φρέσκα ανέκδοτα

Ο Τοτός μαθαίνει αγγλικά. Στο τέλος της χρονιάς το φροντιστήριό του κάνει μια μεγάλη εκδρομή στην Αγγλία κι έτσι επισκέπτεται το Λονδίνο, και για πρώτη φορά πηγαίνει σε ζωολογικό κήπο. Όταν επιστρέφει, γεμάτος ενθουσιασμό αφηγείται στον μπαμπά του τα ζώα που είδε.
- Μπαμπά είδα κάτι ζώα, μα κάτι ζώα...!
- Τι ζώα δηλαδή;
- Είδα ένα ζώο τεράστιο, γκρίζο, που είχε και μια μεγάλη προβοσκίδα, ντάντζερος ήτανε!
- Εννοείς ελέφαντας!
- Όχι, ντάντζερος ήτανε! Είδα και ένα με πολύ μακρύ λαιμό και με χρώμα πορτοκαλί!
- Καμηλοπάρδαλη, έτσι;
- Όχι, όχι, ντάντζερος ήτανε! Είδα κι ένα άλλο, προς το καφέ, πολύ άγριο, με μια χαίτη στο κεφάλι, ντάντζερος ήταν κι αυτός!
- Μήπως εννοείς λιοντάρι;
- Όχι σου λέω, ντάντζερος ήταν!
- Μα όλα τα ζώα ήταν ντάντζεροι;
- Ε, ναι! Αφού στην είσοδο είχε μια πινακίδα που έλεγε:
"All animals are dangerous"!
Μια γυναίκα ξυπνάει αργά το βράδυ και ανακαλύπτει ότι ο σύζυγός της δεν είναι στο κρεβάτι. Φοράει τη ρόμπα της και κατεβαίνει να τον ψάξει.
Τον βρίσκει να κάθεται στο τραπέζι της κουζίνας, βυθισμένο σε βαθιές σκέψεις και απλώς να
Κοιτάζει με απλανές βλέμμα τον τοίχο, έχοντας μπροστά του μια κούπα καφέ.
Εξακολουθεί να τον κοιτά καθώς αυτός σκουπίζει ένα δάκρυ από τα μάτια του και πίνει μια ρουφηξιά καφέ.
"Τι σου συμβαίνει αγάπη μου;", ψιθυρίζει μπαίνοντας στην κουζίνα,
"Γιατί είσαι ξύπνιος τέτοια ώρα;"
"Θυμάσαι τότε που είχαμε πρωτογνωριστεί πριν από 20
Χρόνια, τότε που ήσουν ακόμη 16 χρονών;"
"Μα φυσικά και το θυμάμαι!", του απαντάει.
"Θυμάσαι τότε που μας έπιασε ο πατέρας σου να κάνουμε έρωτα
Στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου μου;"
"Ναι, κι αυτό το θυμάμαι!"
"Θυμάσαι μήπως και τη στιγμή που πήρε την καραμπίνα και μου
Είπε ότι, ή θα σε παντρευτώ ή θα με στείλει φυλακή για 20 χρόνια;"
"Ναι αγάπη μου, το θυμάμαι κι αυτό!"
"Σήμερα θα είχα αποφυλακιστεί...",της λέει, σκουπίζοντας ένα ακόμα δάκρυ από το πρόσωπο του...
Ένας αστυνομικός στην Εθνική οδό, έλεγχε την ταχύτητα των αυτοκινήτων.
Εκείνη την ώρα ο Αρχιεπίσκοπος βρισκόταν στην περιοχή, μαζί με τον σοφέρ του. Ο σοφέρ είχε ζαλιστεί λίγο και ζήτησε από τον Χριστόδουλο να οδηγήσει εκείνος, ο Χριστόδουλος, καλόκαρδος, δέχτηκε. Εντωμεταξύ ο αστυνόμος πήγαινε να τρελαθεί και αυτό γιατί από μπροστά του είχαν περάσει διαδοχικά ο Σημίτης και ο Καραμανλή με τα αμάξια τους και τους σοφέρ τους. Ο αστυνόμος παίρνει τηλέφωνο το διοικητή του και τον ρωτάει αν πρέπει να τους σταματήσει. Ο διοικητής λέει όχι γιατί τους επίσημους δεν τους σταματάμε ποτέ. Γυρίζει ο αστυνόμος να κοιτάξει τον δρόμο και τι να δει τον Χριστόδουλο να οδηγεί το αμάξι και στις πίσω θέσεις κάποιον να είναι ξαπλωμένος, παίρνει αμέσως τον διοικητή και τον ρωτάει είπατε τους διάσημους δεν τους σταματάμε τους διάσημους με σοφέρ το Χριστόδουλο τι τους κάνουμε.
