Οι σπουδαστές του πρώτου έτους της Ιατρικής έκαναν την πρώτη τάξη ανατομίας τους με ένα πραγματικό νεκρό ανθρώπινο σώμα.
Μαζεύτηκαν όλοι γύρω από το τραπέζι των χειρουργικών επεμβάσεων με το νεκρό σώμα καλυμμένο με ένα άσπρο σεντόνι.
Ο καθηγητής άρχισε το μάθημα με τα εξής λόγια:
- Στην ιατρική, είναι απαραίτητο να έχετε 2 σημαντικές ιδιότητες ως γιατροί :
Η πρώτη είναι να μην σας αποστρέφει τίποτα που περιλαμβάνει το ανθρώπινο σώμα. Παραδείγματος χάριν, αυτό...
Και εδώ ο καθηγητής τράβηξε πίσω το σεντόνι, έβαλε το δάχτυλό του στον κώλο του πτώματος, το τράβηξε και το μετά το έβαλε στο στόμα του.
- Τώρα κάντε το ίδιο πράγμα, είπε στους σπουδαστές του.
Οι σπουδαστές εδώ τα έπαιξαν, δίστασαν για αρκετά λεπτά, αλλά τελικά ξεκίνησαν ένας - ένας με τη σειρά να βάζουν το δάχτυλο στον κώλο του νεκρού σώματος να το τραβούν, και μετά να το βάζουν στο στόμα τους.
Όταν τελείωσαν όλοι, ο καθηγητής τους κοίταξε προσεκτικά, και είπε:
Η δεύτερη πλέον σημαντική ιδιότητα είναι η παρατήρηση.
Έβαλα στο νεκρό το μεσαίο μου δάχτυλο, και στο στόμα μου το δείκτη μου. Τώρα μάθετε να δίνετε προσοχή.
Πάνε στον βασιλιά Σολομώντα, τον ονομαστό έως τις μέρες μας για την σοφή κρίση του στις δύσκολες περιστάσεις, δύο υποψήφιες πεθερές με ένα παλικάρι και τσακώνονται:
Σολομών: Τι τρέχει;
Γυναίκα Α : Ω Μεγάλε Βασιλεύ, ο γαμπρός αυτός είναι δικός μου, την κόρη μου
Θα παντρευτεί.
Γυναίκα Β: Όχι Μεγαλειότατε, την δική μου κόρη θα πάρει.
Γυναίκα Α: Τη δική μου αγαπάει εδώ και χρόνια.
Γυναίκα Β: Ψεύτρα. Τη δική μου αγαπάει. Ασε που η δική μου τον αγαπάει πιο πολύ κι από τη ζωή της. Τον φροντίζει, του έχει συμπαρασταθεί στις πιο δύσκολες στιγμές.
Γυναίκα Α: Ποιες δύσκολες στιγμές και κουραφέξαλα που αν δεν ήταν η δική μου...
Σολομών: Ησυχία! Κατάλαβα περί τίνος πρόκειται. Στρατιώτη, φέρε μου το σπαθί μου. Πρέπει να βρούμε μια δίκαιη και ισότιμη λύση. Να τι θα κάνουμε:
Θα κόψουμε το παλικάρι στην μέση
Και θα πάρει η κάθε μία σας από ένα μισό.
Γυναίκα Α: Ω σοφέ Βασιλιά. Ποιος θα περίμενε μια τόσο σοφή λύση. Ναι, η γνώμη σας είναι διαταγή για μένα.
Γυναίκα Β: Όχι Βασιλιά μου, για όνομα του Θεού, μην το κόψεις το παλικάρι.
Δεν πειράζει, δωσ το στην κόρη της άλλης.
Και ο πάνσοφος Βασιλιάς απαντάει:
Η πρώτη κυρία είναι η πραγματική πεθερά.
Δύο συμμαθητές συναντιούνται μετά από πολύ καιρό. Ο ένας πενθεί. Κι ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος:
- Tι έγινε ρε; Ποιος πέθανε;
- Η μάνα μου. Μια μέρα εκεί που καθόταν μέσα στο σπίτι ακούει φασαρία. Βγαίνει στο μπαλκόνι να δει τι γίνεται, σκύβει, γλιστράει και πέφτει...
- Κι εκεί πέθανε;
- ... Όχι έχει και συνέχεια. Από κάτω περνούσε ένα τσίρκο, έπεσε πάνω στο τραμπολίνο, αυτό την ξαναπετάει πάνω, πάει να πιαστεί από την πόρτα φεύγει η πόρτα ξαναπέφτει κάτω...
- Κι εκεί πέθανε;
- Όχι. Ξαναπέφτει στο τραμπολίνο, αυτό την ξαναστέλνει πάνω πάει να πιαστεί από τα κάγκελα του μπαλκονιού, σπάνε. Ξαναπέφτει κάτω...
Κι εκεί πέθανε;
- ΄Οχι. Ξαναπέφτει στο τραμπολίνο, αυτό την ξαναστέλνει πάνω πάει να πιαστεί από τα κεραμίδια, κατεβάζει δυο σειρές κεραμίδια ξαναπέφτει κάτω, (μη με διακόψεις, δεν πέθανε εδώ), το τραμπολίνο την ξαναστέλνει πάνω κι εκεί βγαίνει ο πατέρας μου με την καραμπίνα και κουνώντας την σημαδεύει τη μάνα μου την πυροβολεί και φωνάζει:
- Μωρή θα μου το γκρεμίσεις το σπίτι!