Μια μέρα, μετά από σχεδόν μια αιωνιότητα στον κήπο της Εδέμ, φωνάζει ο Αδάμ στο Θεό, "Κύριε, έχω ένα πρόβλημα".
- "Ποιο είναι το πρόβλημα, Αδάμ;", ρωτάει ο Θεός.
- "Κύριε, γνωρίζω ότι με έπλασες και με φρόντισες και με περιέβαλες μ" αυτό τον πανέμορφο κήπο και όλα αυτά τα υπέροχα ζώα, αλλά δεν είμαι ευτυχισμένος."
- "Και γιατί συμβαίνει αυτό, Αδάμ;" έρχεται η ερώτηση από τα ουράνια.
- "Κύριε, γνωρίζω ότι δημιούργησες αυτό το μέρος για μένα, με όλο αυτό το νόστιμο φαγητό και όλα αυτά τα χαριτωμένα πουλιά να μου κελαηδούν, αλλά αισθάνομαι μοναξιά."
- "Τότε Αδάμ, σου έχω την τέλεια λύση. Θα δημιουργήσω μια "γυναίκα" για σένα."
- "Τι είναι "γυναίκα", Κύριε;"
- "Αυτή η "γυναίκα" θα είναι το πιο έξυπνο, ευαίσθητο, όμορφο και γεμάτο φροντίδα πλάσμα απ" όσα έχω φτιάξει. Θα είναι τόσο έξυπνη που θα μπορεί να καταλαβαίνει τι θέλεις πριν να το θελήσεις. Θα είναι τόσο ευαίσθητη και γεμάτη φροντίδα που θα γνωρίζει την κάθε σου διάθεση και το πως να σε κάνει ευτυχισμένο. Η ομορφιά της θα συναγωνίζεται αυτήν του ουρανού και της γης. Θα φροντίζει χωρίς αντιρρήσεις για κάθε σου ανάγκη και επιθυμία. Θα είναι ο τέλειος σύντροφος για σένα.", απάντησε η φωνή εξ ουρανών.
- "Ακούγεται υπέροχη", απαντά ο Αδάμ.
- "Θα είναι, αλλά θα σου κοστίσει κάτι, Αδάμ.", του ανακοινώνει ο Θεός.
- "Και πόσο θα μου κοστίσει αυτή η "γυναίκα" Κύριε;", ρώτησε ο Αδάμ.
- "Θα σου κοστίσει το δεξί σου χέρι, το δεξί σου πόδι, ένα μάτι, ένα αυτί, και τον αριστερό όρχι." Ο Αδάμ το σκέφτεται για λίγο, με ένα ύφος βαθιάς σκέψης και ανησυχίας λέει στο Θεό:
- "Χμμμ! Τι θα μπορούσα να πάρω για ένα πλευρό;"
Ήταν μια γιαγιά και ένας παππούς που δεν είχαν παιδιά.
Μια μέρα διάβασαν στην εφημερίδα ότι σε ένα σχολείο μπαίνεις μοσχάρι και βγαίνεις άνθρωπος. Βέβαια η εφημερίδα εννοούσε ότι μπαίνεις αγράμματος και βγαίνεις πανέξυπνος, ο γέρος και η γιαγιά όμως το κατάλαβαν στην κυριολεξία. Έτσι παίρνει ο παππούς το μοσχάρι από την αγελάδα, πάει στο σχολείο και λέει:
- «Σας δίνω το μοσχάρι μου να το κάνετε άνθρωπο και θα έρθω να το πάρω σε 6 χρόνια», έτσι ευχαριστημένος πάει σπίτι. Στο μεταξύ στο σχολείο σφάζουν το μοσχάρι και το τρώνε. Μετά 6 χρόνια ο παππούς πάει στο σχολείο και σκέφτεται πως να φωνάξει το παιδί του αφού τώρα πια ήταν άνθρωπος. Μετά από σκέψη λέει ότι θέλει τον κύριο Μόσχα. Εν το μεταξύ, υπήρχε εκεί ένας καθηγητής με αυτό το όνομα. Τότε ο φύλακας του λέει:
- «A, θέλετε τον καθηγητή Μόσχα.» Τότε ο παππούς παινεύεται από μέσα του. «Α, για δες το παιδί μου όχι μόνο μεγάλωσε αλλά έγινε και καθηγητής κιόλας.» Έρχεται ο καθηγητής και ο γέρος ανοίγει τα χέρια του και λέει:
- «Παιδί μου, έλα να σε αγκαλιάσω.»
