Skip to main content
There was this young man, on a cruise ship in the Caribbean. It was wonderful, the experience of his life. But, it did not last. A Hurricane came up unexpectedly. The ship went down almost instantly.
The man found himself swept up on the shore of an island. There was nothing else anywhere to be seen. No person, no supplies, nothing. The man looked around. There were some bananas and coconuts, but that was it. He was desperate, and forlorn, but decided to make the best of it. So for the next four months he ate bananas, drank coconut juice and mostly looked to the sea mightily for a ship to come to his rescue.
One day, from around the corner of the island came a rowboat. In it was the most gorgeous woman he had ever seen, or at least seen in four months. She was tall, tanned, and her blond hair flowing in the sea breeze gave her an almost ethereal quality. She rowed her boat towards him.
In disbelief, he asked, "Where did you come from? How did you get here"? She said, "I rowed from the other side of the island. I landed on this island when my cruise ship sank."
"Amazing", he said, "I didn't know anyone else had survived. How many of you are there? You must have been really lucky to have a rowboat wash-up with you."
"It is only me", she said, "and the rowboat didn't wash up, nothing else did."
"Well then", said the man, "how did you get the rowboat?"
"I made the rowboat out of raw material that I found on the island," replied the woman. "The oars were whittled from Gum tree branches, I wove the bottom from Palm branches, and the sides and stern came from a Eucalyptus tree."
"But, but," asked the man, "what about tools and hardware, how did you do that?"
"Oh, no problem," replied the woman, "on the south side of the island there is a very unusual strata of alluvial rock exposed. I found that if I fired it to a certain temperature in my kiln, it melted into forgeable ductile iron. I used that for tools, and used the tools to make the hardware. But, enough of that, where do you live?"
At last the man was forced to confess that he had been sleeping on the beach. "Well, let's row over to my place", she said. So they both got into the rowboat and left for her side of island.
The woman easily rowed them around to a wharf that led to the approach to her place. She tied up the rowboat with a beautifully woven hемр rope. They walked up a stone walk and around a Palm tree, there stood an exquisite bungalow painted in blue and white.
"It's not much," she said, "but I call it home. Would you like to have a drink?"
"No," said the man, "one more coconut juice and I will puke."
"It won't be coconut juice," the woman replied. "I have a still, how about a Pina Colada?" Trying to hide his continued amazement, the man accepted, and they sat down on her couch to talk.
After a while, and they had exchanged their stories, the woman asked, "Tell me, have you always had a beard?"
"No", the man replied, "I was clean shaven all of my life, and even on the cruise ship".
"Well, if you would like to shave, there is a man's razor upstairs in the cabinet in the bathroom."
The man, no longer questioning anything, went upstairs to the bath room. There in the cabinet was a razor made from a воnе handle, two shells honed to a hollow ground edge were fastened on to its end inside of a swivel mechanism. The man shaved, showered and went back down stairs.
"You look great," said the woman. "I think I will go up and slip into something more comfortable." After a short time, she returned wearing fig leafs strategically positioned and smelling faintly of gardenia.
"Tell me," she asked, "we have both been out here for a very long time with no companionship. You know what I mean. Have you been lonely, is there anything that you really miss? Something that all men and woman need. Something that it would be really nice to have right now."
"Yes there is," the man replied, as he moved closer to the woman while fixing a winsome gaze upon her, "You mean you actually figured out some way to make an Internet connection?"
Er komt een man een café binnen met een hele mooie vrouw en een kat. Ze gaan aan de bar zitten en de man bestelt:
"Voor mij een biertje, mijn vrouw een witte wijn en voor de kat 9 gehaktballen graag."
De man en de vrouw drinken en praten wat en de kat eet de 9 gehaktballen op. En na een tijdje bestelt de man hetzelfde, dus ook weer 9 gehaktballen en de kat eet vrolijk verder. Als na verloop van tijd de man voor de derde keer zijn bestelling plaatst, kan de barkeeper het niet langer uithouden en vraagt:
"Vertel eens, hое zit dat met die kat?"
"Nou," zegt de man, "dat zal ik uitleggen: ik vond laatst een oude olielamp, en toen ik die oppoetste kwam er een geest uit en die zei dat ik 3 wensen mocht doen! Nou en dat heb ik gedaan, als eerste de hoofdprijs in de staatsloterij, als tweede een nieuwe Ferrari, alleen de laatste wens heeft hij niet goed begrepen, want ik wenste een hele mooie vrouw met een hongerig poesje!"
We schrijven het jaar 1920, in het Chicago van de maffia. Don Petro, de grootste maffiabaas roept zijn oudste zoon Luigi bij zich. 'Luigi,' zegt Don Pedro, 'jij веnт nu 18 jaar geworden. Nu is de traditie in de familie dat jij de pistolen krijgt.'
'Maar papa,' zegt Luigi, 'ik wil helemaal geen pistolen.'
