Ο Γιωρίκας είναι ένας εμπορος επίπλων και έφτασε στην Γαλλια για επαγγελματικό ταξίδι.
Εκεί στο ξενοδοχείο που διέμενε γνώρισε μια πολύ όμορφη Γαλλίδα. Όμως το πρόβλημα ήταν ότι αυτός μιλούσε μόνο αγγλικά και η άλλη μόνο γαλλικά ετσι ήταν αδύνατο να συννενοηθούν με τα λόγια.
Έτσι αυτος έβγαλε ένα μπλοκάκι και ένα στυλό και ζωγράφισε ένα ταξί.
Αυτή του χαμογέλασε και πήραν ένα ταξι και πηγαν μια βόλτα σε ένα πάρκο.
Αργότερα ζωγράφισε ένα τραπέζι σε ένα εστιατόριο και ένα ερωτηματικό από δίπλα, αυτή συμφωνησε και έτσι πηγαν και για δειπνο.
Μετα το δείπνο, ζωγράφισε δυο χορευτές και αυτή ενθουσιάστηκε.
Όλο το βράδυ γυρνούσαν στα κλαμπ και όταν ξημερώματα πια γυρίσαν στο ξενοδοχείο, η Γαλλίδα του ζήτησε το μπλοκάκι. Αυτός της το έδωσε και αυτη ζωγράφισε ένα μεγάλο κρεβάτι και ένα ερωτηματικό και του το έδειξε χαμογελώντας με νόημα...
Από τοτε πέρασαν δυο μήνες και ο Γιωρίκας ακομη αναρωτιέται πως έμαθε η Γαλλιδα ότι ήταν έμπορος επίπλων!
Το πρωί του γάμου της, η μέλλουσα νύφη θυμήθηκε ότι δεν είχε πάρει νυχτικό για το πρώτο βράδυ του γάμου.
Ζήτησε λοιπόν από την αδελφή της να πάει να αγοράσει ένα ωραίο μακρύ μαύρο νεγκλιζέ, και να το βάλει προσεκτικά στην βαλίτσα που θα έπαιρνε μαζί της, έτσι ώστε να μην τσαλακωθεί.
Μες στην βιασύνη η αδερφή κατάφερε να βρεί μοναχά ένα κοντό ροζ νυχτικό, το οποίο και αγόρασε και έβαλε πρόχειρα στην βαλίτσα.
Μετά τον γάμο, η νύφη και ο γαμπρός πήγαν στο ξενοδοχείο.
Ο γαμπρός ήταν λίγο ντροπαλός και πήγε να αλλάξει στο λουτρό, αφού συμφώνησαν να μην κρυφοκοιτάζουν.
Όσο ήταν στο λουτρό, η νύφη άνοιξε την βαλίτσα, και είδε το νυχτικό που είχε αγοράσει η αδερφή της. Αμέσως αναφώνησε:
- Ω, όχι! Είναι κοντό, ροζ και ζαρωμένο!
Και τότε έβαλε και τις φωνές ο γαμπρός:
- Ε, σου είπα να μην κρυφοκοιτάξεις!
Το ρύζι το πληρώνουμε!
Πάει ένας ξένος στα Ζωνιανά κάθεται στο καφενείο του χωριού και παραγγέλνει μια ρακή. Την ώρα που του σερβίρουν τη ρακή ρωτάει τον ιδιοκτήτη του καφενείου:
- Έχει εδώ κανένα ξενοδοχείο;
Πριν μιλήσει ο ιδιοκτήτης πετάγεται κάποιος από ένα άλλο τραπέζι και λέει:
- Οχι παλληκάρι, δεν έχει ξενοδοχεία επαέ, αλλά μπορείς να μείνεις μαζί μας. Έλα σπίτι μου κι έχει μαγειρέψει η γυναίκα μου πιλάφι με ρίφι(κατσίκι) να γλύφεις τα δάκτυλά σου.