Σε μία στρατιωτική άσκηση υπήρχαν ελληνικά, αγγλικά και γερμανικά στρατεύματα.
Εκεί που περπατούσαν λέει ο Αγγλος σε έναν Αγγλο στρατιώτη:
- Στρατιώτης!
- Μάλιστα στρατηγέ μου!
- Πήγαινε φέρτο! Και λέγοντας αυτό πετά ένα μαχαίρι μέσα στην θάλασσα!
Τρέχει ο στρατιώτης, και σε χρόνο μηδέν κάνει βουτιά, βγάζει το μαχαίρι και το πηγαίνει στον στρατηγό του.
- Βλέπετε; Αυτό είναι μαγκιά! λέει ο Αγγλος στρατηγός.
Μετά από λίγο, λέει ο Γερμανός στρατηγός σε έναν Γερμανό φαντάρο:
- Στρατιώτης!
- Μάλιστα στρατηγέ μου!
- Πήγαινε και φέρτο με κλειστά μάτια! Και πετά και αυτός ένα μαχαίρι μέσα στην θάλασσα.
Τρέχει ο στρατιώτης, και σε χρόνο μηδέν κάνει βουτιά, πιάνει με το στόμα το μαχαίρι και το πηγαίνει στον στρατηγό του.
- Βλέπετε; Αυτό είναι μαγκιά! λέει ο Γερμανός στρατηγός.
Μετά από λίγο, λέει ο Έλληνας στρατηγός σε έναν Έλληνα φαντάρο:
- Στρατιώτης!
- Μάλιστα στρατηγέ μου!
- Πήγαινε φέρε το μαχαίρι! Πετά κι αυτός το μαχαίρι μέσα στην θάλασσα.
Έλληνας στρατιώτης:
- Πήγαινε φέρτο εσύ μαλάκα!
Έλληνας στρατηγός:
- Βλέπετε; Αυτό είναι μαγκιά!
Ένας τύπος πηγαίνει στο γιατρό.
- Γιατρέ, πρέπει να με βοηθήσεις. Το ... Πουλί μου είναι πορτοκαλί!
Ο γιατρός το σκέφτεται λίγο και του ζητάει να κατεβάσει το παντελόνι του για να ελέγξει. Πράγματι, το πουλί του τύπου είναι έντονο πορτοκαλί. Λέει ο γιατρός στον τύπο :
- Αυτό είναι πολύ παράξενο. Μερικές φορές τέτοια συμπτώματα εμφανίζονται από έντονο στρες. Αλήθεια, πως πάνε τα πράγματα στη δουλειά;
Ο τύπος απαντάει ότι είχε απολυθεί πριν από δύο εβδομάδες. Ο γιατρός του λέει ότι μάλλον αυτή πρέπει να είναι η αιτία του στρες.
- Όχι, όχι, λέει ο τύπος, το αφεντικό ήταν πραγματικό καθίκι, έπρεπε να δουλεύω 10-20 ώρες υπερωρία κάθε εβδομάδα και πάντα μα πάντα με εκμεταλλευόταν. Πριν από δύο εβδομάδες βρήκα μια καινούργια δουλειά που μπορώ και ορίζω εγώ το χρόνο μου, πληρώνομαι τα διπλά λεφτά από την προηγούμενη δουλειά και το αφεντικό είναι σπουδαίο.
Έτσι, ο γιατρός συμπεραίνει ότι δεν είναι αυτή η αιτία του στρες.
Ξαναρωτάει τον τύπο:
- Πως είναι η ζωή στο σπίτι;
O τύπος του λέει ότι χώρισε πριν από οκτώ μήνες.
