Ήταν ένας μαθηματικός, ένας φυσικός κι ένας χημικός και ήθελαν να περάσουν από τη μία όχθη του ποταμού στην άλλη. Πάνε λοιπόν, βρίσκουν το βαρκάρη και ξεκινάνε. Μετά από λίγα λεπτά ρωτάει ο μαθηματικός το βαρκάρη:
- Ξέρετε τίποτα από Μαθηματικά;
- Όχι, λέει ο βαρκάρης.
- Κρίμα χάνετε το 1/8 της ζωής σας, λέει ο μαθηματικός.
Απορεί ο βαρκάρης, αλλά συνεχίζει την πορεία του. Μετά από λίγο ρωτάει ο φυσικός το βαρκάρη:
- Ξέρετε τίποτα από Φυσική;
- Όχι, λέει ο βαρκάρης, εγώ ένας απλός βαρκάρης είμαι.
- Κρίμα χάνετε το 1/4 της ζωής σας, λέει ο φυσικός.
Νευριάζει λίγο ο βαρκάρης, αλλά συνεχίζει. Μετά από λίγο το ρωτάει κι ο γιατρός:
- Ξέρετε τίποτα από Ιατρική;
- Όχι άνθρωπε μου πού να ξέρω εγώ από Ιατρική;
- Κρίμα χάνετε το 1/2 της ζωής σας, λέει ο γιατρός.
Νευριάζει τότε πολύ ο βαρκάρης, αναποδογυρίζει τη βάρκα, τους πετάει και τους τρεις στο νερό και τους λέει:
- Ξέρετε τίποτα από κολύμπι;
Λένε και οι τρεις μαζί:
- Όχι!
- Κρίμα χάνετε όλη σας τη ζωή!
Ήταν δύο καλόγριες. Η Αδελφή Μαθηματικά (ΑΜ) και η Αδελφή Λογική (ΑΛ). Ενα βράδυ, καθώς σουρούπωνε ήταν και οι δύο ακόμη μακριά από το μοναστήρι.
Αμ:
- Προσέξατε τον άνδρα που μας παρακολουθεί εδώ και 37 λεπτά; Αναρωτιέμαι τι να θέλει.
ΑΛ: Λογικά, θα θέλει να μας βιάσει.
Αμ:
- Ωχ, όχι. Στην απόσταση που βρίσκεται, θα μας προφτάσει σε λιγότερο από 15. Τι μπορούμε να κάνουμε;
Αλ:
- Το μόνο λογικό φυσικά. Να βαδίσουμε γρήγορα.
Αμ:
- Δεν καταφέραμε τίποτα.
Αλ:
- Μα φυσικά. Ο άνδρας έκανε το πιο λογικό πράγμα που μπορούσε. Ανέπτυξε ταχύτητα και ο ίδιος.
Αμ:
- Τότε τι κάνουμε;
Σε ένα λεπτό θα μας έχει φτάσει.
Αλ:
- Το μόνο λογικό είναι να χωριστούμε. Εσείς από εδώ και εγώ από εκεί. Δεν θα μπορεί να μας ακολουθήσει και τις δύο.
Ο άνδρας επέλεξε να ακολουθήσει την Αδελφή Λογική. Η Αδελφή Μαθηματικά φτάνει στο μοναστήρι και ανησυχεί για την ΑΛ που δεν έχει φανεί ακόμη.
Όταν τελικά φτάνει και εκείνη στο μοναστήρι, τρέχει να της μιλήσει με αγωνία.
Αμ:
- Δόξα τω Θεώ. Φτάσατε. Τι συνέβη;
Αλ:
- Συνέβη το πιο λογικό. Αρχισα να τρέχω και ο άνδρας έκανε το ίδιο.
Αμ:
- Και μετά;
Αλ:
- Συνέβη το πιο λογικό. Με πρόφτασε.
Αμ:
- Θεέ μου! Και μετά;
Αλ:
- Ο,τι ήταν πιο λογικό να κάνω. Σήκωσα τη ρόμπα μου.
Αμ:
- Πώς; Και μετά τι έγινε;
Αλ:
- Του ξέφυγα. Λογικό δεν είναι αδελφή; Μια καλόγρια με τη ρόμπα σηκωμένη τρέχει πιο γρήγορα από έναν άντρα με κατεβασμένα τα παντελόνια.