Πάει λοιπόν στο σπίτι του κι ήταν μαζεμένο όλο το σόι. Του βάζουν ένα πιάτο ρύζι με κρέας και του άρεσε πάρα πολύ.
Λέει, λοιπόν:
- Μπορώ να έχω ακόμη λίγο ρύζι;
- Και βέβαια.
Του βάζουν άλλο ένα πιάτο ρύζι και μόλις το τρώει ρωτάει πάλι:
- Μου αρέσει πολύ αυτό το ρύζι, να φάω λίγο ακόμη;
- Καλά παλληκάρι, να σου βάλω ρύζι, αλλά φάε και λίγο κρέας γιατί το ρύζι το πληρώνουμε!
Ο γαμπρός , ετών 70 + , και η νύφη , ετών 25 , μπαίνουν στο ξενοδοχείο για να περάσουν τον μήνα του μέλιτος ...
Δεδομένης της διαφοράς στην ηλικία , όλοι στο προσωπικό του ξενοδοχείου σκέφτηκαν το προφανές ( ... ναι , αυτό που σκεφτήκατε και εσείς ... όχι ο έρωτας , το άλλο ... ) Λοιπόν φαντάζεστε την έκπληξη όλων το άλλο πρωί : Ο γαμπρός κατεβαίνει κατά τις 8 το πρωί , με ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπό του , γεμάτος αυτοπεποίθηση και φοβερά ευδιάθετος . Καταβροχθίζει μερικές φέτες ψωμί με βούτυρο και μαρμελάδα , αυγά , μπέικον κλπ κλπ και όταν τελειώνει κατευθύνεται στο σαλόνι του ξενοδοχείου για το πρωινό του πούρο ... Η νύφη κατεβαίνει κατά τις 9 ... Όταν λέμε κατεβαίνει , σέρνεται η κοπέλα ,
Παραπατάει , παραμιλάει ... Τέλος πάντων , φτάνει στην σερβιτόρα :
" Ένα καφέ ... " , ψελλίζει , " ... σκέτο και δυνατό ... " . Πηγαίνει όπως - όπως σε ένα
Τραπέζι και σωριάζεται ... Η σερβιτόρα , έκπληκτη , πηγαίνει τον καφέ στην νύφη . Φεύγοντας όμως δεν κρατιέται ...
- " Με συγχωρείς , κοπέλα μου ... Δεν μπορώ να το χωνέψω όμως : Πώς εσύ , νέα κοπέλα , είσαι σε τέτοιο χάλι μετά την πρώτη νύχτα του γάμου με έναν γέρο που ξέχασε να πεθάνει ; "
- " Ο αλήτης ! Ο απατεώνας ! Με ξεγέλασε ... Τόσο καιρό μου έλεγε ότι κάνει οικονομίες εδώ και 50 χρόνια ... Εγώ νόμιζα ότι εννοούσε χρήματα ..."
Ήταν ένας βλάχος και πήγε στην Αθήνα για κάτι δουλείες.
Ο βλάχος όμως είχε μια κακή συνήθεια! Έβγαζε τα τσαρούχια του, πετώντας τα με δύναμη στον τοίχο με αποτέλεσμα να κάνει πολύ θόρυβο. Το πιο κακό όμως είναι ότι αυτό το έκανε αργά το βράδυ. Το ίδιο έκανε και στο ξενοδοχείο που έμενε κι έτσι το ζευγάρι που έμενε δίπλα έκανε παράπονα στην ρεσεψιόν του ξενοδοχείου. Γυρίζοντας λοιπόν το βράδυ ο βλάχος στο ξενοδοχείο του είπαν οι υπεύθυνοι του ξενοδοχείου:
- Κύριε Μήτρο, σας παρακαλούμε να μην βγάζετε με αυτό τον τρόπο τα τσαρούχια σας γιατί κάνετε θόρυβο και ενοχλείτε τους διπλανούς σας.
