" απάντησε η γυναίκα, μην μπορώντας να κρατήσει τα δάκρυα της από την συγκίνηση...
"Τελικά, είσαι πολύ γκαντέμω!"
Είναι ένας τύπος, εντελώς μαμάκιας, κολλημένος δηλαδή με τη μάνα του... Και κάποια στιγμή αποφασίζει να παντρευτεί.
Η γυναίκα του, του μαγειρεύει, και όταν αυτός γυρίζει από το γραφείο και δοκιμάζει το φαγητό λέει:
- Καλό το φαγητό που μαγείρεψες, γυναίκα, αλλά της μαμάς είναι καλύτερο!
Η γυναίκα του σιδερώνει αλλά όταν αυτός γυρίζει από το γραφείο λέει:
- Καλά σιδερώνεις, γυναίκα, αλλά η μαμά μου τα ρούχα τα κολλάριζε!
Η γυναίκα του συγυρίζει το σπίτι αλλά όταν αυτός γυρίζει από το γραφείο λέει:
- Ωραία έχεις τακτοποιήσει το σπίτι, αλλά η μαμά μου όταν συγύριζε το διακοσμούσε κιόλας...!
Τα παίρνει κι η γυναίκα του μια μέρα, και πάει σε ένα μαγαζί και αγοράζει κάτι σέξι μαύρα εσώρουχα, ζαρτιέρες, στριγκ κ. Λ. Π. Σκέφτεται, θα τα φορέσω, θα ανάψω κεριά, θα βάλω απαλή μουσική και θα τον περιμένω. Τι στο καλό, θα την ξεχάσει τουλάχιστον για απόψε τη μάνα του...
Με το που γυρίζει ο τύπος από το γραφείο βλέπει τα φώτα στο σπίτι κλειστά, και τη γυναίκα του με τα μαύρα εσώρουχα και τρελαίνεται...
- Γιατί φοράς μαύρα; Έπαθε τίποτα η μάνα μου;!
Το τσίρκο Μεντράνο έρχεται στην Αθήνα τακτικά εδώ και πολλά χρόνια. Πριν 10 χρόνια που είχε ξανάρθει, πήγε ένας τύπος και αγόρασε 10 εισιτήρια κολλητά στην πρώτη σειρά και άραξε φαρδύς πλατύς, τα πόδια πάνω στη μια καρέκλα, το σακάκι στην άλλη, τη τσάντα από την άλλη...
Σε λίγο πλάκωσε πολύς κόσμος, ήτανε βλέπεις και η πρώτη μέρα. Τίγκα το τσίρκο και μερικοί δοκιμάσανε να καθίσουν στις άδειες θέσεις του τύπου. Μουλάρωσε αυτός και δείχνοντας τα εισιτήρια δεν άφηνε κανένα. Όρθιοι πολλοί, αραχτός αυτός, έγινε το έλα να δεις. Επεισόδια, φασαρία, βρισιές, γενική αγανάκτηση αλλά οι θέσεις παρέμεναν άδειες.
Σβήνουν τα φώτα και βγαίνει ένας κλόουν, βλέπει το τύπο, παίρνει χαμπάρι την όλη κατάσταση και λέει από τα μικρόφωνα, δείχνοντάς τον με το δάκτυλο:
- Μήπως ο κύριος είναι το πίσω μέρος ενός γαϊδάρου;
Γενική χαρά στο νοήμον κοινόν. "Μπράβο φίλε. Πες του τα του παλιό μα**κα. Μας έπρηξε τ αρχ**α ο πούστης" φωνάζανε διάφοροι αγανακτισμένοι. Ο τύπος κόμπλαρε τελείως και προσπαθούσε να βρει κάτι να πει στον κλόουν. Ήτανε και μα**κία η ερώτηση, τον γιουχάριζε και η γαλαρία, τα έπαιξε τελείως και με νευρικές κινήσεις, φανερά τσαντισμένος τα μαζεύει και φεύγει άρον-άρον.
Από τότε η απάντηση στο σχόλιο του κλόουν του έγινε έμμονη ιδέα. Το έκανε σκοπό ζωής. Δίνει για πρώτη δέσμη, μπαίνει στη νομική και τελειώνει με άριστα. Στη συνέχεια κάνει ένα master στη γλωσσολογία 2 χρόνια και καπάκι άλλα 2 ένα PHD στην ειδική ετυμολογία και ρίζες της γλώσσας. Παρακολουθεί και καμιά δεκαριά εξειδικευμένα σεμινάρια για αρχαίους συγγραφείς, διαβάζει και ένα τόνο βιβλία και γίνεται κινητή εγκυκλοπαίδεια της Ελληνικής Γλώσσας. Διακεκριμένος επιστήμονας που λένε.
Γεμάτος αυτοπεποίθηση, του την είχε στημένη του κλόουν. "Που θα πάει, δεν θα ξανάρθει;" σκεφτότανε, "θα τον σβήσω. Τι σκατά σπουδάζω τόσο καιρό"
Πράγματι, προχθές ήλθε πάλι το τσίρκο Μεντράνο, δέκα χρόνια μετά από εκείνη τη μέρα που σημάδεψε τη ζωή του. Τα ίδια σκηνικά επαναλαμβάνονται: Δέκα εισιτήρια στη πρώτη γραμμή ο δικός σου, της που**νας από κόσμο, οι γνωστοί τσακωμοί κλπ. Ο τύπος ... το παπί.
Βγαίνει πάλι ο κλόουν (δέκα χρόνια πιο γερασμένος), τον κόβει και του ρίχνει τη μαγική ατάκα:
- Μήπως ο κύριος είναι το πίσω μέρος ενός γαϊδάρου;
Ο άνθρωπός μας, τον κοιτάει με ύφος υπεροπτικό και γεμάτος πια σιγουριά και αυτοπεποίθηση του λέει:
- Αι γα**σου ρε μαλάκα!
