Skip to main content
Ergens in een ver dorpje, was een man die 120 jaar is geworden. National Geographic daar natuurlijk naartoe. Ze komen daar aan en de reporter begint meteen te interviewen, hij vraagt:
"Wat is de meest toffe herinnering in uw 120 jaar op de aarde?"
"Wel," zegt de man, "er was ooit eens een schaap verdwaald in al de bossen en de velden rond ons dorpje. Die zijn we met heel het dorp gaan zoeken, hebben het gevonden, en we zijn er dan allemaal eens opgekropen."
"STOP," zegt de reporter, "dit willen de kijkers niet weten. Wacht ik stel een andere vraag, wat is uw 2de leukste herinnering?"
"Wel, er was eens een mooi meisje verdwaald in al de bossen en de velden rond ons dorpje, we zijn haar met heel het dorp gaan zoeken, hebben haar gevonden, en we zijn er dan allemaal eens opgekropen"
"Goh," zegt die regisseur, "wacht, wat is de slechtste herinnering in uw 120 jaar op deze aarde?"
"Goh," zegt die vent, "ik was ooit eens verdwaald in al de bossen en de velden rond ons dorpje,............"
Na vele lange koude wintermaanden komt de lente eindelijk in het land en kunnen we ons beginnen klaar maken voor het BBQ-seizoen. Om hiermee goed van start te gaan is het natuurlijk héél belangrijk om de noodzakelijke etiquette van dit sublieme outdoor cooking,zoals enkel een echte man dit kan doen, eens op te frissen.
Wanneer een man vrijwilliger is om zich over de BBQ te ontfermen wordt de volgende keten van activiteiten in gang gezet:
1) De vrouw koopt het eten.
2) De vrouw maakt de salade, kookt de andere groentjes en voorziet dessert.
3) De vrouw bereidt het vlees voor om het te kunnen bakken en legt het op een mooie schotel, tesamen met de noodzakelijke kruiden en olies en brengt het naa rhet tafeltje naast de BBQ. Hier wacht de man met zijn 6e biertje naast een uiteindelijk dan toch brandende vuurmassa.
Nu komt het belangrijke stuk:
4) DE MAN LEGT HET VLEES OP DE GRILL.
5) De vrouw gaat terug in huis en begint borden en bestek te verzamelen om buiten de tafel te dekken.
6) De vrouw komt terug buiten en roept dat het vlees aan het aanbranden is. De man bedankt de vrouw en vraagt of ze nog een pintje meebrengt terwijl hij de situatie in de hand houdt.
Opnieuw belangrijk:
7) DE MAN NEEMT HET VLEES VAN DE GRILL EN LEGT HET OP EEN SCHOTEL EN
GEEFT HETAAN DE VROUW.
8) De vrouw vult nu de borden, verdeelt de groenten, de sla, het brood, de servetten, de sausjes en plaatst de borden op de tafel.
9) Na het eten ruimt de vrouw de tafel af en doet ze de afwas.
Het belangrijkste van allemaal:
10) Iedereen LOOFT de kookkunsten van de MAN en BEDANKT HEM voor al de moeite die hij gedaan heeft.
11) Wanneer iedereen dan uiteindelijk weg is, vraagt de man aan de vrouw of ze een beetje genoten heeft van haar "kookvrije avondje". Aan haar reactie te zien besluit hij dat sommige vrouwen ook nooit tevreden zijn.......
Zaterdagochtend, half zeven, een fervent wielrenner ontwaakt, glipt stilletjes uit bed om z'n vrouw niet wakker te maken en verdwijnt in alle stilte in de badkamer. Eenmaal in zijn renners outfit, gaat hij op z'n tenen naar de garage om de banden van zijn fiets op te pompen.
Bij het openen van de garagepoort slaat de ijskoude sneeuwregen hem in het gezicht. Hoewel hij al erger meegemaakt heeft, besluit hij toch maar eerst even de weersomstandigheden te checken op zijn iPhone. De weersvoorspelling is dramatisch: sneeuw, ijzel, hagel, stormwind...
Uiteindelijk besluit hij daarom toch maar terug naar bed te gaan. Hij kleedt zich uit en kruipt hij dicht tegen z'n vrouw d'r rug en fluistert:
"Het is verschrikkelijk slecht weer, schat!"
Waarop z'n vrouw antwoordt:
"Ja, niet te geloven hè, en die еiкеl van mijn man gaat zelfs in dit weer, gewoon fietsen!"
En oude boer ging naar de stad om naar de film te gaan. De kaartverkoopster achter het loket vraagt aan hem: "Meneer, wat is dat op uw schouder?"
De oude boer zegt:
"Dat is mijn haan, Chuckie. Waar ik ga, gaat hij." "Het spijt me meneer," zei de verkoopster, "we kunnen geen dieren toe laten in de bioscoop. Zelfs geen haan." Waarop de oude boer snel de hoek om loopt en de haan in zijn broek stopt.
