Skip to main content
De kindjes mochten de juf raadseltjes vragen. Het ging van "Ное heet mijn hond? En hое heet mijn kat?" Tot plots Jantje van 6 vroeg:
"Juffrouw, ik steek het er droog en stijf in, en haal het er nat en slap uit."
De Juf, een warmbloedig ding van vooraan in de twintig, kreeg een vuurrode кор en zei:
"Jantje, hое durf je. Voorruit, naar huis en vanavond kom ik eens met je vader praten." Jantje, zich van geen kwaad bewust, ging haar huis bij zijn vader. "Allez, Jantje, waarom ben je nu al thuis?"
, vroeg vader. Jantje deed het hele verhaal. Op het eind vroeg vader:
"En Jantje, wat is het antwoord?"
"Wel vader, en stuk speculaas in een tas koffie."
's Avonds, als Jantje al in bed lag, kwam de juf langs. Het misverstand werd uit de voeten gedaan en Jantje mocht morgen weer naar school. De volgende week was het weer raadseldjes dag, en weer vroeg Jantje:
"Juffrouw, ik steek het er droog en stijf in en haal het er nat en slap uit."
De juffrouw lachtte breed en zei:
"Ik weet het Jantje, een speculaas in een tas koffie."
Jantje antwoordt:
"Fout juffrouw, het is wat u vorige week dacht."
Bij de buurvrouw van Jantje is een baby geboren. Alleen, de baby is geboren zonder oren. Jantjes moeder gaat met Jantje op kraamvisite, maar omdat Jantje nogal een flapuit is, waarschuwt ze hem van tevoren:
"Wat je ook zegt, Jantje, je zegt niks over die oren!"
"Goed mam"
, belooft Jantje. Als Jantje en zijn moeder op visite zijn, vraagt Jantje:
"Buurvrouw, mag ik het baby?tje zien?"
"Natuurlijk Jantje", zegt de buurvrouw en ze gaan kijken. "Dat is een mooi baby?tje", zegt Jantje, "Echt een heel mooi baby?tje."
Dan gaan ze beschuit met muisjes eten. Vlak voor ze weer vertrekken, vraagt Jantje of hij het baby?tje nog een keertje mag zien. Dat mag. Weer zegt Jantje:
"Het is een mooi baby?tje."
En hij voegt eraan toe:
"Heeft zeker wel goeie ogen?"
"Zeker", zegt de buurvrouw, "Waarom vraag je dat?"
"Nou", zegt Jantje, "Een bril kan 'ie nooit dragen."