Ένας Έλληνας τρώει ήσυχα-ήσυχα το δείπνο σε ένα εστιατόριο, όταν ένας τυπικός Αμερικάνος τουρίστας, μασώντας προκλητικά τσίχλα, έρχεται και κάθεται απροσκάλεστος δίπλα του.
Ο Έλληνας τον αγνοεί, και ο Αμερικάνος δυσαρεστημένος, ξεκινάει την παρακάτω κουβέντα.
Αμερικάνος:
- Τρώτε ολόκληρο το ψωμί, εσείς οι Έλληνες;
Έλληνας (βαριεστημένος):
- Φυσικά.
Αμερικάνος:
- Εμείς όχι. Τρώμε μόνο το εσωτερικό, το εξωτερικό το βάζουμε σε ένα κοντέινερ, το ανακυκλώνουμε, το κάνουμε κρουασάν και τα πουλάμε στους Έλληνες.
Ο Έλληνας ακούει ατάραχος.
Αμερικάνος:
- Τρώτε μαρμελάδα εσείς οι Έλληνες;
Έλληνας:
- Φυσικά.
Αμερικάνος:
- Εμείς πάλι όχι . Τρώμε φρέσκα φρούτα. Τα υπολείμματα, κουκούτσια, φλούδες κλπ, τα βάζουμε σε ένα κοντέινερ, το ανακυκλώνουμε τα κάνουμε μαρμελάδα και τα πουλάμε στους Έλληνες.
Αταραχος ο Έλληνας τον ακούει δίχως να μειδιάσει. Και ρωτά με τη σειρά του.
Έλληνας:
- Τα προφυλακτικά τι τα κάνετε αφού πηδήξετε;
Αμερικάνος:
- Τα πετάμε φυσικά.
Έλληνας:
- Εμείς όχι. Τα βάζουμε σε ένα κοντέινερ, το ανακυκλώνουμε, τα κάνουμε μαστίχες και τα πουλάμε στους Αμερικάνους.
Σε μια πτήση της ΒΑ από Γιοχάνεσμπουργκ προς Λονδίνο, μια Αγγλίδα κυρία γύρω στα 50 έτυχε να κάθεται δίπλα σε έναν μαύρο.
Φανερά ενοχλημένη από το γεγονός, φώναξε την αεροσυνοδό και σε έντονο ύφος διαμαρτυρήθηκε για την κατάσταση:
- Δεν βλέπετε τι συμβαίνει εδώ; Αρνούμαι να καθίσω δίπλα σε έναν εκπρόσωπο ενός τέτοιου απεχθούς είδους και απαιτώ αμέσως να μου αλλάξετε θέση.
- Ηρεμήστε κυρία μου, προσπάθησε να την καλμάρει η κοπέλα, είμαστε σχεδόν πλήρεις, όμως θα δω αμέσως τι μπορώ να κάνω για σας.
Μετά από λίγο η αεροσυνοδός επέστρεψε και με λυπημένο ύφος απευθύνθηκε στην κυρία:
- Δυστυχώς μαντάμ, όλες οι θέσεις είναι πιασμένες. Ρώτησα τον πιλότο, ο οποίος με ενημέρωσε ότι ούτε στην Εμπορική Θέση υπάρχει ελεύθερο κάθισμα. Κατά τύχη όμως, υπάρχει ένα στην Πρώτη Θέση. Είναι σαφώς ενάντια στην πολιτική της Εταιρίας κάποιος με εισητήριο Οικονομικής να ταξιδεύει στην Πρώτη Θέση, όμως δεδομένων των περιστάσεων, δεν μπορούμε να επιτρέψουμε ένας έγκριτος πελάτης μας να ταξιδεύει δίπλα σε αποκρουστικά άτομα.
Πριν προλάβει η κυρία να πει οτιδήποτε, η αεροσυνοδός συνέχισε, απευθυνόμενη στον μαύρο:
- Εάν επιθυμείτε, κύριε, μπορείτε να πάρετε τα πράγματά σας. Ένα κάθισμα σας περιμένει στην Πρώτη Θέση.
