Om 7 uur ‘s ochtends zit ik lekker te vissen langs het Amsterdam Rijnkanaal. De damp staat nog op het water. Ik zit net, komt er een man achter mij staan kijken. Het wordt acht uur, negen uur, tien uur, twaalf uur. Ik neem ’n boterhammetje en koffie en nog steeds staat die kerel achter mij naar m’n dobber te staren. Om 2 uur ‘s middags staat hij er nòg. Als ik om 7 uur ‘s avonds mijn spullen inpak, staat die vent nòg achter me. Ik zeg:
“Meneer, u heeft nu 12 uur lang achter mij staan kijken. Waarom koopt u geen hengel? Кunт u zelf gaan vissen.”
Zegt die man:
“Sorry hооr, maar daar heb ik echt geen geduld voor . . . ”