Ο πιτσιρικάς ήταν σκράπα στα μαθηματικά. Δεν τα έπαιρνε με τίποτε. Οι γονείς του, στην απελπισία τους και παρ όλο που ήταν άθεοι, αποφάσισαν να τον γράψουν σε ένα ιδιωτικό σχολείο που διοικούνταν από καλόγριες και που είχε πολύ καλή φήμη.
Ένα μήνα μετά, ο γιος τους άρχισε να φέρνει συνεχώς δεκάρια στα μαθηματικά. Οι έρμοι γονείς έπαθαν πλάκα.
- Πώς έγινε αυτό το καλό; έχουν καλύτερους δασκάλους στο νέο σου σχολείο;
- Μπα, το ίδιο είναι.
- Έχουν καλύτερα βιβλία;
- Μπα, τα ίδια έχουν.
- Ε, τότε;
- Κατάλαβα από την πρώτη μέρα, πως εκεί παίρνουν τα μαθηματικά πολύ στα σοβαρά και πως αν δεν τα κατάφερνα, την είχα βαμμένη!
- Και πως το κατάλαβες αυτό;
- Μόλις μπήκα στην τάξη, είδα στον τοίχο το αγαλματάκι ενός τύπου που ήταν καρφωμένος πάνω στο σύμβολο του συν!
Πάνω σε μία βάρκα ήταν ένας μαθηματικός, ένας φυσικός και ένας γιατρός και αρχίζουν να κάνουν ερωτήσεις στον βαρκάρη.
Μαθηματικός:
- Ξέρεις καθόλου Μαθηματικά;
Βαρκάρης:
- Όχι, κύριε.
Μαθηματικός:
- Κρίμα φίλε μου, χάνεις ένα πολύ ενδιαφέρον μέρος της ζωής σου. Είναι σαν να χάνεις το 1/6 της ζωής σου!
Φυσικός:
- Ξέρεις καθόλου Φυσική;
Βαρκάρης:
- Όχι, κύριε.
Φυσικός:
- Κρίμα φίλε μου, χάνεις ένα πολύ ενδιαφέρον μέρος της ζωής σου. Είναι σαν να χάνεις το 1/4 της ζωής σου!
Γιατρός:
- Ξέρεις καθόλου Ιατρική;
Βαρκάρης:
- Όχι, κύριε.
Γιατρός:
- Κρίμα φίλε μου, χάνεις ένα πολύ ενδιαφέρον μέρος της ζωής σου. Είναι σαν να χάνεις το 1/2 της ζωής σου!
Κάποια στιγμή μέσα στην κουβέντα, η βάρκα αναποδογυρίζει.
Βαρκάρης:
- Ξέρετε καθόλου μπάνιο;
Και οι τρεις μαζί:
- Όχι!
Βαρκάρης:
- Κρίμα φίλοι μου, χάνετε ολόκληρη την ζωή σας!
Ο φίλοι κάνουν ένα ταξίδι με αερόστατο. Κάποια στιγμή αρχίζει να βρέχει. Σε πολύ λίγο η βροχή γίνεται καταιγίδα και το αερόστατο κομμάτια. Πυξίδες και χάρτες χάνονται. Οι δύο φίλοι κρατιούνται από κάτι σκοινιά και καταφέρνουν να προσγειωθούν σώοι και αβλαβείς σε ένα λιβάδι. Η καταιγίδα έχει πια σταματήσει και περίπου στο κέντρο του λιβαδιού μπορούν να διακρίνουν έναν άντρα να διαβάζει. Πάνε λοιπόν προς το μέρος του και τον ρωτάνε: – «Συγνώμη, μήπως ξέρετε που βρισκόμαστε;» Ο άντρας κοιτάει για λίγο γύρω του, σκέφτεται και λέει:
– «Βρίσκεστε στη μέση ενός λιβαδιού.» Οι φίλοι τον ευχαριστούν και φεύγουν. Όταν απομακρύνονται κάπως λέει ο ένας στον άλλο:
– «Αυτός ήταν μαθηματικός!».
– «Πού το κατάλαβες;» ρωτάει ο άλλος.
– «Πρώτον σκέφτηκε πριν απαντήσει και δεύτερον έδωσε μια σωστή απάντηση με ακίβεια, που όμως δε μας χρησιμεύει σε τίποτa!