Een man gaat naar het beroemde restaurant Lucas Carton in Parijs met zijn vriendin en besteld een fles Rothschild 1928 Mouton. De ober komt terug met de fles en schenkt een klein beetje in het glas om te proeven. De man pakt het glas op en ruikt eraan en zet het glas resoluut terug op de tafel, en zegt "Dit is geen Rothschild 1928 Mouton".
De ober verzekert hem van wel en al snel staan er zo’n 10 man rond de tafel, inclusief de chef en de manager, die de man ervan proberen te overtuigen dat dit echt de Rothschild 1928 Mouton is. Eindelijk vraagt iemand hem waarom hij zo zeker weet dat dit niet de Rothschild 1928 Mouton is. "Nou," zegt de man, "mijn naam is Phillipe de Rothschild en ik maak deze wijn." Dan stapt de ober die de wijn heeft ingeschonken weer naar voren en bekent dat hij een Clerc Milon 1928 heeft ingeschonken.
"Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om onze laatste fles Rothschild 1928 Mouton aan te breken. U weet dat Clerc Milon in hetzelfde dorp ligt, de druiven zijn hetzelfde, de druiven worden op dezelfde tijd geplukt en verwerkt en worden in dezelfde vaten opgeslagen. De flessen worden zelfs op dezelfde tijd gebotteld. De wijnen zijn hetzelfde afgezien van een klein verschil in geografische locatie."
Rothschild wenkt de ober en fluistert hem in het oor "Wanneer je vanavond thuiskomt, vraag dan aan je vrouw om haar ondergoed uit te trekken. Stop een vinger in de ene opening en dan een vinger in de andere opening. Ruik daarna aan beide vingers. Dan zul je begrijpen hoeveel verschil een klein stukje in geografische locatie kan maken."
Een man moet dringend naar het toilet in een chic restaurant. Helaas zijn alle deuren bezet. De maitre d'hotel, een begrijpend man, stelt daarom voor om de damestoiletten te gebruiken. Maar, zegt hij, een goeie raad: aan de linkerkant van de muur staat een reeks knoppen met de vermelding WW, WL, PW en ATV. Gelieve deze in geen geval te gebruiken want ze zijn exclusief gereserveerd voor de dames. Beloofd, beloofd, dankuwel. En de man verdwijnt door de deur.
Eens zijn dringendste behoeften voldaan, gaat zijn aandacht toch naar de geheimzinnige knoppen. En zijn nieuwsgierigheid haalt het van zijn gehoorzaamheid...
Hij drukt op de knop WW en voelt onmiddellijk een straal WARM WATER die zijn achterwerk streelt. Mijn God, denkt hij, de vrouwen worden hier nogal verwend. Hij drukt op de knop WL en een stroom WARME LUCHT veegt zijn achterste droog. Wow, wow, prachtig! En ondertussen heeft hij reeds op de knop WP gedrukt. Luttele seconden daarna parfumeert een WOLK POEDER zijn billen.
Wonderbaarlijk ! denkt hij en verrukt drukt hij ook op de laatste knop ATV... Hij wordt wakker in een hospitaalbed. Verward en beduusd belt hij om de verpleegster. "Wat is er toch gebeurd?", vraagt hij. "Wel, u was in de toiletten van resaurant GRAND CHIC en u heeft op de verboden knoppen geduwd."
"Maar allez, elke knop bezorgde me zeer aangename gewaarwordingen...".
"Ja, ja, dat is waar, maar de laatste, met de letters ATV betekent AUTOMATISCH TAMPAX VERWIJDEREN.. Enfin, u vindt uw реnis onder uw hoofdkussen..."
Er komt nogal een kakvent een restaurant binnen. Hij zegt:
"Ober, ik wil
Graag een Barneveldse kip hebben." De ober loopt naar de keuken, haalt een
Kip bij de kok en loopt er mee naar de klant. "Is deze goed?" vraagt de
Ober. De man steekt zijn vinger in de kont van de kip, steekt zijn vinger
In zijn mond en in de lucht en zegt:
"Ober, deze kip komt niet uit
Barneveld. Deze kip komt uit Hoenderlo." De ober loopt weer naar de keuken, haalt een andere kip en gaat er mee terug naar de klant. "En deze meneer, is deze goed?" De klant steekt weer zijn vinger in de kont van de kip, steekt zijn vinger in zijn mond en in de lucht en zegt:
"Ober, deze kip komt niet uit Barneveld. Deze kip komt uit Staphorst."
Een dronken vent aan de bar zit dat zo eens aan te kijken. Hij stapt van zijn kruk, loopt naar die klant en zegt:
"Meneer, zou u bij mij ook even de vinger in de kont willen steken, want ik weet bij god niet meer waar ik woon!!!"
Last week, we took some friends out to a new restaurant and noticed that the waiter who took our order carried a spoon in his shirt pocket. It seemed a little strange, but I ignored it. However, when another waiter brought our water and utensils, I noticed he also had a spoon in his shirt pocket, then I looked around the room and saw that all the staff had spoons in their pockets.
When the waiter came back to serve our soup, I asked, "Why the spoon?"
"Well," he explained, "the restaurant's owners hired Andersen Consulting, experts in efficiency, in order to revamp all our processes. After several months of statistical analysis, they concluded that the spoon was the most frequently dropped utensil. This represents a drop frequency of approximately 3 spoons per table per hour. If our personnel are prepared to deal with that contingency, we can reduce the number of trips back to the kitchen and save 15 man-hours per shift."
As luck would have it, I dropped my spoon and he was able to replace it with his spare. "I'll get another spoon next time I go to the kitchen instead of making an extra trip to get it right now," the waiter said.
I was rather impressed. Then I noticed that there was a very thin string hanging out of the waiter's fly. Looking around, I noticed that all the waiters had the same string hanging from their flies. My curiosity got the better of me and, before he walked off, I asked the waiter, "Excuse me, but can you tell me why have that string right there?"
"Not everyone is as observant as you," the waiter replied. "That consulting firm I mentioned also found that we can save time in the gents."
"How so?" I asked. "See," he continued, "by tying this string to the tip of you know what, we can pull it out over the urinаl without touching it and, that way, eliminate the need to wash the hands, shortening the time spent in the restroom by 76.39 percent."
"After you get it out, how do you put it back?" I asked. "Well," he whispered, lowering his voice, "I don't know about the others, but I use the spoon."