Ο βλάχος όμως είχε τέτοια νύστα που το ξέχασε. Πήγε λοιπόν στο δωμάτιο, έβγαλε το ένα τσαρούχι με δύναμη και μετά θυμήθηκε τα λόγια του υπεύθυνου. Βγάζει και το άλλο τσαρούχι σιγά-σιγά και το ακουμπάει στο πάτωμα με προσοχή. Αφού ξάπλωσε στο κρεβάτι, και αφού πέρασε κανένα δεκάλεπτο, ακούγεται μια φωνή από το διπλανό δωμάτιο:
- Αντε ρε βλάχο, βγάλε και το άλλο επιτέλους να κοιμηθούμε!
Ήταν ένας Γερμανός, ένας Τούρκος και ένας Έλληνας και πήγαν σε ένα ξενοδοχείο. Αλλά ήταν άφραγκοι και είπαν να πάρουν ένα μονόκλινο δωμάτιο και να κοιμούνται με βάρδιες.
- Το μοναδικό μονόκλινο δωμάτιο που έχω, λέει ο ρεσεψιονίστας, έχει ένα φάντασμα. Το διάσημο Φάντασμα Με Τα Δώδεκα Σώβρακα!
- Εντάξει, δεν μας πειράζει, λέει ο Έλληνας.
Πηγαίνει πρώτα ο Τούρκος για ύπνο.
Ξαφνικά ξυπνάει και ακούει:
- Είμαι το φάντασμα με τα 12 σώβρακα! Είμαι το φάντασμα με τα 12 σώβρακα!
Τρομάζει, πηδάει από το παράθυρο και πεθαίνει!
Μετά πάει ο Γερμανός για ύπνο:
- Είμαι το φάντασμα με τα 12 σώβρακα! Είμαι το φάντασμα με τα 12 σώβρακα!
Τρομάζει, πηδάει από το παράθυρο και πεθαίνει κι αυτός!
Ήρθε η σειρά του Έλληνα. Ξυπνάει μέσα στον ύπνο του και ακούει:
- Είμαι το φάντασμα με τα 12 σώβρακα! Είμαι το φάντασμα με τα 12 σώβρακα!
Γυρνάει πλευρό ο Έλληνας και ξανακοιμάται.
Μετά από λίγο:
- Είμαι το φάντασμα με τα 12 σώβρακα! Είμαι το φάντασμα με τα 12 σώβρακα!
Λέει ο Έλληνας αγανακτισμένος:
- Μου δίνεις το ένα γιατί χέστηκα;
Ο Κωστίκας και ο Γιωρίκας αποφάσισαν να πάνε το σαββατοκύριακο στην θάλασσα. Μαζεύουν τα απαραίτητα και φτάνουν στο ξενοδοχείο. Αφού ξεκουράστηκαν, κατά τις 8 το βράδυ, λέει ο Κωστίκας:
- Γιωρίκα δεν πάμε για καμιά βουτιά στην θάλασσα;
Συμφωνεί ο Γιωρίκας και πηγαίνουν στην παραλία. Ο Κωστίκας πάει να κάνει την βουτιά του και ο Γιωρίκας πήγε σε μία κοντινή καφετέρια να πιεί καφέ. Κάθεται σε ένα τραπεζάκι και έρχεται ένας πούστης σερβιτόρος να πάρει παραγγελία:
- Τι θα πάρεις, γλυκέ μου; τον ρωτάει.
Ο Γιωρίκας ξαφνιασμένος του παραγγέλνει, μετά από 5 λεπτά του φέρνει τον καφέ ένας άλλος σερβιτόρος επίσης πούστης.
- Ορίστε αγάπη μου, του προσφέρει τον καφέ.