Ηταν 10 τρελοί μέσα σε ένα δωμάτιο στο τρελοκομείο και ήθελαν να φύγουν και ξαφνικά λέει ο ένας:
- Το βρήκα, θα βγούμε απο την κλειδαρότρυπα.
Πάει ο ένας να βγεί και πέφτει κάτω.
Πάει ο δεύτερος, ο τρίτος, ο τέταρτος, ο πέμπτος, ο έκτος, ο έβδομος, ο όγδοος, ο ένατος, και όλοι πέφτουν κάτω.
Πάει ο δέκατος να δει γιατί πέφτουν και λέει:
- Α, τους μαλάκες, αφού είχε το κλειδί απο πίσω!
Μια μεγάλη χιονοστιβάδα πέφτει σε ένα μοναστήρι στις ιταλικές Άλπεις και σκοτώνει μεμιάς 75 καπουτσίνους καλόγερους!
Καλόγεροι, γαρ, πάνε, φυσικά, στον Παράδεισο. Ο Αγιος Πέτρος, όμως, παίζει ταβλάκι με ένα χερουβείμ εκείνη την ώρα και δεν αδειάζει να τους υποδεχτεί προσωπικώς. Πάει, λοιπόν, ένας άγγελος και του λέει:
- Αγιε, μόλις έφτασαν εβδομήντα πέντε καπουτσίνοι.
Και αυτός:
- Ε, και τι με νοιάζει εμένα; Όποιος τους παρήγγειλε, να τους πληρώσει!
Κάποια τηλεφωνεί στην πυροσβεστική και λέει:
- Θέλω να αναφέρω μια φωτιά στο σπίτι μου.
- Πού είναι, κυρία μου; ρωτά ο πυροσβέστης στην άλλη άκρη της γραμμής.
- Στην κουζίνα μου, απαντά.
- Όχι, λέει αυτός, εννοούσα, πως θα πάμε εκεί;
- Λοιπόν, μπορείτε να μπείτε από την μπροστινή είσοδο, να διασχίσετε το διάδρομο, να περάσετε από το σαλόνι, ή να μπείτε από την πίσω πόρτα, να ανεβείτε τις σκάλες και είναι ακριβώς εκεί, εξηγεί η κυρία.
- Με συγχωρείτε κυρία μου, λέει ο πυροσβέστης, αυτό που ήθελα να πω, ήταν πώς θα πάμε από ΕΔΩ που είμαστε ΕΚΕΙ που είστε;
Μετά από μια μικρή διακοπή, η κυρία ρωτά:
- Μα καλά, δεν έχετε πια εκείνα τα μεγάλα κόκκινα φορτηγά;
Ήταν ένας άνθρωπος πολύ ευσεβής και ήθελε να έχει τον πιο υπέροχο πίνακα του Μυστικού Δείπνου, όσο και να του κόστιζε.
Τελικά πήγε στον καλύτερο ζωγράφο και του λέει:
- Γειά σας. Θα ήθελα να μου ζωγραφίσετε τον Μυστικό Δείπνο με τον πιο υπέροχο τρόπο. Τα χρήματα δεν με απασχολούν...
- Εντάξει, ελάτε σε 6 μήνες.
Περνούν οι 6 μήνες και πηγαίνει πάλι στον ζωγράφο:
- Γεια σας. Είμαι ο κύριος που είχε ζητήσει τον πίνακα με τον Μυστικό Δείπνο.
- Ναι βέβαια. Πάμε επάνω να σας τον δείξω.
Του τον δείχνει και ήταν πραγματικά υπέροχος πίνακας. Υπέροχα χρώματα, ρεαλιστικά καλοφτιαγμένα πρόσωπα...
- Δεν λέω, πολύ ωραίος, λέει ο πελάτης, αλλά θα ήθελα και λίγη κίνηση.
- Εντάξει, αυτό διορθώνεται, απλά δώστε μου 3 μήνες περιθώριο.
Περνούν οι 3 μήνες, ξαναπηγαίνει στον ζωγράφο, ο πίνακας ήταν 1000 φορές καλύτερος. Ένα αληθινό έργο τέχνης!
- Πραγματικά υπέροχος, λέει ο πελάτης, αλλά θα ήθελα λίγη ακόμα κίνηση.
- Μα άνθρωπέ μου, πίνακας είναι! εκνευρίζεται ο ζωγράφος. Πόση κίνηση να έχει πια;
- Ναι, έχετε δίκιο, αλλά θα ήθελα λίγη περισσότερη κίνηση...
- Ξαναελάτε σε 2 μήνες...
Ξαναπηγαίνει σε δύο μήνες:
- Γεια, ήρθα για τον πίνακα του Μυστικού Δείπνου...
- Α, ναι! Πηγαίνετε πάνω να τον δείτε, και κατεβήτε να με πληρώσετε.
Πηγαίνει ο πελάτης πάνω, και τι να δει! Ο Χριστός να κάθεται και να κάνει ναργιλέ, οι μαθητές πάνω στα τραπέζια να χορεύουν ζεϊμπέκικο, και η Μαρία η Μαγδαληνή να τραβάει κάποιον προς τις τουαλέτες...
Βάζει τις φωνές!
Ανεβαίνει πάνω ο ζωγράφος.
- Τι είναι αυτό, άνθρωπέ μου! ρωτάει έξαλλος ο πελάτης.
Και ο ζωγράφος απαντά:
- Πραγματικά δεν ξέρω! Εγώ όταν τον τελείωσα ήταν όλοι στις θέσεις τους!