Psychologen- en psychiatersmoppen

Een man komt een café binnen en bestelt een biertje. Na een paar biertjes gedronken te hebben, doet hij zijn gulp open en begint tegen de tapkast aan te plassen. De kroegbaas wordt boos en roept:
"Но, hо stoppen jij, waar ben jij nou mee bezig?"
De man verontschuldigt zich:
"O jee sorry, oh, neem me niet kwalijk, ik schaam me rot, echt, ik schaam me kapot."
De kroegbaas stuurt de klant de zaak uit. De volgende dag komt de man het café weer in en bestelt een biertje. De kroegbaas waarschuwt:
"Laat ik niet merken dat je weer tegen de tapkast gaat staan plassen."
"Nee, nee, het zal niet meer gebeuren."
Na een paar pilsjes, doet de man zijn gulp open en plast weer tegen de tapkast. Weer wordt de kroegbaas boos. En de man verontschuldigt zich weer:
"Oh, wat erg, oh, ik schaam me zo, ik schaam me zo!"
En weer wordt de man het café uitgezet.
De volgende dag gebeurt het nog een keer: de man drinkt een paar biertjes en plast tegen de tapkast. De kroegbaas wordt weer boos.
"Ik schaam me zo, ik schaam me zo," klaagt de man. "Weet je wat jij eens moet doen?", zegt de kroegbaas, "dit is niet normaal, jij moet eens naar een psychiater." De man belooft dit te doen en vertrekt.
Pas na een paar weken komt de man het café weer binnen. Nog voordat hij iets kan bestellen, vraagt de kroegbaas:
" En? Ben je naar de psychiater geweest?"
"Jazeker," zegt de man, "wees niet ваng: alles is onder controle."
"Goed,"
Zegt de kroegbaas:
"Wat zal het zijn?"
De man bestelt een pilsje. Na een paar glazen gedronken te hebben, doet hij zijn gulp open en plast tegen de tapkast. "Wat gaan we nou krijgen?", roept de kroegbaas verbaasd uit:
"Je was toch naar de psychiater geweest? En nou sta je toch weer tegen mijn tapkast aan te plassen!"
"Ja," zegt de man, "maar ik schaam me er nu niet meer voor!
Iedereen die een hond heeft noemt hem "Rakker" of "Pluto". Die van mij noem ik "Sекs". Nu bracht Sекs mij nogal vrij regelmatig in verlegenheid. Toen ik naar het gemeentehuis ging om een vergunning op te halen voor mijn hond, zei ik tegen de bediende:
"Ik wil graag een vergunning voor Sекs."
Hij zei:
"Ik zou er ook wel een willen hebben."
Toen zei ik:
"Maar het is een hond!"
Hij zei dat het niet uitmaakte hое ze er uitzag. Toen zei ik:
"Maar je begrijpt het niet. Ik heb Sекs sinds mijn negende jaar." Hij zei dat ik toen toch al wel een vrij grote jongen moest zijn geweest.
Toen ik besloot om te trouwen, zei ik tegen de pastoor dat ik Sекs bij het huwelijk wilde hebben. Hij vroeg me om toch te wachten tot na de mis. Ik zei dat Sекs een belangrijke plaats in mijn leven innam. Mijn hele leven draaide tot nu toe om Sекs. Hij zei dat hij geen woord meer wou horen en dat wij in zijn kerk niet konden trouwen. Ik probeerde hem nog te sussen door te zeggen dat alle genodigden het fijn zouden hebben om Sекs erbij te hebben. Daags nadien trouwden we enkel voor de wet. Mijn familie is in de ban van de kerk geslagen.
De hond ging ook mee op huwelijksreis. Ik vertelde de klerk dat ik een kamer wilde voor mijn vrouw en een aparte kamer voor Sекs. Hij zei dat elke kamer in het hotel voor sекs was. Ik zei:
"U begrijpt het niet. Sекs houdt me 's nachts wakker!"
De klerk zei, "Mij ook!"
Op een dag nam ik Sекs mee naar een wedstrijd, maar voordat de wedstrijd begon liep de hond weg. Een andere deelnemer vroeg waarom ik liep te zoeken. Ik vertelde hem dat ik Sекs wilde laten meedoen aan de wedstrijd. Hij vertelde me dat ik mijn kansen verspeeld had. "Maar je begrijpt het niet", zei ik, "Ik hoopte Sекs op TV te krijgen." Hij noemde me een opschepper.
Toen mijn vrouw en ik gingen scheiden, gingen we naar de rechtbank om de verzorging voor de hond uit te vechten. Ik zei:
"Uwe edelachtbare, ik had Sекs voordat ik getrouwd was."
De rechter zei:
"Ik ook."
Toen vertelde ik hem, dat nadat ik getrouwd was Sекs me verlaten had. Hij zei:
"Mij ook."
Gisteravond liep Sекs weer weg. Ik heb uren in de stad naar hem lopen zoeken. Een politie-agent kwam naar me toe en vroeg:
"Wat doet u om 4.00 's morgens op straat?"
Ik zei:
"Ik zoek Sекs."
Mijn zaak komt vrijdag voor.
Je begrijpt, ik ben ondertussen gehuwd, gescheiden, opgesloten geweest en wat weet ik meer door die hond. Tenslotte ging ik te rade bij een psychiater. "Wat is je probleem?" vroeg hij. "Sекs is dood" antwoordde ik. "Het is alsof je je beste vriend verliest," vervolgde ik. De psychiater antwoordde rustig:
"Jij en ik weten goed genoeg dat sекs tot een hoop miserie leidt en niet bepaald 's mans beste vriend is. Koop liever een hond!" Ik ben een gebroken man.....
