Κάποτε, ένας άντρας απογοητευμένος επειδή η γυναίκα του τον εγκατέλειψε, αποφάσισε να επισκεφτεί ψυχίατρο αναζητώντας τα αίτια του χωρισμού. Ένας καλός του φίλος, του προτείνει έναν πολύ καλό ψυχίατρο και μια και δυο αποφασίζει να πάει.
Την επομένη το πρωί στο ιατρείο, ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος:
- "Γιατρέ μου, αποφάσισα να πάω να την βρω στο πατρικό της. Παίρνω λοιπόν το λεωφορείο..."
Εκείνη την ώρα τον διακόπτει ο γιατρός:
- "Δεν βοηθάς, δεν βοηθάς! Τι λεωφορείο πήρες, αστικό, υπεραστικό;"
- "Μα καλά γιατρέ μου, αυτό είναι το πρόβλημα τώρα; Πήρα υπεραστικό."
- "Α! ωραία, τώρα το κατάλαβα! Συνέχισε."
Ο ασθενής λοιπόν, με την απορία σχηματισμένη στο πρόσωπό του, συνεχίζει την αφήγησή:
- "Φθάνοντας λοιπόν γιατρέ μου στον σταθμό, αποφασίζω ότι καλό θα ήταν να πιω ένα καφέ πριν συνεχίσω."
Τότε τον διακόπτει και πάλι ο γιατρός, λέγοντας του:
- "Δεν βοηθάς, δεν βοηθάς. Τι καφέ ήπιες, ελληνικό, φραπέ, καπουτσίνο;"
Φανερά εκνευρισμένος ο ασθενής του απαντά:
- "Μα καλά γιατρέ μου, τι σχέση έχει αυτό τώρα με την υπόθεση;"
- "Ε! μα πως; Θα μας βοηθήσει να έχουμε μια πιο ολοκληρωμένη
Εικόνα της υπόθεσης."
- "Ήπια ελληνικό διπλό, και είχε και τρεις φουσκάλες!"
- "Ρε! τι `ναι τούτος;", σκέφτεται ο ασθενής καταλαβαίνοντας ότι κάτι δεν πάει καλά με τον γιατρό. Οπότε ο ασθενής συνεχίζει:
- "Γιατρέ, να σου κάνω και εγώ μια ερώτηση για να δω αν έχεις καταλάβει το πρόβλημά μου;"
- "Βεβαίως, σε ακούω."
- "Τι είναι τριγωνικό, μαλλιαρό και το έχουν οι γυναίκες ανάμεσα στα πόδια τους;"
Ο γιατρός λοιπόν του απαντά γρήγορα και με σιγουριά:
- "Το αιδοίο!"
Και ο ασθενής του απαντά με ικανοποίηση:
- "Γιατρέ μου, δεν βοηθάς, δεν βοηθάς. Της μάνας σου, της αδερφής σου ή της θειας σου;"
Σʼένα χωριό της Κρήτης, ένα ζευγάρι μεσήλικες, ο Λευτέρης και η Θεονύμφη, σχολιάζουν τη φορολογικά δήλωση που πρόκειται να υποβάλλουν. Ρωτάει η Θεονύμφη:
- Και, ιντάʼ ναι δα μωρέ Λευτέρη, εκειανά τα... Ακούνητα που πρέπει, λέει, να δηλώνουμε?.
- Δε ντα λένε μωρή ακούνητα, ΑΚΙΝΗΤΑ τα λένε. ʼΌτι δεν κουνιέται, το λένε ακίνητο και πρέπει λέει, υποχρεωτικά, να τα γράφουμε. Απαντά ο Λευτέρης.
- Και τον ... τράφο μας (= ξερολιθιά) ήγραψές τόνε; Ρωτά πάλι η Θεονύμφη.
- Λευτέρης: ʽΙντα δουλειά έχει μωρή ο τράφος?
- Θεονύμφη: ʽΈχει Λευτέρη, πως δεν έχει. Ακούνητος δεν είναι και ο τράφος?
- Λευτέρης: Ακούνητος είναι μωρή, μα δεν τόνε γράφουνε.
- Θεονύμφη: Και τη... Μποστηλένη σου (=την απαυτή σου) Λευτέρη, ήγραψές τήνε?
- Λευτέρης: ʽΙντα δουλειά έχει μπρε η ποστηλένη μου για να τήνε γράψω?
- Θεονύμφη: ʽΈχει Λευτέρη, πως δεν έχει. Κουνιέται η ... ποστηλένη σου Λευτέρη; ΔΕΝ ΚΟΥΝΙΕΤΑΙ !