'Isse traditie!' valt zijn vader uit:
'Ikke krege die pistolen van mijn vader, hij van zijn vader enzovoort.'
'Maar ik wil geen pistolen,' zegt Luigi weer, 'ik heb liever een horloge.'
'Wat? Nou moete jij eens goed luisteren,' zegt Don Pedro:
'Ik ga jou wat vertelle. Jij hebbe nu verkering met Maria. Over een tijdje ga jij met haar trouwen. Op een dag kom jij thuis. Maria is niet in de woonkamer, Maria is niet in de gang, niet op de trap. Zij ligt in de slaapkamer, in bed met jouw beste vriend Mario. Wat ga jij dan zeggen: Je tijd is om?'
Er doen 3 gehandicapte mensen mee aan het onderdeel zwemmen van de olympische spelen voor gehandicapten: Een Belg, een Nederlander en een Duitser. Als ze allemaal op de startblokken staan, loopt er een official langs alle sporters. De man komt als eerst bij de Nederlander en zegt:
"Zo, dat is knap, zonder handen zwemmen!"
"Ja, " zegt de Nederlander, "Heb je mijn benen gezien, één воnк spier!!!"
De man loopt door naar de Duitser en zegt:
"Zo, dat is knap, zonder benen!"
"Ja, " zegt de Duitser, "Heb je mijn armen gezien, één воnк spier!!!"
Dan komt de man bij de laatste deelnemer en zegt:
"Dat is knap, zonder handen èn zonder benen!"
De Belg antwoordt:
"Ja, heb je mijn oren gezien! Jarenlang getraind, die tellen voor twee paar benen en armen. "
De official pakt zijn pistool en geeft het startschot. Direct springen alle drie de sporters in het water. De Nederlander en de Duitser zwemmen er als een speer vandoor, maar de Belg zakt naar de bodem en komt niet meer boven! Direct springen er enkele officials het water in om hem te redden. Als de Belg eenmaal veilig op de kant ligt vragen ze hem:
"Wat gebeurde er?!?"
"Welke gek, " antwoordt de Belg, "heeft er een batmuts over mijn oren gedaan!!!"
Een notaris zoekt een nieuwe medewerker om zijn akten af te stempelen. En omdat op sommige formulieren wel 10 stempels nodig zijn, moet de nieuwe medewerker natuurlijk tot 10 kunnen tellen.
De eerste sollicitant meldt zich, gaat zitten en de notaris vraagt of hij tot 10 kan tellen."Ja, natuurlijk", antwoordt de man, "10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1, 0"
"Ja goed", zegt de notaris, "maar kun je dat ook vooruit?"
"Nee", is het antwoord, "ik heb hiervoor bij de NASA gewerkt en daar telden we altijd zo."
"Niet geschikt. Ik wens u nog een prettige dag verder en stuurt u a. U. B. even de volgende naar binnen."
De volgende sollicitant, als hij gevraagd wordt of hij tot 10 kan tellen zegt hij:
"Jazeker, 1, 3, 5, 7, 9, 10, 8, 6, 4, 2."
"Ja, maar кunт u niet van 1 tot 10 tellen in de normale volgorde?"
"Nee", zegt de man, "ik ben postbode geweest en zo heb ik altijd geteld als ik de huisnummers naliep."
"Bedankt en tot ziens, de volgende a. U. B.!"
De notaris weer:
"Кunт u tot 10 tellen?"
De derde kandidaat:
"Zeker, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10."
"Dat is geweldig, waar hebt u hiervoor gewerkt?"
"Nou, bij de gemeente."
"Bij de gemeente? Daar sta ik van te kijken. Zeg eens, niet dat het nodig is, maar кunт u ook verder tellen dan 10?" vroeg de notaris."Maar natuurlijk. Boer, vrouw, koning, aas."
Een oudere, vermoeid ogende hond liep op een dag mijn tuin in. Aan hое hij eruit zag, kon ik zien dat hij goed verzorgd was en waarschijnlijk dus een liefhebbend thuis had. Hij kwam op z'n gemakje naar me toe en ik gaf hem een paar klopjes op zijn кор; daarna volgende hij me mijn huis in, liep langzaam naar de hal, krulde zich op in de hoek en viel in slaap. Een uur later liep hij naar de deur en ik liet hem eruit.
De volgende dag was hij er weer, groette me in de tuin, liep naar binnen, zocht zijn plekje in de hal en sliep er weer een uurtje.
Op deze manier verliep het een paar weken. Nieuwsgierig geworden klemde ik een briefje aan zijn halsband:
"Ik wil graag weten wie de eigenaar is van deze mooie, lieve hond en of u zich ervan bewust веnт dat uw hond haast elke middag naar mijn huis komt om te slapen."
De volgende dag arriveerde de hond voor zijn dutje, met een ander briefje aan zijn halsband:
"Hij woont in een huis met 6 kinderen, waarvan 2 jonger zijn dan 3 jaar. Hij probeert zijn slaap in te halen. Mag ik morgen met hem meekomen?"