Ήταν μια φορά μια οικογένεια χελώνων (μάνα, πατέρας, και τρεις γιοί) και αποφάσισαν να πάνε για πικ νικ. Ξεκίνησαν ένα ωραίο πρωί και περπατώντας μία μέρα, δύο μέρες, τρεις μέρες, βρήκανε ένα ωραίο λιβάδι.
Στρώσανε μία κουβέρτα και βγάζοντας τα πράγματα είδαν ότι έλειπε το ανοιχτήρι για τις κονσέρβες. Λέει τότε ο πατέρας στον μικρό του γιό. Γιε μου να πας στο σπίτι να φέρεις το ανοιχτήρι.
Μικρός γιός: Δεν πάω θα φάτε!
Πατέρας: Σου υπόσχομαι ότι θα σε περιμένω.
Μικρός γιός: Δεν πάω θα φάτε!
Με τα πολλά όμως έφυγε. Πέρασαν τρεις μέρες αλλά δεν είχε γυρίσει. Τότε ο δεύτερος γιος άρχισε να διαμαρτύρεται ότι πεινάει. Υποσχέθηκα στον μικρό μου γιο ότι θα τον περιμένουμε λέει ο πατέρας. Πέρασε μία βδομάδα, δύο βδομάδες, ένας μήνας και άρχισαν να διαμαρτύρονται και οι άλλοι. Υποσχέθηκα στον μικρό μου γιο ότι θα τον περιμένουμε λέει πάλι ο πατέρας. Πέρασαν δύο μήνες ώσπου δεν άντεξε και ο πατέρας και λέει στους υπόλοιπους να ξεκινήσουν να τρώνε. Tότε ξεπετάγεται ένα κεφάλι πίσω από κάτι θάμνους και λέει:
Θʽ φάτε ε, δεν πάω!
Ενα τύπος φανατικός με τις σκυλομαχίες αγοράζει ένα ντόμπερμαν και αρχίζει να το εκπαιδεύει συστηματικά για το επόμενο πρωτάθλημα.
Μετά από μέρες εξαντλητικής εκπαίδευσης και αφού έχει αφήσει το σκύλο νηστικό για καμιά βδομάδα για να αγριέψει τον δοκιμάζει πάνω σε ένα πρόβατο.
Ο σκύλος δεν αφήνει τίποτα και κάνει το πρόβατο κομμάτια.
Η εκπαίδευση συνεχίζεται πιο σκληρή και αναγκάζεται να φορέσει ειδικά ρούχα και γάντια για να αποφύγει τα δαγκώματα.
Τέλος πάντων ο σκύλος γίνεται απίστευτα επιθετικός και θεωρεί ότι είναι έτοιμος για το πρωτάθλημα...
Η κρίσιμη μέρα έρχεται και φτάνει στην αρένα μαζί με το σκύλο με φίμωτρο και 5 λουκέτα μην δαγκώσει κανένα.
Από τα μεγάφωνα ακούγεται το όνομά του και βάζει το σκύλο στο ρίνγκ.
Και βλέπει ότι αντίπαλος είναι ένα μικροκαμωμένο κανίς λίγο περίεργο που περπατάει αργά και με μικρά βήματα.
Χαρούμενος ετοιμάζεται για την νίκη!
- Έλα Τζακ! Κάντο κομμάτια! φωνάζει στο ντόμπερμαν.
Η μάχη αρχίζει και το ντόμπερμαν επιτίθεται.
Το κανίς όμως με μία ξαφνική κίνηση του δαγκώνει το πόδι και του το κόβει!
Ο τύπος μένει άναυδος και φωνάζει στο σκύλο:
- Σκίστον!
Το ντόμπερμαν τραυματισμένο ξαναεπιτίθεται αλλά χάνει άλλο ένα πόδι!
Σε ελάχιστα δευτερόλεπτα το κανίς το ξεσκίζει και δεν αφήνει παρά μόνο κοκάλα και αίματα...
Ο τύπος απογοητευμένος παραμιλά...
- Χριστέ μου, είχα ξοδέψει μια περιουσία να εκπαιδεύσω το σκυλί!
Και ακούει δίπλα του κάποιον:
- Τι λες ρε φίλε; Ξέρεις πόσα έδωσα να κάνω πλαστική στον κροκόδειλο;!
- Στον προθάλαμο του Κτηνίατρου ήταν Τρία σκυλιά δυο μικρά Γιορκσαιρ και ένα θηριο Ντογκ . Λέει ο ένας μικρός στον άλλο μικρό.