Lieve kleindochter,
Enkele dagen geleden ging ik naar de plaatselijke krantenwinkel en zag een sticker waarop stond:
'Claxonneer als je van Jezus houdt'.
Die dag was ik bijzonder opgewekt omdat ik net een mooie kerkdienst met koorzang en donderpreek had bijgewoond.
Dus kocht ik de sticker en plakte hem op mijn bumper.
Jongen toch, ben ik blij dat ik dat deed want ik beleefde daarna zo'n bemoedigend avontuur.
Ik stopte aan een rood licht op een druk kruispunt, nog steeds in gedachten over de Heer en hое goed Hij is.
Daardoor zag ik niet dat het licht groen werd.
Een goede zaak dat iemand anders ook van Jezus houdt en toeterde want anders was het mij niet opgevallen.
Daarna merkte ik dat meerdere mensen van Jezus houden.
Terwijl ik daar zat te wachten, begon de man achter mij te toeteren.
Dan leunde hij uit zijn raam en riep:
'In Gods naam!! Vooruit! Vooruit! Jezus Christus!! Vooruit!' Wat een uitbundige fаn van Jezus was hij.
Iedereen achter mij begon te toeteren. Ik leunde uit mijn raam en begon te wuiven en te lachen naar al deze liefdevolle mensen.
Ik claxonneerde zelfs enkele keren om te laten horen dat ik hun liefde deelde.
Er moet zelfs een psychiater achter mij gestaan hebben want ik hoorde iets zeggen over een instelling.
Ik zag een ander op een vreemde manier wuiven met alleen zijn middenvinger in de lucht.
Ik vroeg mijn kleinzoon op de achterbank wat dit wilde zeggen.
Hij antwoordde:
'Waarschijnlijk is het een Hawaïaans geluksteken.' Zo oud als ik ben heb ik nooit iemand uit Hawaï ontmoet dus gaf ik hem het geluksteken terug.
Mijn kleinzoon barstte uit in lachen.
Zelfs hij was dus aangestoken door dit religieus gebeuren!!
Enkele mensen waren zodanig door de vreugde van het ogenblik aangegrepen dat ze uitstapten en in mijn richting kwamen.
Ik wed dat ze wilden bidden of mij vragen welke kerk ik bezocht. Maar juist op dat ogenblik bemerkte ik dat het licht veranderd was.
Dus wuifde ik lachend naar al deze broeders en zusters en reed verder.
Het viel me op dat ik de enige was die over het kruispunt reed voor het licht opnieuw versprong en was een beetje droevig dat ik al deze mensen diende achter te laten na al de liefde die we deelden.
Dus vertraagde ik, leunde uit het venster en gaf hen allen voor de laatste keer nog eens het Hawaïaans geluksteken.
Toen begonnen ze allemaal gelijktijdig te toeteren.
En ik dacht:
'Prijs de Heer voor zulke liefhebbende en godsvruchtige mensen.'
Veel liefs,
Grootmoeder
“Ik heb een probleem, dokter. Iedere keer als ik naar bed ga, denk ik dat er iemand onder zit.
Ik ben ваng en ik denk dat ik gek word.”
“Kom een jaar lang in behandeling bij mij,” zegt de psychiater.
“Kom drie keer per week op therapie en dan zullen we er wel in slagen om die angsten te bedwingen.”
“Hoeveel rekent u?”
“50 euro per bezoek,” antwoordt de psychiater.
“Ik zal erover denken,” zegt hans
Zes maanden later treft de psychiater hans toevallig op straat.
“Waarom ben je nooit meer langs gekomen voor behandeling van je angsten?” vraagt de psychiater.
- ” 50 euro per bezoek, drie maal per week en dat een jaar lang is een hele hoop geld voor een arme stakker als ik.
Een barkeeper genas me voor 10 Euro.
En ik was zo blij dat ik me zoveel geld bespaard had dat ik een mooi nieuw autootje gekocht heb.”
“Is het echt? En hое, als ik vragen mag, heeft die barkeeper je genezen?”
“Hij zei me dat ik de poten onder mijn bed uit moest zagen!
Er kan nu niemand meer onder!!!”
Een man komt voor het eerst bij de psychiater. Hij heeft grote wallen onder zijn ogen, en zegt:
“Ik heb een probleem, dokter. Telkens wanneer ik naar bed ga, denk ik dat er iemand onder zit. Ik ben ваng en ik denk dat ik gek word. En bovendien kan ik niet meer slapen.”
“Kom een jaar lang in behandeling bij mij.” zegt de psychiater. “Kom drie keer per week op therapie, en dan zullen we er wel in slagen om die angsten te bedwingen. Zo zal je je nachtrust weer terugkrijgen.”
“Klinkt goed, maar euh… wat gaat dat kosten?” vraagt de patiënt.
“80 Euro per bezoek.” antwoordt de psychiater.
De patiënt wordt bleek. Maar hij twijfelt toch. Hij heeft wel een enorm slaaptekort. “Ik zal er eens een nachtje over slapen.” zegt hij. “Allez, bij manier van spreken dan.” voegt hij er met een lachje aan toe.
Zes maanden later treft de psychiater hem toevallig op straat. “Waarom ben je nooit meer langs gekomen voor behandeling van je angsten?” vraagt de psychiater.
De man zegt:
“Wel, dokter, 80 euro per bezoek, drie maal per week en dat een jaar lang is een hele hoop geld voor mij. Ik had het er op café over met mijn kameraad, en die heeft me in ruil voor voor een trappist genezen.”
“Is het echt? Dat is knap! Ное heeft je kameraad je dan wel genezen?” vraagt de dokter verbaasd.
“Wel,” zegt de man, “hij zei me dat ik de poten vanonder mijn bed moet zagen. Dat was een geniaal idee. Er kan nu niemand meer onder, en ik slaap weer als een roos.”