Ένας πόντιος και ένας μαύρος, μετά από αεροπορικό ατύχημα καταλήγουν να περιπλανιούνται στην έρημο. Μπροστά βαδίζει ο Πόντιος και ακολουθεί ο μαύρος. Όσο προχωρούν ο μαύρος προσέχει τον κώλο του Πόντιου και κάνει πονηρές σκέψεις.
Προσπαθεί να βρει ένα τρόπο να το γαμήσει. Κάποια στιγμή ενώ περπατούν ο μαύρος αρχίζει και φωνάζει:
- Πετροχελίδονα? πετροχελίδονα? ! ενώ συγχρόνως σκύβει και βάζει το κεφάλι του μέσα στην άμμο. Την ίδια στιγμή ο πόντιος κοιτάζει δεξιά, αριστερά, πάνω, κάτω και προσπαθεί να καταλάβει τι γίνεται. Ο μαύρος σηκώνεται μετά από λίγο, βλέπει τον Πόντιο και τον ρωτά γεμάτος αγωνία:
- Τι έγινε φίλε μου, είσαι ακόμη ζωντανός; είναι απίστευτο πως τη γλύτωσες, καλά δεν είδες τα πετροχελίδονα; - Όχι ρε, τι είναι αυτά; - Είναι άγρια πουλιά που ορμάνε και σου ρουφάνε το με το ράμφος τους το μυαλό και πεθαίνεις. Η μόνη λύση είναι μόλις τα αντιληφθείς να βάλεις το κεφάλι σου στην άμμο. Πρόσεχε λοιπόν γιατί απ΄ ότι φαίνεται φθηνά τη γλύτωσες! Συνεχίζουν το δρόμο τους για αρκετή ώρα μέσα στην έρημο μέχρι τη στιγμή που ο μαύρος φωνάζει:
- Πετροχελίδονα; Πετροχελίδονα; ! Ο πόντιος σε κλάσματα του δευτερολέπτου σκύβει και βάζει το κεφάλι του μέσα στην άμμο για να γλυτώσει. Ο μαύρος πηγαίνει από πίσω του και όπως είχε εκτεθειμένο τον κώλο του ο πόντιος τον γα**ει. Και ο πόντιος φωνάζει μέσα από την άμμο:
- Τρυπάτε ρε γαμημένα; Τρυπάτε; όσο και να τρυπήσετε το κεφάλι μου δεν πρόκειται να το φτάσετε!
Μια φορά ήταν μπαίνει κάποιος σε ένα εστιατόριο που σέρβιρε όλα τα είδη σούπας.
Έρχεται ο σεφ να του πάρει παραγγελία και ο πέλατης παραγγέλνει μία αγριοχελωνόσουπα.
Ο σεφ πάει στο μαγειρείο και ανακαλύπτει πως του είχαν τελιώσει οι άγριες χελώνες.
- Κατάρα!, φωνάζει ο σεφ, θα του κάνω μια κανονική χελωνόσουπα σιγά μην καταλάβει την διαφορά!
Σερβίρει τη χελωνόσουπα στον πελάτη, αυτός δοκιμάζει και λέει:
- Ρε φίλε, κανονική χελωνόσουπα μου έκανες; Εγώ αγριοχελωνόσουπα σου είπα!
Πάει ξανά ο σεφ στο μαγειρείο.
- Βρε τον πούστη πως το κατάλαβε ρε γαμώτο; Θα του βάλω τώρα και λίγο λιοντάρι μέσα για να πάρει το πικάντικο της άγριας χελώνας και δεν θα καταλάβει την διαφορά ο εξυπνάκιας.
Ετοιμάζει την σούπα και την πάει στον πελάτη.
- Καλά ρε φίλε πας καλά; Τι πήγες και μου έβαλες ζωμό λιονταριού μέσα στην σούπα μου; Φεύγει ο σεφ, ξαναπηγαίνει μέσα στο μαγειρείο.
- Για δες το καθίκι που το κατάλαβε πάλι!
Τώρα θα δει. ΚΑΤΙΝΑΑΑΑ!, φωνάζει την γυναίκα του. Έλα εδώ.
- Τι θες άντρα μου;
- Πιάσε μου μερικές τρίχες από το μ... Ί σου να τις κάνω ζωμό και να σερβίρω την σούπα σε ένα πελάτη.
Του δίνει η γυναίκα του τις τρίχες και την πάει ο σεφ την σούπα στον πελάτη.
- Τώρα κάτι έκανες... Έγινε νόστιμη η σούπα και ας μην είναι άγριας χελώνας. Αλλά δεν μπορώ να καταλάβω τι σχέση έχει η σούπα με την Κατίνα την γκόμενά μου;
Ένας λοχαγός ήταν υπεύθυνος για μια στρατιωτική άσκηση. Βρισκόντουσαν λοιπόν στο κέντρο ελέγχου των πυραύλων και καθόριζε με ένα βοηθό δεκανέα τις βολές.