" Γιατί σαι φέρον εδώ ;"
"Αχ άστα προχτές μπήκα στου γείτονα τον κήπο ήταν εκεί η μικρή σκυλίτσα του ε τι να κάνω την πήδηξα και σήμερα με έφερε η κυρά μου να με στείρωση "
" Aστα και μένα τα ίδια ήρθε επίσκεψη η φιλενάδα της κυράς μου με την σκυλίτσα της ε έγινε το αναπόφευκτο και σήμερα είμαι και εγώ για στείρωση "
" Εσύ Μεγάλε τι έκανες "
Εγώ εχθές έσκυψε η κυρά μου να σήκωσει κάτι και εγώ την πήδηξα "
" Καλά να πάθεις γάιδαρε τώρα θα σου κόψουν τα α*****α για να δεις "
" Όχι ρε μα***ες εμένα με έφερε η κυρά μου να μου κόψουν τα νύχια "
Η σχέση αναπηρίας και ακοής Βατράχου.
Ο Καθηγητής Παντελής Βιολογίδης, κάνει μια σημαντικότατη ανακοίνωση σε παγκόσμιο συνέδριο Ιατρικής, σχετικά με τις επιπτώσεις της αναπηρίας στην ακοή...
Έμπροσθεν ενός ενθουσιώδους ακροατηρίου από όλες τις χώρες της Γής, επιδεικνύει το πείραμα που επαληθεύει τους ισχυρισμούς του.
- Ιδού κύριοι, αποκόπτω έναν των τεσσάρων ποδών αυτού του βατράχου και του φωνάζω να πηδήσει!... Παρακαλώ διευκολύνετέ με ,για την επιτυχή διεξαγωγή του πειράματος και ανακράξατε όλοι εν χορό για να πηδήξει ο βάτραχος...
Πράγματι το ακροατήριο εν χορό, ανακράζει:
- Βάτραχε πήδα!...
Και πραγματικά ο βάτραχος πηδά εν μέσω χειροκροτημάτων των συνέδρων...
- Δεύτερον μέρος του πειράματος και αποκόπτομε και τον δεύτερον πόδα του βατράχου και παρακαλώ φωνάξτε!...
- Βάτραχε πήδα!...
Και πραγματικά, ο βάτραχος εν μέσω αλαλαγμών του ακροατηρίου ξαναπηδά...
- Τρίτον μέρος του πειράματος !... Αποκόπτω τον τρίτον πόδα του βατράχου, και σας παρακαλώ να ανακράξομε όλοι να ξαναπηδήξει...
Πραγματικά, το ακροατήριο που συμμετέχει ενεργά στην διεξαγωγή του πειράματος φωνάζει εν χορό:
- Βάτραχε πήδα!...
Ω! του θαύματος ,ο βάτραχος κατορθώνει να ρίξει ένα ακόμη σάλτο εν μέσω δαιμονιώδους θορύβου του ακροατηρίου που ζει έντονα την διεξαγωγή του πειράματος...
- Φθάνομε τώρα στο τέταρτον και πλέον αποφασιστικό μέρος του πειράματος, καθώς αποκόπτομε τον τέταρτον και τελευταίον πόδα του βατράχου... Παρακαλώ φωνάξτε όλοι μαζί...
- Βάτραχε πήδα!...
Όμως ο βάτραχος μένει απαθής στην απαίτηση του ακροατηρίου... Οπότε ο σοφός κ. Καθηγητής εξηγεί το πείραμα και την κατάληξη του:
- Για να καταλήξομε στο καινοφανές συμπέρασμα αγαπητοί μου, ότι αποκοπτομένου και του τετάρτου ποδός ενός βατράχου, ούτος... Κουφαίνεται!...
Μια φορά που λέτε ξυπνάει ένας Χριστιανός και βλέπει από το παράθυρό του έναν άγριο γορίλα να έχει ανεβεί σε ένα πεύκο που είχε στο κήπο του και να γρυλλίζει απειλητικά. Ο τύπος τα χρειάστηκε και άνοιξε το Χρυσό Οδηγό μπας και βρει κάποιον ειδικό να τον απαλλάξει από το αναπάντεχο πρόβλημα.
Ανέλπιστα, κοιτάζοντας στον πρώτο τόμο στο Γ , βλέπει ένα επάγγελμα ΄Γοριλο - εξολοθρευτής - ταχύτητα, αποτελεσματικότητα, οικονομία . Αμέσως παίρνει τηλέφωνο, δίνει τα αναγκαία στοιχεία και σε ένα τέταρτο χτυπάει την πόρτα του ένας τύπος, ντυμένος με στολή της λεγεώνας των ξένων και εξοπλισμένος με ένα ντουφέκι, ένα δίχτυ και κουβαλώντας και έναν άγριο σκύλο.