Γεμάτος περιέργεια ο Γιωρίκας φωνάζει έναν σερβιτόρο, πάλι πούστη και τον ρωτάει:
- Συγγνώμη εδώ πέρα μόνο πούστηδες δουλεύουνε;
- Αχ, γλυκέ μου, εδώ άμα κάνεις μπάνιο στην θάλασσα μετά τις 6 το απόγευμα γίνεσαι πούστης, του λέει.
Πανικοβλημένος ο Γιωρίκας τρέχει στην θάλασσα να σώσει τον φίλο του:
- Κωστίκα βγές γρήγορα από την θάλασσα, αλλιώς θα γίνεις πούστης!
Και ο Κωστίκας:
- Αργά είναι πια αγάπη μου!
Ένα ζευγάρι φοιτητών, με 1.000 ευρώ στην τσέπη τους και σε περίοδο εξετάσεων πήγαν κάπου να περάσουν καλά και να διαβάζουν.
Βρίσκουν ένα ξενοδοχείο και πιάνουν ένα δωμάτιο, πιστεύοντας ότι με τα 1.000 ευρώ για πέντε μέρες οτι θα περνούσαν καλά. Τελειώνουν οι μέρες και πάει το αγόρι να πληρώσει και ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος:
- Τι οφείλουμε κύριε;
- 1.200 ευρώ, απαντάει ο υπάλληλος.
- Τι λέτε κύριε, γιατί τόσα;
- Γιατί το ξενοδοχείο είναι με πισίνα.
- Μα εμείς δεν πήγαμε στην πισίνα.
- Ας πηγαίνατε, η πισίνα εδώ ήταν και έχει και τέννις.
- Μα εμείς δεν παίξαμε.
- Έχει και disco.
- Μα δεν πήγαμε ούτε στην disco.
- Ας πηγαίνατε, εδώ ήταν όλα.
- Ωραία, λέει το αγόρι, πάρε τα 1.000 ευρώ.
- Και άλλα διακόσια, λέει ο υπάλληλος.
- 200 ευρώ είναι που πήγες εσύ με την κοπέλα μου!
- Τι λέτε κύριε, εγώ δεν πήγα..!
- Ας πηγαίνατε, η κοπέλα μου στο δωμάτιο που μας δώσατε ήταν...!
Ο Κωστίκας ζούσε σε ένα χωριό της Έδεσσας και ο Γιωρίκας στην Αμερική. Γυρνάει ο Γιωρίκας από την Αμερική με άδεια στο χωριό με πολλά λεφτά. Λέει ο Κωστίκας να πάνε στην Θεσσαλονίκη για πλάκα. Εκεί που πηγαίνουνε στην πόλη συναντούν δύο μωράκια. Λένε:
- Καλησπέρα κορίτσια!
- Καλησπέρα, λένε τα κορίτσια.
- Κάνουμε έναν διαγωνισμό. Πρέπει να βρείτε τον μαγικό αριθμό από το 1 έως το 9.
- Εντάξει, λένε τα κορίτσια, αλλά τι θα κερδίσουμε;
- Ένα τραπέζι στο καλύτερο μπουζουξίδικο.
- Το 7, λένε αυτές.
- Μπράβοοοοοοο, κερδίσατε!
Πήγανε στα μπουζούκια και μετά ξενοδοχείο για τα λοιπά. Την άλλη μέρα πάλι το ίδιο ακριβώς σχέδιο με τον αριθμό.
Μετά από μία εβδομάδα ο Γιωρίκας πάει με έναν άλλον για να κάνουν το ίδιο κόλπο.
Βρίσκουν δύο καλλονές.
- Γεια σας κορίτσια.
- Γεια σας παλικάρια.
- Κάνουμε έναν διαγωνισμό. Αν βρείτε τον σωστό αριθμό από το 1 έως το 9, κερδίζετε ένα τραπέζι στα μπουζούκια.
- ΟΚ, λένε οι καλλονές, το 9.
- Και ο Γιωρίκας:
- Δυστυχώς χάσατε!
