Er was eens een hele rijke man met een heel groot landgoed, waaronder een reusachtige boomgaard waar hij bijzonder trots op was.
Op een dag werd de rijkaard wakker, gooide zijn godijnen open, stapte het balkon op en keek uit over zijn prachtige boomgaard. Tevreden keek hij rond totdat hij plotseling een enorme mannetjes gorilla in één van zijn bomen ziet zitten. Snel rende hij naar de telefoonkamer, greep de gouden gids en begon te zoeken:
"Gordijnfabriek... Gor... Gor... Gor... Ah, gorillavanger."
Snel belde hij de gorillavanger en een half uurtje later stopte er een autobusje voor de deur. Daaruit stapte een heel klein dik mannetje met een oud jachtgeweer en een bijpassend klein dik tekkeltje.
De rijkaard, een beetje ваng voor het geweer, vroeg:
"Wat gaat u nu eigenlijk precies doen?"
"Nou," zei het mannetje, "straks klim ik in die boom, dan ontstaat er een gevecht op een tak en dan gooi ik die gorilla uit de boom. Dit hondje hier is zo getraind dat hij dan direct het scrotem van de gorilla eraf bijt, en ja, een gorilla mannetje zonder ballen is zo mak als een lammetje. Die doe ik een halsbandje om en breng ik zo naar de dierentuin."
"O, zo makkelijk" zegt de rijke stinkerd, "maar waarom dan dat geweer?"
"Nou," zegt de gorillavanger, "dit geweer geef ik aan u. Stel dat, ik zeg, STEL dat, ik klim straks in een boom, er ontstaat een gevecht op een tak, en die gorilla gooit MIJ uit de boom, schiet dan als de sоdемiетеr dat hondje dood!
Er staat bij de bushalte een lange wachtrij. Vooraan staat een mooie meid in een aardig krap mini rokje. Dan verschijnt eindelijk de bus. Als die mooie meid in wil stappen, krijgt ze haar been niet ver genoeg omhoog. Gelijk glijden haar handen naar de rits achter, om haar minirok wat ruimer te maken.
Ze doet een tweede poging om in te stappen, maar ook dat lukt niet. Weer glijden haar handen naar achter en morrelt ze weer aan rits. Ze doet een derde poging om de bus in te stappen, maar het lukt nog steeds niet. Een beetje geïrriteerd glijden haar handen opnieuw naar achter en begint ze wat ruiger aan de rits te sjorren.
Plotseling krijgt ze een duw, zodat ze bijna over het opstapje van de bus naar binnen valt. Als ze omkijkt, staat er een man in driedelig pak haar een beetje рissig aan te kijken.
"Zou je misschien even normaal willen doen?" roept ze boos.
Zegt die vent geïrriteerd:
"Moet jij nodig zeggen, je hebt net mijn gulp drie keer opengemaakt!"
Een vrouw komt binnen bij Van Lanschot Bankiers en zegt tegen de man achter het loket dat ze een spaarrekening wil openen. "Dat treft!" zegt de bediende, "op dit moment hebben we een actie: als u 7,50 euro stort ontvangt u een leuk digitaal dameshorloge. Geinig klokje, zeker doen!"
De vrouw antwoordt:
"7,50 euro?! Ik wil gelijk cash een ton inleggen!"
De bediende denkt even na en vraagt de vrouw of ze even geduld wil hebben. Hij rent de trap op naar boven, naar Van Lanschot zelf. "Meneer Van Lanschot, er is hier een mevrouw aan het loket die gelijk cash een ton wil storten op een spaarrekening!"
Van Lanschot staat de kort geleden door de FIOD opengebroken zwart geld kluisjes nog vers in het geheugen en besluit zelf poolshoogte te gaan nemen. Beneden begroet hij de vrouw:
"Goedemorgen, mevrouw! Mijn naam is Van Lanschot, welkom bij onze bank. Onze employé vertelde mij dat u direct cash een ton wilt storten bij onze bank... Zonder direct indiscreet te willen worden: hое komt u aan dat geld?"
De vrouw antwoordt:
"Oh, dat wil ik u best vertellen. Ik leg nog wel eens een weddenschapje. Wil ik met u ook wel doen!"
Van Lanschot, beleefd:
"Dat ligt eraan, om hoeveel en waarom?!"
De vrouw:
"Ik wil om een ton wedden dat aanstaande maandagochtend uw ballen vierkant zijn. Om een ton!"
Van Lanschot denkt razendsnel na: het is al vrijdagochtend, dus dat is makkelijk verdiend! "Top," roept hij, "maar wel met een contractje en getuigen er bij. Ik wil het wel een beetje officieel houden!"
"Geen probleem," zegt de vrouw. Zo gezegd, zo gedaan.
Het weekend: Van Lanschot gaat lekker zeilen. Maandagochtend: Van Lanschot betast in de Saab Turbo nog even zijn ballen en glimlacht vergenoegd, 'die ton is binnen!' Zittend in zijn kantoor wacht hij de vrouw af, die klokslag negen uur binnenkomt, vergezeld door een onbekende man. "Wie is die man?" wil Van Lanschot weten.
"Oh, gewoon niet op letten," zegt de vrouw, "jij wilde het officieel hebben, dus nu heb ik ook maar een getuige meegenomen. En? Ное is het gegaan?"
"Perfect!" roept Van Lanschot, "kogelrond! Die ton ben je kwijt!"
"Laat je broek dan maar eens zakken..." Van Lanschot laat blozend broek en slip zakken. "Ziet er gunstig voor je uit..." zegt de vrouw, "maar voordat we werkelijk zekerheid hebben, wil ik het harde bewijs eerst in handen hebben!" Van Lanschot ziet hier de redelijkheid wel van in en laat de vrouw de eitjes omvatten... Op dat moment valt de 'getuige' van zijn stoel, bewusteloos...
"Wat krijgen we nou?" vraagt Van Lanschot.
"Gewoon niet op letten," zegt de vrouw, "dat is de President van de Nederlandse Bank. Had ik om twee ton mee gewed dat ik maandagochtend vóór 9.30 uur met de ballen van Van Lanschot in mijn handen zou zitten..."