- Εσείς με καλέσατε; τον ρωτάει και όταν του απαντάει καταφατικά και του δείχνει τον γορίλα στο δέντρο, ο παράξενος εξολοθρευτής του λέει αργά και παραστατικά:
- Λοιπόν ακούστε πως θα γίνει η δουλειά. Θα ανεβώ στο δέντρο και θα αρχίσω να το τραντάζω δυνατά. Κάποια στιγμή θα χάσει την ισορροπία του ο γορίλας και θα πέσει κάτω. Αμεσα ο καλά εκπαιδευμένος σκύλος θα χιμήξει και θα τον δαγκώσει σε ευαίσθητο σημείο. Τότε εσείς θα ρίξετε το δίκτυ πάνω στον παραλυμένο γορίλα και εγώ θα κατέβω και θα τον δέσω.
Και λέγοντας αυτά τα λόγια αρχίζει να σκαρφαλώνει στο δένδρο. Ο άνθρωπός μας, παραξενευμένος του φωνάζει από μακριά:
- Καλά και το ντουφέκι που χρειάζεται;
Ο εξολοθρευτής, χωρίς να σταματήσει να σκαρφαλώνει, του λέει:
- Κοίτα καμμιά φορά, όπως κουνάω το δένδρο, θυμώνει ο γορίλας και κουνάει κι αυτός πιο δυνατά, οπότε είμαι ΕΓΩ που πέφτω. Σ αυτή την περίπτωση πυροβολάς τον σκύλο !
Μια φορά και ένα καιρό ήταν ένα μικρό γκρίζο σπουργιτάκι. Καθόταν λοιπόν σε ένα κλαδί και θαύμαζε τα χελιδόνια. Ήταν όμως η εποχή που τα χελιδόνια άρχιζαν να αποδημούν σε τόπους πιο ζεστούς. Το σπουργιτάκι ζήλεψε, και αποφάσισε και αυτό να αποδημήσει μαζί με τα χελιδόνια.
Μια και δύο ανοίγει τα φτερά του και ξεκινάει πίσω από τα χελιδόνια. Όμως, η μικρή του αντοχή και το τσουχτερό κρύο, εξουθένωσαν το σπουργιτάκι, το οποίο πάγωσε στον αέρα και έπεσε σαν τούβλο στη γη.
Ενώ φαινότανε ότι είχε έρθει το τέλος για το σπουργιτάκι, περνάει μία αγελάδα και χέζει επάνω στο σπουργιτάκι. Παρότι το θέαμα ήταν άκρως αηδιαστικό, η ζέστη από τα σκατά της αγελάδας αναβίωσαν το σπουργιτάκι. Μόλις το σπουργιτάκι ξανάνιωσε τα φτερά του, άρχισε να κελαηδάει δυνατά από τη χαρά του που ήταν ακόμα ζωντανό.
Λίγο πιο πέρα, μία γάτα που άκουσε το κελάηδημα από το σπουργιτάκι, τρέχει γρήγορα προς το μέρος του. Μόλις το βλέπει, αμέσως το πιάνει με το στόμα και το βγάζει από τα σκατά της αγελάδας, το καθαρίζει και μετά το τρώει, δίνοντας άδοξο τέλος στο κακόμοιρο το σπουργιτάκι...
Ένας Λαγός είχε την παράξενη συνήθεια να ρεμβάζει πάνω σ ένα δένδρο. Η συμπεριφορά του παραξένευε τα άλλα ζώα που τον ρωτούσαν τι κάνει εκεί πάνω.
Πέρναγε η αρκούδα;
- Τι κάνεις Λαγέ εκεί πάνω;
- Ε! ... Τι να κάνω αρκούδα μου; Τρώω το χορταράκι μου, πίνω το γάργαρο νεράκι μου κι άμα μου κάνει κέφι, "π***ω" και το Λιοντάρι!...
Η Αρκούδα φρίκαρε, αλλά δεν είπε τίποτα...
Ο Λαγός όμως το χαβά του : Όποιο ζώο πέρναγε και τον ρωτούσε , έλεγε το ποίημα του..."Τρώω το χορταράκι μου , πίνω το γάργαρο νεράκι μου, έ!.. κι άμα μερακλωθώ, "π***ω" και το Λιοντάρι!..."
Βεβαίως ο απόηχος αυτής της αήθους συμπεριφορά δεν άργησε να φθάσει και στα αυτιά του Βασιλιά της ζούγκλας!... Μια και δύο λοιπόν πάει και βρίσκει το Λαγό...
- Τι κάνεις Λαγέ εκεί πάνω;
- Τι να κάνω Βασιλιά μου; Τρώω το χορταράκι μου, πίνω το γάργαρο νεράκι μου, έ!... Λέμε και καμιά μ****α να περάσει η ώρα!...
Ένα απόγευμα κάθεται ο Θανάσης ήσυχος στην τηλεόραση του και παρακολουθεί το αγαπημένο του πρόγραμμα. Ξαφνικά βλέπει μπροστά του να τον πλησιάζει ένα ποντικάκι!
