Skip to main content
Ο. Α. Κ. Α, Ολυμπιακό Κολυμβητήριο, Παραολυμπιάδα 2004. Τερματισμός των 400 μ. πρόσθιο.
Παραολυμπιακό ρεκόρ από τον Κουβανό κολυμβητή, ο οποίος είναι χωρίς πόδια και χέρια. Συνέντευξη λοιπόν από δημοσιογράφο της ΕΤ: Δημοσιογράφος:
- Καλά, πως τα καταφέρατε και κάνατε τέτοιο ρεκόρ, που θα το ζήλευαν και οι αρτιμελείς;Κουβανός:
- Να σας πω, κολυμπάω από 2 χρονών, σε αντίξοες συνθήκες πάντα. Πρώτοι προπονητές μου ήταν οι γονείς μου, οι οποίοι καθημερινά με πήγαιναν με τη βάρκα στα ανοιχτά του πελάγους, με έριχναν στη θάλασσα κι εγώ κολυμπούσα μέχρι την ακτή. Αυτό σε καθημερινή βάση χειμώνα - καλοκαίρι. Δημοσιογράφος:
- Καλά από τόσο μικρός... και δεν κουραζόσασταν;Κουβανός:
- Καθόλου, το μόνο που με δυσκόλευε στην αρχή, ήταν μέχρι να βγω από το τσουβάλι...!
Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα πολύ πολύ μικρό σπουργιτάκι.
Το σπουργιτάκι αυτό θαύμαζε πάρα πολύ τα χελιδόνια και το όνειρό του ήταν να τα ακολουθήσει κάποτε στα αποδημητικά τους ταξίδια. Έναν χειμώνα λοιπόν, μόλις ξεκίνησαν τα χελιδόνια για
Όπου τέλος πάντων πηγαίνουν τα χελιδόνια τον χειμώνα, τα πήρε από πίσω. Ήταν όμως πολύ αδύναμο το καϋμένο, μικρούλικο, δεν μπορούσε να τα προφτάσει, και τελικά από το κρύο και
Τις κακουχίες του ταξιδιού, έπεσε κοκαλωμένο στο έδαφος.
Έτυχε όμως να περνάει από εκεί μια αγελάδα και έτυχε (πάλι) να χέσει επάνω του.(Μια από τις παρενέργειες του να είσαι μικρούλης και αδύναμος είναι μια σειρά από χαριτωμένες αν και ανεξήγητες συμπτώσεις). Η ζέστη από τα κόπρανα της αγελάδας συνέφερε το σπουργιτάκι, που από τη χαρά του που ήταν ακόμη ζωντανό άρχισε να κελαηδάει. Μια περαστική γάτα,
Άκουσε το κελάηδημά του, όρμισε επάνω του και αφού το καθάρισε από το σκατά, το έφαγε.
Τα ηθικά διδάγματα της ιστορίας:
1.-Αυτός που σε ρίχνει στα σκατά, δεν είναι απαραίτητα και εχθρός σου.
2.-Αυτός που σε βγάζει από τα σκατά, δεν είναι απαραίτητα και φίλος σου.
3.-Και όταν είσαι τρομερά ευτυχισμένος, κράτα το γαμημένο το στόμα σου κλειστό...
Μια κυβέρνηση τα πηγαίνει χάλια και κινδυνεύει να χάσει τις εκλογές. Μαζεύεται λοιπόν το υπουργικό συμβούλιο για να αντιμετωπίσει την κατάσταση.
"Παιδιά δεν πάμε καλά, θα χάσουμε την εξουσία, θα τα χάσουμε όλα. Κάτι πρέπει να κάνουμε" λέει ο πρωθυπουργός.
Πετάγεται ένας υπουργός και λέει:
"Θα κάνουμε ανακαίνιση! Θα αλλάξουμε τα γραφεία, τις καρέκλες, τους καναπέδες, τα πατώματα, τις κουρτίνες, όλα θα τα αλλάξουμε". Συμφωνούν και οι υπόλοιποι και ξεκινάνε να κάνουν σχέδια.
Κάποια στιγμή λοιπόν αργά, έρχεται η καθαρίστρια, τους βλέπει έτσι αναστατωμένους και με τα μούτρα στη δουλειά και λέει:
- "Τι γίνεται βρε παιδιά, τι πάθατε;"
"Δεν πάμε καλά σαν κυβέρνηση και αλλάζουμε τη διακόσμηση" της απαντούν.
Σηκώνει τους ώμους η καθαρίστρια διστακτικά "Τι έχεις" της λένε "γιατί αυτή η αντίδραση;"
- "Τι να σας πω βρε παιδιά" τους απαντάει αυτή. "Εγώ παλιά, πριν έρθω εδώ για δουλειά, δούλευα σε ένα μπορντέλο.
- Όταν δεν πηγαίνανε καλά οι δουλειές δεν αλλάζαμε τα έπιπλα, τις πουτάνες αλλάζαμε".