Skip to main content
Beste vrienden,
Ik wil iedereen die boodschappen bij de supermarkt doet, waarschuwen voor misleidende praktijken die mij, en naar ik heb gehoord ook een aantal andere mannen, onlangs zijn overkomen.
Mij overkwam het op de parkeerplaats van de GB te Aartselaar, maar let op, het schijnt her en der in het land te gebeuren.
Het werkt als volgt:
Twee meiden van begin twintig, vermoedelijk uit Oost-Europa, spreken je hulpeloos kijkend aan op het moment dat je de boodschappen aan het inladen веnт.
Ze hebben hele strakke T-shirts aan waar hun borsten bijna uitvallen.
Je moet al een flinke vent zijn om niet te (willen) kijken.
Met een erg zielig, maar toch wel geloofwaardig verhaal, bedelen ze om een lift naar een plaats in de buurt.
Eenmaal achterin gestapt, beginnen de dames elkaar tebetasten, waarbij ze er goed voor zorgen dat je dat кunт zien via je binnenspiegel.
Daarna klimt een van hen naar de voorstoel en heeft orale sекs met je.
Ondertussen merk je niet dat de ander je portefeuille jat.
Dat merk je pas als je weer thuiskomt.
Die van mij is afgelopen dinsdag gestolen.
En woensdag en vrijdag.
Zaterdag zelfs twee keer!
Donderdag kon ik helaas niet gaan...
Op een mooie dag heeft Superman genoeg van al dat mensen redden en is botweg retegeil! Lois Lane zit weer eens verwikkeld in een druk interview, dus daar kan Superman ook niets mee aanvangen. En hij is ook wel eens in voor iets nieuws.
Hij vliegt zo, een armpje op de rug en een voor zich, eens wat rond door de stad en ziet daar, plots, Spiderman. "Ha Spiderman!', roept hij, "ga je mee eens wat vrouwen helpen, als je begrijpt wat ik bedoel?"
"Nee joh", zegt deze, "brandende gebouwen, overval, veel te druk man!"
No problemo, Superman vliegt verder, een armpje weer op de rug en een voor zich uit, en ziet daar zo opeens batman. "Ha batman, ga je mee naar de vrouwtjes, lol maken, je snapt 'm?" Maar ook deze antwoordt weer, net als Spiderman, ontkennend:
"Oma in de boom, kat in een brandend gebouw, ik ben veeel te druk!"
Ach stik toch, denk Superman, en vliegt door, een armpje op de rug en een voor zich uit. Maar wie ziet hij daar geheel naakt op een hoog dak liggen, uit de hoek van zijn oog? Het is Catwoman! 'Ai caramba', denkt Supermanneke bij zichzelf, 'Zij helemaal naakt, ik sneller dan een kogel: ik ben er in en er weer uit voor ze er erg in heeft!' Dus hij zoeft er op af, knalt eroverheen, zo snel, de paashaas op speed kan er nog een puntje aan zuigen, en zoefzoef hij is er weer vandoor!
"Allemachtig', roept Catwoman, "wat was dat!!??"
"Geen idee", zegt Invisible Man, "maar ik heb opeens wel een ontzettende last van m'n rеет!"
Een ambitieuze programmeur besloot eindelijk maar eens een vakantie te nemen. Hij boekte een cruise en ging op weg. Onderweg stak er echter een orkaan op en het schip verging. Na een tijdje spoelde de man aan op het strand van een onbewoond eiland, er waren geen andere overlevenden en alles wat er te eten viel waren bananen en kokosnoten. Hij bracht z'n dagen door met bananen eten en kokosmelk drinken en de zee af te turen naar een teken van leven.
Maanden gingen voorbij zonder dat hij iets zag. Op een dag echter zag hij een klein bootje aankomen, het was een roeibootje met aan boord de prachtigste vrouw die hij ooit had gezien. Ze legde aan en liep naar hem toe. "Wat doe jij hier?", stamelde de man. "Oh", zei de vrouw,"ik ben aan de andere kant van het eiland aangespoeld. "Maar hое kom je dan aan die roeiboot?"
"Die heb ik zelf gemaakt: De roeispanen van bamboe en de boot zelf van het hout van de eucalyptusboom. De kieren heb ik dichtgemaakt met rubber uit de rubberboom."
"Maar dat alles zonder gereedschap of machines?" vroeg de programmeur. "Oh, maar dat was geen enkel probleem," zei de vrouw, "de rotsen bevatten een bepaald erts dat metaal bleek te bevatten als ik ze verhitte. Ik maakte gietmallen in de rotsen en zo kon ik gereedschap maken, en daarmee ook machines. Maar eh, heb jij hier iets te eten?"
"Alleen maar bananen,"zei de programmeur. "Laten we dan naar mijn huis gaan," antwoordde de vrouw.