Ο καθηγητής απορημένος λέει:
- «Τι λέτε κύριε, εγώ δεν είμαι ο γιος σας.»
- « Γιε μου δε με θυμάσαι, ο πατέρας σου είμαι»
- «Συγνώμη κύριε λάθος κάνετε.»
Ο παππούς στενοχωρημένος πάει σπίτι. Στο δρόμο όμως του ρχεται μια ιδέα. Παίρνει την αγελάδα και πάει ξανά στο σχολείο, ζητά πάλι τον κύριο Μόσχα και του λέει δείχνοντας την αγελάδα.
- «Εμένα δε με θυμάσαι, τουλάχιστον την μάνα σου τη θυμάσαι!»
Ο σύζυγος με τη σύζυγο πήγαν στον ζωολογικό κήπο και μετά από αρκετή περιπλάνηση έφτασαν μπροστά από το κλουβί του γορίλα .
Ο γορίλας βλέποντας τη γυναίκα άρχισε να γρυλίζει και κάνει χειρονομίες .
Ο σύζυγος γυρνά στη σύζυγο και της λέει "αγάπη μου ο γορίλας σε γουστάρει "
" άντε καλέ " απαντά η σύζυγος .
" Αν ξεκουμπώσεις το πουκάμισό σου να δεις πως θα κάνει " ξαναλέει ο σύζυγος . Γεμάτη περιέργεια η σύζυγος ξεκουμπώνει μερικά κουμπιά του πουκαμίσου της και ώ του θαύματος ο γορίλας σχεδόν χοροπηδούσε στο κλουβί .
" Είδες ; " λέει ο σύζυγος " αν βγάλεις και τη φούστα σου εκεί να δεις "
" Μα ... " λέει η γυναίκα " Θα μας δει ο κόσμος " , " Έλα τώρα , ο κήπος έχει σχεδόν αδειάσει και εδώ δεν υπάρχει ψυχή " απαντά ο άνδρας της και την πείθει . Πράγματι η γυναίκα γδύνεται και ο γορίλας στο κλουβί έχει τρελαθεί κάνει τούμπες , τραντάζει τα κάγκελα ...
Με μία αποφασιστική κίνηση ο σύζυγος πιάνει τη γυναίκα του και την βάζει μέσα στο κλουβί . Ο γορίλας έφθασε στο απόγειο , η γυναίκα φώναζε " Που πας , που με αφήνεις , θα με ξεσκίσει , θα μου πετάξει τα μάτια έξω , βοήθεια ... " και ο σύζυγος αποκρινόμενος της λέει:
" Αγάπη μου πες του ότι λες και σε μένα "
" Πες του ότι έχεις ΠΟΝΟΚΕΦΑΛΟ "
Ο σύζυγος ετοιμάζεται να φύγει ταξίδι και πάει σε ένα κατάστημα που πουλάει σκύλους φύλακες για να αγοράσει έναν με σκοπό να προσέχει την γυναίκα του όσο λείπει.
- Βλέπει ένα που κοστίζει 100.000 και ο πωλητής του εξηγεί:
- Αυτό που βλέπετε είναι Ντόπερμαν, εντοπίζει τον κλέφτη τον ρίχνει κάτω και τον κρατάει εκεί μέχρι να έρθει η αστυνομία.
- Ο σύζυγος όμως θέλει κάτι καλύτερο και ο πωλητής συνεχίζει:
- Το άλλο πιο κάτω είναι λυκόσκυλο, κοστίζει 200.000, εντοπίζει τον κλέφτη τον ρίχνει κάτω, τον δένει και φωνάζει και την αστυνομία μόνο του.
- Ο πελάτης όμως θέλει κάτι καλύτερο και το μάτι του πάει σε ένα κανίς που κοστίζει 500.000.
- Αυτό το μικρό γιατί είναι τόσο ακριβό; ρωτάει.
- Γιατί ξέρει καράτε!
- Αδύνατον, μπορείτε να μου κάνετε μία επίδειξη;
- Βεβαίως.. "Τραπέζι καράτε" φωνάζει, ορμάει ο σκύλος στο τραπέζι και το κάνει κομμάτια.
- "Πόρτα καράτε" φωνάζει και μετά από λίγο και πάει η πόρτα.