Ήταν δυο συμμαθητές που είχαν κανονίσει να συναντιούνται κάθε δέκα χρόνια μετά την αποφοίτησή τους από το Γυμνάσιο.
Την πρώτη φορά που συναντώνται:
(Αγκαλιάζονται με δάκρυα κλπ)
- Τι κάνεις βρε; Πώς τα πας; Μια χαρά σε βλέπω.
- Ε, να, δε λέω, καλά τα κατάφερα. Τελείωσα σπουδές στα Οικονομικά, έκανα κι ένα MBA, και βρήκα χρηματοδότες για να φτιάξω μια δική μου εταιρεία.
Πάει πολύ καλά, κι έχω πολλά σχέδια να την επεκτείνω. Μένω σε μια βίλα στη Γλυφάδα. Εσύ όμως; Δε σε βλέπω και τόσο καλά.
- Ασε. Βράσ΄ τα. Δούλεψα λίγο από δω κι από κει και μετά πήγα στρατό.
Εκεί απόκτησα και την κακή συνήθεια του ποτού. Από τότε που απολύθηκα προσπαθώ χωρίς αποτέλεσμα να βρω καμιά καλή δουλειά, αλλά δε στεριώνω πουθενά. Είμαι αρκετά απογοητευμένος. Και πίνω, πίνω, πίνω...
Μετά από δέκα χρόνια ξανασυναντώνται:
- Ώπα! Τι γίνεσαι βρε παλιόφιλε; Τι βλέπω; Δαχτυλίδι είναι αυτό;
- Ε, ναι. Παντρεύτηκα ξέρεις. Θυμάσαι εκείνη τη συμμαθήτριά μας που έγινε μετά μοντέλο; Κάπου συναντηθήκαμε και ξαναφούντωσε ο παλιός έρωτάς μας.
Έχω και τρία παιδιά. Κι οι δουλειές, δε λέω πάνε πολύ καλά. Τώρα είμαι επικεφαλής ενός τεράστιου ομίλου επιχειρήσεων, του μεγαλύτερου της χώρας. Συναντιέμαι συχνά με υπουργούς για δουλειές και γνωρίζω προσωπικά και τον πρωθυπουργό. Έχω καμιά δεκαριά βίλες τώρα, αλλά μένω και αρκετά στα ξενοδοχεία μου, καθώς ταξιδεύω πολύ. Εσύ πώς πας;
- Ας τα. Από το κακό στο χειρότερο. Είμαι πέντε χρόνια τώρα άνεργος. Οι γυναίκες δε γυρίζουν ούτε να με κοιτάξουν. Πήρα και δεκαπέντε κιλά. Το μόνο που με ευχαριστεί για να ξεχνιέμαι και λίγο είναι το ποτό. Και πίνω, πίνω, πίνω...
Μετά από δέκα χρόνια ξανασυναντώνται:
- Ωωω! Τον αγαπητό. Μα τι βλέπω; Πώς είσαι έτσι ντυμένος; Αρχοντας σωστός! Και πούρο!
- Ε, ναι! Βλέπεις, τα πράγματα πάνε όλο και καλύτερα. Ο όμιλός επιχειρήσεών μου είναι τώρα μια από τις μεγαλύτερες πολυεθνικές.
Νταραβερίζομαι με όλους τους μεγάλους του κόσμου, τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, τον σύντροφο επικεφαλής της Ρωσίας, τους Ευρωπαίους πρωθυπουργούς και βασιλιάδες. Αυτό τον καιρό σχεδιάζουμε τη συγχώνευση της Κόκα Κόλα και των μεγαλύτερων εταιριών πετρελαίου και αυτοκινήτων διεθνώς! (Σκύβει στο αυτί του άλλου) Αγόρασα και τον όμιλο του Рlаyвоy και ... Καταλαβαίνεις! (Κλείνει το μάτι). Αλλά εσένα σε βλέπω χάλια.
- Δε λες τίποτα! Τα χρόνια περνάνε και ακόμα από δουλειά τίποτα.