En ze roeiden naar de andere kant van het eiland. Daar aangekomen legden ze aan aan een kade en de vrouw voerde de programmeur mee naar een prachtige bungalow.
De programmeur was met stomheid geslagen. "Het is niet veel, maar ja, je probeert er wat van te maken," zei de vrouw. Eenmaal binnen vroeg ze of hij iets wilde drinken. "Nee," zei hij, "ik heb genoeg aan die kokosmelk. "Maar ik heb ook bier," zei de vrouw, "eigengebrouwenweliswaar, maar het is wat. Ik ga me even omkleden. Als je wilt kun je even een dоuсhе nemen en je scheren." De man ging naar de badkamer en vond inderdaad een scheermes gemaakt van bot waaromheen twee schelpen waren gebonden, het werkte perfect. "Deze vrouw is fantastisch!", dacht de programmeur, "wat zou ze nog meer in petto hebben?"
Terug in de woonkamer vleide hij zich neer op de bank. De vrouw kwam binnen in een jurkje van zijde, ze kroop naast hem op de bank en begon op een manier die niet veel te raden overliet in z'n oor te fluisteren. "Weet je," zei ze, "we zijn hier nu allebei al een paar maanden, en ik weet zeker dat er iets is iets waar je al die tijd al op wacht, iets wat je al die maanden al gemist hebt..."
Ze keek hem diep in zijn ogen, hij kon niet geloven wat hij hoorde.
"Bedoel je," begon de programmeur,
"Bedoel je dat ik... dat ik vanaf hier m'n e-mail kan checken?"
Danny huurt een appartementje in Antwerpen en gaat naar de hal om zijn naam op de juiste brievenbus en bel te bevestigen. Terwijl hij daarmee bezig is, komt er een bijzonder aantrekkelijke jongedame in kamerjas uit een van de appartementen om haar postbus te lichten.
Danny glimlacht naar de jonge vrouw en begint een gesprekje met haar. Terwijl ze zo staan te keuvelen, glijdt haar kamerjas een beetje open, en het is voor Danny onmiddellijk duidelijk dat de jongdame onder dat kledingstuk poedelnaakt is.
De arme Danny probeert hardnekkig oogcontact met haar te houden zodat zijn blikken niet zuidwaarts afdwalen. Na een paar zweterige minuten legt de vrouw haar hand op zijn arm en zegt: Laten we naar mijn appartement gaan, ik hооr iemand komen.
Hij stapt met haar de kamer binnen, en nadat ze de deur heeft gesloten, leunt de vrouw er tegenaan, zodat haar kamerjas nu helemaal van haar naakte lichaam op de grond zakt. Ze ronkt zachtjes naar hem: wat is volgens jou mijn beste lichaamsdeel?
De aangeslagen, gegeneerde Danny stottert, schraapt enkele keren zijn keel en stamelt ten slotte: Je oren... Ze is compleet verbaasd. Mijn oren? Waarom mijn oren? Kijk naar deze borsten! Ze zijn vol, hangen niet door en zijn natuurlijk! Kijk naar mijn billen... ze zijn stevig en rond, en ik heb geen cellulitis! Kijk naar mijn huid, geen littekens, geen vlekjes! Waarom zou je mijn oren dan als mijn beste lichaamsdeel beschouwen?
Danny schraapt zijn keel opnieuw en fluistert dan..... In de hal toen je zei dat je iemand hoorde komen........ Wel... dat was ik. .......
Een dokter heeft een slippertje met zijn verpleegster. Op een goede (of slechte) ochtend meldt zij hem dat ze zwanger is. Aangezien de dokter niet wil dat zijn vrouw maar de minste onraad ruikt, geeft hij aan de verpleegster een mooie som om een heel lange reis naar Italie te maken. "Maar hое laat ik je dan weten dat de baby geboren is ?", vraagt de verpleegster. "Heel simpel, antwoordt de dokter, stuur mij een kaartje met daarop juist het woord SPAGHETTI geschreven.
Zes maanden later telefoneert zijn vrouw op zijn bureau om hem te melden dat hij een bizarre postkaart uit Italie ontvangen heeft. "Ik zal je dat deze avond wel uitleggen wanneer ik thuiskom..." 's Avonds komt de dokter thuis, bekijkt de postkaart en krijgt een hartaanval. Zijn vrouw belt de 100 en terwijl de dokter de eerste zorgen toegediend krijgt, vragen de ambulanciers wat er juist gebeurd is. De vrouw legt uit dat het bij het lezen van een postkaart gebeurd is en leest hen de tekst voor :
SPAGHETTI, SPAGHETTI, SPAGHETTI, SPAGHETTI, twee met balletjes en twee zonder balletjes !