Είναι ένας Αμερικάνος, ένας Ιάπωνας κι ένας Έλληνας σ ένα τραίνο. Ξαφνικά ακούγεται ένα "ντριιιιιιιιιιιιιν" κι ο Αμερικάνος παριστάνοντας με το χέρι πως μιλάει στο τηλέφωνο αρχίζει:
"Hello!?!... Yes... Yes ... O. K!"
Ο Έλληνας κι ο Ιάπωνας τον κοίταζαν περίεργοι. Τελικά ο Έλληνας πήρε το θάρρος και είπε "με συγχωρείτε αλλά ξέρετε είμαι περίεργος...", "Οhhh" τον διακόπτει ο Αμερικάνος "αυτό τελευταία tecnology στο America... Μάικροφον στο μικρό δάκτυλο, ακουστικό στον αντίχειρα, χωρίς παρεμβολές και χωρίς κίνδυνο από electomagnetic waves... It s very very good".
Το ταξίδι συνεχίζεται και μετά από λίγα λεπτά "biiiiiiiiiip biiiiiiiiiiiip".
Ο Ιάπωνας πιάνει το δόντι του κι αρχίζει να μιλάει "Οχάιο, φουκουγιάμα, σουζούκι, χόντα καβασάκι... Σαγιονάρα".
Οι άλλοι δύο κοιτούν έκθαμβοι. "Χααααα, αυτό τελευταία τεχνολογία στο Japan. Ακουστικό στο αφτί, μικρόφωνο στο δόντι χωρίς ραδιενέργεια. It s fantastic".
Το ταξίδι συνεχίζεται ήρεμα κι ωραία μέχρι που ο Έλληνας αμολάει μια πολύ ηχηρή πορδή "πρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρττττττττττττττττ"
"Ε, χμ, με συγχωρείτε, μόλις έλαβα ένα φαξ".
Πιάνουν οι Μάο-Μάο έναν Αμερικάνο, ένα Γερμανό και έναν Πόντιο. Τους λένε να διαλέξουν την ποινή που θέλουν.
Ρωτάν πρώτα τον Αμερικάνο:
- Γκάγκα ή θάνατο;
- Γκάγκα, λέει ο Αμερικάνος.
Μπαίνει μέσα σε μια σκηνή και είναι ένας μαύρος, o Γκάγκα,και τον πηδάει.
Ρωτάνε μετά τον Γερμανό:
- Γκάγκα ή θάνατο;
- Γκάγκα, λέει και ο Γερμάνος.
Τον βάζουν και αυτόν στην σκηνή, τον πηδάει και αυτόν ο Γκάγκα.
Ρωτάνε και τον Πόντιο:
- Γκάγκα ή θάνατο;
- Θάνατος, λέει ο Πόντιος με θάρρος.
Και λένε οι Μάο-Μάο:
- Γκάγκα μέχρι θανάτο!
Μετά από σκέψη, παρέα Λαρισαίων, αποφάσισαν να πάνε για μπάνιο στην ʼφησο (Πηλίου).
Έλα όμως, που σκεφτόντουσαν το δούλεμα των Βολιωτών (μεταξύ τους είναι σαν ΓAYPOI & ΒΑΖΕΛΟΙ).
Δε χρειάζεται στεναχώρια είπε κάποιος, μορφωμένα παιδιά είμαστε θα μιλάμε όλοι Αγγλικά και δεν θα μας μυριστούν οι Βολιώτες.
Έτσι και έγινε λοιπόν. Η παρέα απολάμβανε την υπέροχη ακρογιαλιά κάνοντας το μπανάκι της και άλλοι παίζοντας ρακέτες στην άμμο. Μια παρέα Βολιώτες όμως, άρχισαν να διερωτούνται τι {μέρος του λόγου} είναι όλοι αυτοί;
- Λαρισαίοι είναι λέει ο ένας, μπα έλεγε κάποιος άλλος, μα ξαφνικά το μπαλάκι του τένις έφτασε κοντά στην παρέα των Βολιωτών, εκεί που έκανε ηλιοθεραπεία μια από την παρέα των Λαρισαίων.
Οπότε ακούν οι βολιώτες να λέει αυτός που ήρθε να πάρει το μπαλάκι από την κοπελιά:
- Please give me the ball..
- Ποιό Μπολ καλέ; με τις πατάτες η τους κεφτέδες;
(Τέβα οι Βολιώτες από τα γέλια)