Beste moppen

Haar verhaal:
Hij was in een vreemde bui gisteravond. Ik dacht eerst dat hij me kwalijk nam dat ik het eten nog niet klaar had, maar daar zei hij niks van. De conversatie verliep stroef en ik dacht dat een bioscoopje hem goed zou doen. Dan waren we er eens uit en toch intiem. Hij zag het eigenlijk niet zo zitten, maar ik vond het nodig er even uit te zijn. Uiteindelijk trok hij z'n jas aan en zei:
"Nou laten we dan maar gaan."
Onderweg was hij nog steeds heel erg timide, hij staarde maar wat uit het raam van de tram. Tijdens de film was het ook maar raar. Terwijl de hele zaal zich suf lachte, zat hij als een zoutpilaar stil te zijn. Ik dacht toen dat het aan mij lag, dus later in een cafeetje vroeg ik het op de man af. Hij knikte maar wat van nee. Nee, dat café kon hem ook niet opfleuren. Ik vroeg hem of er dan iets anders was, maar ook dat ontkende hij. Ik voelde me zo onzeker. In de taxi naar huis zei ik hem dat ik van hem hield en toen sloeg hij z'n arm om me heen. Maar ik weet vеrdомме niet wat hij daarmee bedoelt, want hij zegt er niks bij en straalt niks uit. Dus daar werd ik alleen maar onzekerder van.
Eenmaal thuis denk ik, laat ik het dan gezellig maken, wie weet komt 'ie dan los. Kaarsjes aan, nog een flesje wijn opengetrokken. Gaat 'ie zitten zappen! Dus ik vraag opnieuw of er misschien iets aan de hand is. Zegt 'ie:
"Had je dat niet al gevraagd vanavond, er is niks hооr, alles okee." Ik voelde me zo ellendig, hij leek zich nergens voor te interesseren.
Nou, ik heb toen een verleidelijk hemdje aangetrokken en ik ging voor de televisie staan. Ik zei hem zo zwoel als maar kan dat ik vast naar bed ging. Hij boog zich opzij om het beeld te kunnen zien en zei:
"Goed, ik kom zo." Hij zag me niet eens.
Na twintig minuten kwam hij ook in bed en toen hebben we de liefde bedreven. Maar zelfs daarbij leek hij afwezig. Hij viel als een blok in slaap, maar ik lag nog uren te woelen. Ik maak me echt zorgen, hij heeft helemaal geen belangstelling meer voor me. Zou hij een ander hebben?
Zijn verhaal:
- Klotedag op kantoor. Moe. Toch nog geneukt.
An American soldier, serving in World War II, had just returned from several weeks of intense action on the German front lines. He had finally been granted and was on a train bound for London.
The train was very crowded, so the soldier walked the length of the train, looking for an empty seat. The only unoccupied seat was directly adjacent to a well dressed middle aged lady and was being used by her little dog. The war weary soldier asked, "Please, ma'am, may I sit in that seat?" The English woman looked down her nose at the soldier, sniffed and said, "You Americans. You are such a rude class of people. Can't you see my Little Fife is using that seat?"
The soldier walked away, determined to find a place to rest, but after another trip down to the end of the train, found himself again facing the woman with the dog. Again he asked, "Please, lady. May I sit there? I'm very tired." The English woman wrinkled her nose and snorted, "You Americans! Not only are you rude, you are also arrogant. Imagine!"
The soldier didn't say anything else; he leaned over, picked up the little dog, tossed it out the window of the train and sat down in the empty seat. The woman shrieked and railed, and demanded that someone defend her and chastise the soldier.
An English gentleman sitting across the aisle spoke up, "You know, sir, you Americans do seem to have a penchant for doing the wrong thing. You eat holding the fork in the wrong hand. You drive your autos on the wrong side of the road. And now, sir, you've thrown the wrong вiтсh out the window !!"