Ποντικάκι:
- Γεια σου Θανάση! Έχεις τυράκι;
Ο Θανάσης μένοντας κάγκελο του απαντάει:
- Όχι, ρε φίλε,που να το βρω;
Ποντικάκι:
- Α! Καλά γεια...
Και κάνει μια φφφφσσσσστ και φεύγει!
Την επόμενη μέρα πάει ο Θανάσης στο καλύτερο μπακάλικο, αγοράζει 10 ειδών διαφορετικά τυριά και πάει σπίτι του περιμένοντας πάλι το ποντικάκι. Κατά το απόγευμα ξανάρχεται...
Ποντικάκι:
- Γεια σου Θανάση! Έχεις τυράκι;
Ο Θανάσης καταχαρούμενος του απαντάει...
- Έχω, φίλε, έχω! Κάτσε να σε κεράσω!
Ποντικάκι:
- Έχεις σαλαμάκι;
- Όχι, ρε γαμώτο! Σαλαμάκι δεν έχω!
Ποντικάκι:
- Α! Καλά γεια...
Και κάνει μια φσσσσστ και φεύγει!
Την επόμενη μέρα πάει ο Θανάσης στο μπακάλικο και αγοράζει τα καλύτερα σαλάμια και γυρνάει γρήγορα σπίτι του περιμένοντας το ποντικάκι. Κατά την ίδια ώρα πάλι να σου και το ποντικάκι...
Ποντικάκι:
- Γεια σου! Έχεις τυράκι;
- Έχω,φιλε μου,ελα!
Ποντικάκι:
- Έχεις σαλαμάκι;
- Έχω! Σου λέω φοβερή οργάνωση σήμερα! Έλα κάτσε να την κάνουμε ταράτσα!
Ποντικάκι:
- Έχεις χασισάκι;
- Τι? Τι λες,ρε φίλε; Που να το βρω το χασισάκι;
Ποντικάκι:
- Α! Κάλα γεια...
Και κάνει μια Φσσσσστ και φεύγει!
Πάει την επόμενη μέρα, ο καημένος ο Θανάσης, βρίσκει κάτι άκρες, αγοράζει χασίσι και ξαναγυρνάει σπίτι του περιμένοντας και πάλι το ποντικάκι! Κατά το απογευματάκι... τσουουουουπππ... να σου το!
Ποντικάκι:
- Γεια σου! Έχεις τυράκι;
Ο Θανάσης με υπερηφάνεια για την οργάνωση του αυτή τη φορά απαντάει:
- Εχω! Για τάξε μου;
Ποντικάκι:
- Έχεις σαλαμάκι;
- Βρε έχω κι από αυτό! Για τάξε μου;
Ποντικάκι:
- Έχεις χασισάκι;
- Εχω... έχω... από όλα... έχω! Κάτσε να το κάψουμε σήμερα!
Ποντικάκι:
- ΧιΧιΧιΧιΧιΧιΧΧαΧαΧαΧα... Αστυνομία! Ψηλά τα χέρια!
Ήταν ένας τύπος που είχε 2 άλογα και δεν ήξερε πως να τα ξεχωρίζει καθώς ήταν και τα 2 του ίδιου ύψους. τελικά, αποφασίζει να κόψει την ουρά απο το ένα για να μπορεί να τα ξεχωρίζει. Την κόβει λοιπόν, όλα καλά κι ωραία, τα ξεχώριζε, ώσπου μια εβδομάδα μετά έγινε ένα ατύχημα και κόπηκε και η ουρά απο το άλλο ακριβώς στο ίδιο σημείο...
Τι να κάνει, τι να κάνει; πάλι δεν τα ξεχώριζε... Κάθεται και σκέπτεται... Θα κόψω το πόδι απο το ένα για να τα ξεχωρίζω... Το κόβει λοιπόν, όλα καλά κι όλα άγια, τα ξεχώριζε ώσπου πάλι μετά απο λίγο καιρό γίνεται ένα ατύχημα και κόβεται και το πόδι απο το άλλο άλογο... Και πάλι δεν μπορούσε να τα ξεχωρίσει...
Τι να κάνει τώρα λοιπόν, σου λέει να κόψω και το άλλο πόδι να τα ξεχωρίζω... Οπερ και εγενετο... Μπλα μπλα μετά απο λίγο καιρό πάλι ατύχημα και του άλλου το πόδι κόπηκε άντε να τα ξεχωρίσουμε τώρα...
Για να μην τα πολυλογούμε, και αφού έκοβε αυτιά, τρίχες, χαίτη, και οτιδήποτε άλλο μπορούσε να κόψει το ίδιο γινόταν και στο άλλο και δεν μπορούσε να τα ξεχωρίσει...
Εε τελικά κάποια μέρα... Αποφάσισε να τα ξεχωρίζει απο το χρώμα τους... Το ένα μαύρο, το άλλο άσπρο..
Μπεεεεεε
Coucou!