Ο γιατρός σκέφτεται ότι αυτή πρέπει να είναι η αιτία, αλλά ο τύπος πάλι διαφωνεί:
- Όχι, όχι. Για χρόνια, το μόνο που άκουγα ήταν γκρίνια, γκρίνια, γκρίνια. Είμαι πολύ ευτυχής που την ξεφορτώθηκα και ησύχασα.
Έτσι ο γιατρός αναγκάζεται να το ξανασκεφτεί για μερικά λεπτά.
- Δε μου λες, του λέει, πως πας από χόμπι και κοινωνική ζωή;
Ο τύπος απαντάει:
- Τίποτα ιδιαίτερο. Τα περισσότερα βράδια κάθομαι σπίτι, βλέπω καμιά τσοντούλα και τρώω γαριδάκια...
Ο Κωστίκας πάει αεροπορικώς στην Αθήνα. Μόλις βγαίνει απ το αεροδρόμιο, παίρνει ταξί.
- Οδός Σταδίου, λέει στον ταξιτζή.
Στη διαδρομή όμως αποκοιμιέται, ήταν και κουρασμένος, και ξυπνάει πάνω σε μια αερογέφυρα. Βλέπει χαμηλά τα αυτοκίνητα και τους ανθρώπους μικρούς και
Κλείνει τα μάτια.
- Πω, πω στην Αθήνα τα ταξί πετάν! μονολογεί.
Επιστρέφει στην Θεσσαλονίκη, πάει στο καφενείο και βρίσκει το Γιωρίκα.
- Γιωρίκα, Γιωρίκα, στην Αθήνα τα ταξί πετάν!
- Αντε ρε, φύγε από δω. Τι βλακείες λες.
- Ναι, σου λέω, πετάν, πας ένα στοίχημα; Αμα πετάν θα σε πηδήξω, αν όχι θα με πηδήξεις εσύ.
- Πάει το στοίχημα.
Ανεβαίνει ο Γιωρίκας στο αεροπλάνο, φτάνει στην Αθήνα, κατεβαίνει κι έξω απ το αεροδρόμιο σταματάει ένα ταξί και μπαίνει μέσα.
- Πού να σε πετάξω, μεγάλε; ρωτάει ο ταξιτζής.
- Ωχ, λέει ο Γιωρίκας, την πάτησα. Στην οδό Σταδίου πάω.
- Σε ποιο ύψος, μεγάλε;
- Να σου πω, θα με πηδήξουν που θα με πηδήξουν, πάμε χαμηλά γιατί ζαλίζομαι.
Μια νέα κι ανερχόμενη ζωγράφος παρατηρεί ότι αρχίζει να χάνει σιγά σιγά την όραση της!
Πανικόβλητη τρέχει σε ένα καλό οφθαλμίατρο κι εξηγεί το πρόβλημα της. Αυτός αφού την εξετάζει την καθησυχάζει ότι είναι ένα μικρό πρόβλημα στον αμφιβληστροειδή και ότι μπορεί να το διορθώσει οριστικά με λέιζερ σε δυο μέρες το πολύ.
Αυτό και γίνεται, και η ζωγράφος φανερά ικανοποιημένη προτείνει στο γιατρό πέρα από την αμοιβή του να του ζωγραφίσει το ιατρείο που ο άνθρωπος σαν πολυάσχολος είχε καιρό να βάψει.
- Καλώς! λέει αυτός. Να πάρε τα κλειδιά πάρε και τα πινέλα σου, και την άλλη βδομάδα που έχω ένα συνέδριο και θα λείπω, έλα και κάνε το όπως το φαντάζεσαι.
Γυρίζει ο άνθρωπος και τί να δει!
Το ιατρείο αγνώριστο, χαρούμενα χρώματα παντού... κι ένα τεράστιο μάτι, ίδιο με αυτά της ζωγράφου, να δεσπόζει στον τοίχο πίσω από το γραφείο του.
Δημοσιογράφοι και φωτογράφοι εκεί να μιλάνε με τη ζωγράφο για το νέο της έργο...
Φανερά ικανοποιημένος από την διαφήμιση ευχαριστεί τη ζωγράφο και τότε τον πλησιάζει ένας δημοσιογράφος με ερωτήσεις:
- Γιατρέ, τι έχετε να πείτε για αυτό το θεσπέσιο έργο που κοσμεί το ιατρείο σας;
- Τι να σας πω... Πάλι καλά που δεν είμαι γυναικολόγος!