- Ενθουσιασμένος ο σύζυγος τον πάει στην γυναίκα του η οποία την άλλη μέρα φέρνει στο σπίτι τον εραστή της ο οποίος γελάει όταν ακούει ότι αυτός ο σκύλος είναι φύλακας.
- Μην τον βλέπεις έτσι μικρό, ξέρει καράτε.
- Ποιο, αυτό το κουτάβι; Αρχίδια καράτε ξέρει.
Ο αγρότης παράγγειλε το τελευταίο μοντέλο μιας αρμεχτικής μηχανής, του το στείλανε, το παρέλαβε και μια κι η γυναίκα του έλειπε εκείνη την ημέρα, αποφάσισε να το δοκιμάσει στον εαυτό του πρώτα. Βάζει το μηχάνημα στην πρίζα, τοποθετεί το πέος του στην κατάλληλη υποδοχή, γυρνάει το διακόπτη και... τα υπόλοιπα γινόντουσαν μόνα τους, αυτομάτως!
Μετά από λίγο διαπίστωσε ότι η μηχανή τον ικανοποιούσε περισσότερο απ ότι τον ικανοποιούσε η γυναίκα του. Όταν τέλειωσε τη δουλειά του κι έφτασε στο... αποκορύφωμα (πολύ ποιητικό αυτό!) και λέρωσε και το πάτωμα, εκεί ένα γύρω, γιατί δεν είχε πάρει κάδο, προσπάθησε να το σταματήσει το μηχάνημα, αλλά δεν ήξερε πώς. Πάτησε όλα τα κουμπάκια
Του μηχανήματος, αλλά αυτό τίποτα, συνέχιζε τη δουλειά του. Προσπάθησε να βγάλει το πέος του απ την υποδοχή, (αμ, δίκιο είχες ο πατέρας μου, που μου λεγε αυτό και την υπογραφή μου να προσέχω πού βάζω), τίποτα.
Διάβασε τις οδηγίες, αλλά δε φωτίστηκε και πολύ. Τελικά αναγκάστηκε να πάρει τηλέφωνο την εταιρεία.
- Αγόρασα τη τάδε μοντέλο σας αρμεχτικής μηχανής. Δουλεύει περίφημα και είμαι πολύ ικανοποιημένος, αλλά πώς το βγάζω απ το μαστάρι της γελάδας;
- Μη σας νοιάζει για τίποτα, του είπαν από την εταιρεία. Η μηχανή έχει όλους τους αυτοματισμούς και θα αποσυνδεθεί μόνη της μόλις συμπληρώσει 20 λίτρα γάλα απ τον κάθε μαστό.
Ήταν ένας μαθηματικός, ένας φυσικός κι ένας χημικός και ήθελαν να περάσουν από τη μία όχθη του ποταμού στην άλλη. Πάνε λοιπόν, βρίσκουν το βαρκάρη και ξεκινάνε. Μετά από λίγα λεπτά ρωτάει ο μαθηματικός το βαρκάρη:
- Ξέρετε τίποτα από Μαθηματικά;
- Όχι, λέει ο βαρκάρης.
- Κρίμα χάνετε το 1/8 της ζωής σας, λέει ο μαθηματικός.
Απορεί ο βαρκάρης, αλλά συνεχίζει την πορεία του. Μετά από λίγο ρωτάει ο φυσικός το βαρκάρη:
- Ξέρετε τίποτα από Φυσική;
- Όχι, λέει ο βαρκάρης, εγώ ένας απλός βαρκάρης είμαι.
- Κρίμα χάνετε το 1/4 της ζωής σας, λέει ο φυσικός.
Νευριάζει λίγο ο βαρκάρης, αλλά συνεχίζει. Μετά από λίγο το ρωτάει κι ο γιατρός:
- Ξέρετε τίποτα από Ιατρική;
- Όχι άνθρωπε μου πού να ξέρω εγώ από Ιατρική;
- Κρίμα χάνετε το 1/2 της ζωής σας, λέει ο γιατρός.
Νευριάζει τότε πολύ ο βαρκάρης, αναποδογυρίζει τη βάρκα, τους πετάει και τους τρεις στο νερό και τους λέει:
- Ξέρετε τίποτα από κολύμπι;
Λένε και οι τρεις μαζί:
- Όχι!
- Κρίμα χάνετε όλη σας τη ζωή!