Eenmaal weer bij de verkoopbalie, koopt hij een kaartje en gaat hij de bioscoop in. Binnen gaat hij naast twee oudere verpleegsters zitten die Mildred en Leontien heette.
De film begint en de haan begint te woelen. De oude boer ritst zijn broek open zodat Chuckie zijn hoofd eruit kan steken en de film kan zien.
"Leontien," fluistert Mildred. "Wat is er?" vraagt Leontien.
"Ik denk dat die man naast mij een viezerik is."
"Waarom denk je dat?" vraagt Leontien.
"Hij ritste zijn broek open en zijn ding steekt uit," fluistert Mildred.
"Nou, ik zou me er geen zorgen over maken," antwoordt Leontien. "Op onze leeftijd is er niets dat wij niet gezien hebben."
"Ja, dat mag dan wel waar zijn," zeg Mildred, "maar deze eet van mijn popcorn!"
Een man heeft een enorme passie voor bruine bonen. Hij is verzot op dit eten maar, helaas, na het eten maakt een beschamende lichamelijke reactie zich meester van hem. Op een dag ontmoet hij een prachtige vrouw en hij wordt enorm verliefd op haar. Wanneer het duidelijk wordt dat zij gaan trouwen, denkt hij bij zichzelf dat zij het niet uit zal kunnen staan als hij zijn passie voor bonen voort zal zetten met het gevolg dat zijn darmfuncties oncontroleerbaar worden en zich gaan roeren. Hij besluit daarom tot de ultieme opoffering: hij zal nooit meer bonen eten...
Niet lang daarna gaan ze trouwen. Een paar maanden later is de man op weg naar huis van zijn werk en zijn auto gaat stuk. Hij belt keurig zijn vrouw dat hij wat later thuis komt en omdat hij nog maar een paar kilometer van huis is, besluit hij naar huis te gaan lopen. Op weg naar huis komt hij langs een klein eetcafé en een heerlijk aroma van verse bruine bonen verrast zijn reuktuig. Omdat hij toch nog een tijdje moet lopen naar huis, vertrouwt hij erop dat hij in die tijd de nadelige effecten van het eten van bonen weg zal kunnen werken. Dus gaat hij het café in en bestelt hij een heerlijke portie bruine bonen in rode uiensaus. Het is zo lekker dat hij nog twee porties bestelt.
Net buiten het café begint de ellende al; hij voelt zijn darmen zich samentrekken en hij begint onherroepelijk te ruften. Tijdens elke stap die hij neemt, wordt het erger en erger. Hij bout al zijn ingewanden er bijna uit en de stofwolken achter hem verraden de explosies uit zijn darmkanaal. Bijna bij zijn huis aangekomen voelt hij zich betrekkelijk safe en wil dan het huis binnengaan. Echter, zijn vrouw staat hem al bij de deur op te wachten. Zij roept uit:
"Schat, ik ben blij dat je er eindelijk веnт want ik heb een enorm leuke verrassing voor jou!" Zij doet hem een blinddoek voor en leidt hem naar zijn stoel aan het hoofd van de eettafel. Op dit moment merkt hij dat zijn darmen toch weer op beginnen te spelen en dat hij toch nog wat ruften moet laten. Maar omdat zijn vrouw bij hem is en hij heeft beloofd om geen bonen meer te eten, moet hij zichzelf inhouden. Gelukkig gaat op dat moment de telefoon en hij moet haar beloven om niet de blinddoek af te doen terwijl zij de telefoon zal beantwoorden.
Wanneer zij weg is, maakt hij gebruik van de gelegenheid en tilt zijn ene been licht op. De bout is niet alleen hard, maar stinkt ook als een rot ei. Hij kan nog moeilijk adem halen, dus hij pakt zijn servet op de tast en begint de enorme stank weg te wapperen. Meteen daarna krijgt hij nog een niet te stoppen aanval en tilt zijn been op:
"Pffffffrrrtttt", klinkt het. Het lijkt wel een net gestarte diesel want de lucht is wederom niet om uit te houden! Hij wordt nu bijna misselijk van de lucht en begint met zijn armen te wuiven om de lucht maar een beetje weg te krijgen. Het telefoongesprek duurt erg lang en de man is nu echt in zijn element. Hij zit van links naar rechts te wiegen op zijn stoel en ruft zijn hele gasvoorraad eruit. De scheten zijn echt ongelofelijk, de een is een zachte "fluiter" met een gigantische stank, de ander een keiharde "pruttelaar" met een nog veel meer verbluffende lucht. De laatste is echt een "winner", de ramen trillen, de borden op tafel bewegen en binnen een minuut zijn de bloemen op tafel allemaal dood, wat hij overigens niet kan zien omdat hij nog steeds geblinddoekt is. Hij probeert ondanks deze bedwelmende lucht, zijn concentratie bij het telefoongesprek te houden. Omdat het nog niet is afgelopen, gaat hij lekker door met bouten, ruften en winden laten. De een na de ander verlaat zijn kleinste gat en hij moet echt moeite doen om met zijn servet de smerig stinkende lucht weg te krijgen. Als hij in de gaten krijgt dat zijn vrouw het gesprek aan het beëindigen is, is ook zijn vrijheid ten einde. Hij legt het servet op zijn schoot en vouwt zijn handen erboven.