Έφτασα να ζω με ελεημοσύνες. Μένω σε μια εγκαταλειμμένη τρώγλη. Και πίνω, πίνω, πίνω, όλο και περισσότερο...
Μετά από δέκα χρόνια ξανασυναντώνται:
- Τι γίνεσαι βρε; Μα, πως είσαι έτσι; Τι γίναν τα μεγαλεία σου;
- Ας τα να πάνε! Με συντάραξε ένα τεράστιο σκάνδαλο. Με ρήμαξε κυριολεκτικά, καταστράφηκα. Μου τα φάγανε όλα οι δικηγόροι στα δικαστήρια και οι γιατροί, γιατί βλέπεις από τη στενοχώρια μου έπαθα τρία εμφράγματα και καρκίνο του προστάτη. Με παράτησαν όλοι, ακόμα και η γυναίκα μου, αφού μου απέσπασε ως διατροφή τα τελευταία μου λεφτά.
Βρίσκομαι στο έσχατο στάδιο. Έφτασα να παρακαλάω να πεθάνω... Εσένα όμως σε βλέπω μια χαρά.
- Ναι, βλέπεις, αποφάσισα τελικά να κόψω το ποτό. Τώρα ζω σχετικά ήσυχα αποτραβηγμένος στο ιδιόκτητό νησί μου και διοργανώνω που και που κανένα παρτάκι με μικρούλες ή κανένα ταξιδάκι στην Ελβετία.
- Μα καλά; Που βρήκες τα λεφτά;
- Ε, να μωρέ... Πούλησα τα μπουκάλια!
Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος σε κεντρικό ξενοδοχείο του Κιλκίς ( περιοχή που ζουν οι περισσότεροι Πόντιοι στην Ελλάδα ) έγινε το καθιερωμένο ετήσιο συνέδριο των απανταχού Ποντίων .
Στην εναρκτήρια ομιλία του ο πρόεδρος Γιωρίκας Ουσταμπασίδης έθεσε το θέμα ότι οπωσδήποτε πρέπει οι Πόντιοι να κάνουν κάτι να μείνουν στην ιστορία . Αμέσως οι σύνεδροι έβαλαν κάτω το κεφάλι και άρχισαν να σκέφτονται . Ξαφνικά πετάγεται ένας σύνεδρος και λέει " να ανακαλύψουμε μία καινούργια ήπειρο " . Χαμός από τις ζητωκραυγές ΜΠΡΑΒΟ Αυτό είναι ΖΗΤΩ . Όμως ο πρόεδρος λέει :
" Ρε παιδιά με την εξέλιξη της τεχνολογίας και τους δορυφόρους που υπάρχουν γύρω απ τη Γη και μια μικρή αττώλη να δημιουργηθεί θα το μάθουμε αμέσως . Aλλο βρείτε "
Πάλι οι σύνεδροι το κεφάλι κάτω , βαθύτερη σκέψη . Aλλος σύνεδρος πετάγεται και λέει :
" Να πάμε στο φεγγάρι "
Αμέσως όλοι οι άλλοι τον επέπληξαν λέγοντάς του ότι αυτό το έχουν κάνει οι Αμερικανοί εδώ και 30 χρόνια . Aλλο , άλλο σκεφτείτε :
" φώναξε ο πρόεδρος από το βήμα . Κάτω πάλι τα κεφάλια οι Πόντιοι και πάλι σκέψη . Μετά από πολύ ώρα πετάγεται ένας σύνεδρος και λέει :
" Να πάμε στον Ήλιο "
. Αμέσως ο αντιπρόεδρος σηκώνεται και λέει :
" Δεν υπάρχει περίπτωση θα καούμε πριν φτάσουμε δεν βλέπεις πως καίει ο Ήλιος κάθε μέρα ; "
Τότε σηκώνεται ο πρόεδρος και λέει :
" Θα πάμε νύχτα ! "