φρέσκα ανέκδοτα

Κεντρική πύλη εισόδου στρατοπέδου κάπου στα βόρεια. Ο νεοσύλλεκτος φαντάρος φυλάει σκοπιά, ακριβώς μέσα απA τα κάγκελα.
Σε λίγο φτάνει ο επιλοχίας με κάποιους στρατιώτες και τους παρατάσσει στις δύο πλευρές της εισόδου.
- Εδώ και ακίνητοι, λέει, σε λίγο φτάνει ο στρατηγός για επιθεώρηση
Του στρατοπέδου και προσέξτε καλά. Σας θέλω "κλαρίνα" όταν
Διατάξω "παρουσιάστε...".
Η ώρα όμως περνούσε κι ο στρατηγός δεν φαινόταν πουθενά. Το
Κρύο έτσουζε, είχε αρχίσει και να χιονίζει, οπότε ο επιλοχίας
Έχασε την υπομονή και την ψυχραιμία του κι άρχισε να κόβει
Βόλτες πάνω κάτω βρίζοντας και στολίζοντας με διάφορα...
Κοσμητικά επίθετα τον στρατηγό. "ο μ...,ο έτσι, ο αλλιώς..."
Όλα αυτά φυσικά δυνατά και "εις επήκοον" όλων, μηδέ του
Νεοσύλλεκτου φρουρού εξαιρουμένου.
Αφού πέρασε ακόμη κάμποση ώρα και ο στρατηγός δεν φαινόταν,
Νευριασμένος όπως ήταν ο επιλοχίας, μαζεύει τους στρατιώτες και φεύγει. Σε κανένα μισάωρο μετά την αναχώρησή του, να και
Σταματάει μπροστά στην πύλη ένα στρατιωτικό τζιπ και κατεβαίνει
Ένας γαλονάς.
- Aλτ! Τίς εί; τον ρωτάει ο φρουρός.
- Στρατηγός Τάδε, του απαντάει.
- Μ... Μ εσύ ρε ο στρατηγός; Κακομοίρη μου, μη σε δει ο επιλοχίας
Την έχεις βαμμένη με τα νεύρα που σου έχει...
Τα Χριστούγεννα ο Αι-Βασίλης πάει σε τρία αδερφάκια και τα ρωτάει τι θα ήθελαν για τις γιορτές. ρωτάει το πρώτο και απαντάει:
- Εγώ Αι-Βασίλη μου θα ήθελα μια Πόρσε κόκκινη, με αεροτομή και ...
Γράφει ο Αι-Βασίλης στο σημειωματάριο του με τα δώρα μια Πόρσε. ρωτάει και το 2ο παιδί τι θα ήθελε στις γιορτές:
- Εγώ Αι-Βασίλη μου θα ήθελα μια ασημί Πόρσε, με μεγάλη αεροτομή, δερμάτινο σαλόνι και...
Γράφει ο Αι-Βασίλης στο σημειωματάριο του μια Πόρσε. Ρωτάει και το 3ο παιδάκι:
- Κοίτα Αι-Βασίλη μου. Όταν ήμουν πιο μικρός είχα χτυπήσει και έχασα τα αρχίδια μου. Θα ήθελα λοιπόν να μου φέρεις αρχίδια.
Γράφει ο Αι-Βασίλης στο σημειωματάριο του μια Πόρσε. Τότε λέει το παιδάκι.
- Όχι Αι-Βασίλη μου εγώ δεν ζήτησα Πόρσε, αρχίδια ζήτησα.
Και λέει ο Αι-Βασίλης:
- Γιατί οι άλλοι τι νομίζεις ότι θα πάρουν;
Αμφιμονοσήμαντη αγάπη μου, για μία ακόμη φορά θα ήθελα να περιγράψω τις συντεταγμένες του εφαρμοστού διανύσματος που έχει αρχή την καρδιά μου και πέρας τα μάτια σου.
Μάτια που αποτελούν ταυτοτική συνάρτηση των δικών μου. Όταν βλέπω τις καμπύλες της γραφικής σου παράστασης το μυαλό μου φτάνει στο μέγιστο άνω φράγμα της κάτω φραγμένης σκέψης μου. Όταν νιώθω το άγγιγμά σου, η χημική μου ισορροπία μεταβάλλεται. Το σύστημά μου μετατοπίζεται προς εκείνη την κατεύθυνση που τείνει να αναιρέσει την επιφερόμενη μεταβολή. Μα το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο, 18 gr αγάπης που καίγεται όταν τα χείλη μου ενώνονται με τα δικά σου. Λόγω πλαστικής κρούσης η κινητική μου ενέργεια μετατρέπεται σε δυναμική εξαιτίας του ύψους των 7 ουρανών στους οποίους με ανεβάζεις. Η βελόνα του αμπερομέτρου της καρδιάς μου, κοντεύει να σπάσει λόγω του ρεύματος που με διαρρέει σε κάθε άγγιγμά σου. Μα όταν βρίσκεσαι μακριά μου η ορίζουσά μου μηδενίζεται και το σύστημά μας γίνεται αδύνατο. Αν και μόνο αν σ έχω αγκαλιά μου είναι D διάφορο του μηδενός και έχω μοναδική λύση να σου αποδείξω την αγάπη μου. Μία αγάπη που όλα τα σημεία ανήκουν στην ίδια κλάση ευθυγράμμων συγγραμικών διανυσμάτων. Γι αυτό λατρεία μου σου ζητώ να κρατήσεις για πάντα την αγάπη μου ανεξάρτητη του V και της C σε Κ. Σ. πίεσης και θερμοκρασίας. Σ αγαπώ πολύ, τόσο πολύ που η αγάπη μου απειρίζεται και τ όριό της δεν ορίζεται.