Als een heilige zit hij met een glimlach te wachten, totdat zijn vrouw de eetkamer binnenkomt. Zij verontschuldigt zich voor de lengte van het gesprek en vraagt of hij nog stiekem onder de blinddoek heeft doorgekeken. Hij verzekert haar niet te hebben gekeken. Zij haalt dan de blinddoek weg en schreeuwt:
"VERRASSING!" Hij is waarlijk geschokt en zwaar verbouwereerd wanneer hij ziet dat rondom de eettafel twaalf van zijn beste vrienden en vriendinnen zitten om de surprise party voor zijn verjaardag op te luisteren.
Op een vrije woensdag ziet Jantje de wagen van papa passeren, richting "het grote bos". Nieuwsgierig als hij is, volgt hij den auto en ziet dat zijne papa aan het stuur zit en tante Marieke zit ernaast. Even verder parkeert de papa den auto en begint vervolgens met tante Marieke een hartstochtelijke scène. Jantje is zooo onder den indruk, dat em snel terug naar huis loopt om alles te vertellen tegen de mama.
Thuisgekomen begint hij, bijna buiten adem, te vertellen:
"Mama,mama,ikwasinhetparkenhebpapagezie......"
De mama onderbreekt hem en zegt:
"Jantje, rustig jongen. Vertel het eens op uw gemak."
"Wel," zegt Jantje, "ik was in het park en ik hebdaar papa gezien met tante Marieke. Papa gaf aan tante Marieke ne grote kus, en toen heeft tante Marieke onze papa zijn broek uitgedaan..."
"Wacht eens", onderbreekt de mama, "wacht om het ganse verhaal te vertellen tot vanavond, als we met z'n drieen aan tafel zitten. "Ben eens benieuwd wat de papa daar gaat op antwoorden."
Zo gezegd, zo gedaan. 's avonds bij het avondmaal begint Jantje opnieuw aan zijn verhaal... den auto in het bos... de grote kus... de broek van de papa gaat uit..."
"En toen", vraagt de mama, "wat gebeurde er toen ?"
"Wel", zegt Jantje, "toen hebben papa en tante Marieke hetzelfde gedaan als hetgeen mama en nonkel Dirk vroeger elke week deden, toen onze papa nog in het leger zat..."
MORAAL VAN HET VERHAAL :
Luister eerst naar uw kinderen vooraleer ze te onderbreken
Een jonge vrouw, die enkele maanden in verwachting was, nam plaats in een autobus. Zij bemerkte dat een jonge man, die tegenover haar zat, naar haar glimlachte. Enigszins beledigd schoof zij een stukje bij de jongeman vandaan. Maar dat scheen hem plezier te doen. Verontwaardigd verwisselde zij nog een keer, doch de jongeman begon steeds harder te lachen. Toen ze voor de vierde keer van plaats veranderde, brulde hij van het lachen. De vrouw, nijdig, haalde de conducteur en diende een aanklacht tegen de man in.
Toen de jongeman een paar weken later voor de rechter moest verschijnen, vroeg deze hem zijn gedrag van enkele weken geleden te verklaren. Zijn verklaring luidde als volgt:
"Edelachtbare, toen de dame in de bus stapte, bemerkte ik meteen in welke positie zij verkeerde en ik moest glimlachen toen zij onder de bioscoopreclame 'Binnenkort bij ons verwacht' ging zitten. Zij schoof een stukje op en kwam daardoor onder de reclame te zitten van 'Sloan doet de zwelling verminderen'. Na de derde verandering van plaats zat zij onder een reclame van 'Unox weet een worstje te waarderen'. Ik kon mijzelf niet meer inhouden toen zij daarna weer van plaats verwisselde. Zij zat toen namelijk onder een reclameplaat van auto's, waarop met grote letters stond 'Dunlop rubber zou dit ongeluk hebben voorkomen'."
De uitspraak van de rechter was:
"Vrij van verdere rechtsvervolging."
In een bioscoop met pikante films zit een man verschrikkelijk te kreunen. De andere gasten storen zich eraan. De ouvreuse gaat naar de man toe en zegt dat hij niet zo hard moet kreunen, omdat ze anders de politie erbij haalt.
"Ohhh, ahhh, dat is goed, oehhhh, ik zal het proberen om me in te houden." zegt de man.
Maar de man weet van geen ophouden. De ouvreuse belt daarom toch maar naar de politie. Even later gaan twee agenten de bioscoop in, waar de man nog steeds hard zit te kreunen.
"Wat is uw naam?"
Vraagt de agent. En de man zegt:
"Ahhh, Jansen, ohhh."
"En waar komt u vandaan?" vraagt de agent.
Zegt de man:
"Ahhh, ohhhh, van het balkon."