Σε κάποια βολή όμως, έγινε ένα λάθος και ο πύραυλος κατευθυνόταν προς κατοικημένη περιοχή. Επεσαν πάνω στα όργανα ελέγχου με το δεκανέα και την τελευταία κυριολεκτικά στιγμή ο δεκανέας έβαλε το σωστό κωδικό και ο πύραυλος αυτοκαταστράφηκε.
Γυρίζοντας στη βάση τους περίμεναν όλοι με χαρά στα πρόσωπά τους. Ο διοικητής έτρεξε κατευθείαν στο λοχαγό, του έσφιξε το χέρι και του είπε:
"Τα θερμά μου συγχαρητήρια".
Ο λοχαγός όμως αμέσως του απάντησε:
"Κύριε διοικητά, εγώ δεν έκανα τίποτα, όλα ήταν δουλειά του δεκανέα".
Οπότε γυρνά ο διοικητής στο δεκανέα και του λέει:
"Συγχαρητήρια δεκανέα η γυναίκα του κ. λοχαγού έκανε αγοράκι!".
Υπήρχε ένας νεαρός άντρας στην Αεροπορία που ήταν τόσο "προικισμένος" που τον ενοχλούσε στο γόνατό του... Τρεις γιατροί της Αεροπορίας και μια Νοσοκόμα βρίσκονταν στο χειρουργείο και προσπαθούσαν να βρουν μια λύση στο πρόβλημά του.
Ο πρώτος γιατρός είπε:
"Λοιπόν, θα κόψουμε ένα κομμάτι από την άκρη". Το συζήτησαν και αποφάσισαν ότι αυτό θα επηρρέαζε την αίσθησή του.
Ο δεύτερος γιατρός είπε:
"Λοιπόν, θα κόψουμε ένα κομμάτι από τη μέση". Το συζήτησαν και πάλι και αποφάσισαν ότι θα επηρρέαζε την υφή του.
Ο τρίτος γιατρός είπε:
"Θα κόψουμε ένα κομμάτι από τη βάση του". Το συζήτησαν και αποφάσισαν ότι αυτό θα του προκαλούσε προβλήματα στη στύση του.
Οι γιατροί γύρισαν και κοίταξαν τη νοσοκόμα που με δάκρυα στα μάτια της τους είπε σπαραχτικά:
"Σας παρακαλώ, δεν μπορούμε να κάνουμε τα πόδια του λίγο μακρύτερα;"
Τρεις μοναχοί είναι ένα βήμα πριν χριστούν διάκονοι και ο αρχιδιάκονος τους λέει ότι πρέπει να περάσουν ένα τελευταίο τεστ. Τους βάζει σε ένα δωμάτιο τους βάζει να γδυθούν και τους κρεμάει στο πουλί τους ένα κουδουνάκι.
Οι μοναχοί μένουν έκπληκτοι αλλά δεν μιλούν. Ανοίγει την πόρτα ο αρχιδιάκονος και μέσα μπαίνει μια πανέμορφη κοπέλα φορώντας κάτι πολύ σέξι ρούχα, η οποία αρχίζει να χορεύει αισθησιακά μπροστά από τον πρώτο μοναχό.
- "Τιν-τιν-τιν", ακούγεται το κουδουνάκι του.
- "Αδερφέ Γεώργιε δεν το περίμενα από εσένα, πήγαινε να κάνεις ένα κρύο ντους και να προσευχηθείς για την αδυναμία σου να αντισταθείς στον πειρασμό."
Μετά η γυναίκα πάεί μπροστά στον δεύτερο μοναχό και αρχίζει να κάνει στριπτήζ, βγάζοντας τα ρούχα της.
- "Τιν-τιν-τιν", ακούγεται το κουδουνάκι του.
- "Αδερφέ Ιωάννη, δεν μπόρεσες να αντισταθείς στον πειρασμό, γι' αυτό πήγαινε και εσύ να κάνεις ένα παγωμένο ντους και να προσευχηθείς για συγχώρεση."
Μετά η γυναίκα πάει στον τελευταίο μοναχό και κάνει τα ίδια. Καμία ανταπόκριση. Αυτή γδύνεται τελείως και αρχίζει να τρίβεται πάνω του αλλά από τον μοναχό καμία ανταπόκριση. Τελικά η γυναίκα κουράζεται και φεύγει.
- "Αδερφέ Κώστα μπράβο σου, μόνο τώρα κατάλαβα την αληθινή δύναμη της ψυχής σου. Τώρα πήγαινε και εσύ στα ντους μαζί με τους άλλους μοναχούς."
- "Τιν-τιν-τιν-τιν-τιν-τιν-τιν-τιν-τιν", ακούγεται έντονα το κουδουνάκι του.