Nieuwe Moppen

Er zit een Hollander in het restaurant te eten. Hij eet een croisantje. Komt er een Marokkaans kereltje aangelopen die asociaal op zijn kauwgom zit te kauwen. Hij neemt plaats naast de Hollander.
Het kereltje vraagt vervolgens aan de Hollander:
"Eten jullie altijd het hele croisantje op?"
Zegt de Hollander:
"Ja altijd!".
Zegt het kereltje:
"Wij niet, wij eten alleen de binnenkant op en de buitenkant verzamelen we en dat gaan we recycelen en daar maken we nieuwe croisantjes van en die verkopen we aan Nederland.
De Hollander begint er zowaar spontaan om lachen! Later vraagt het kereltje:
"Doen jullie altijd jam op de croisant?"
Zegt de Hollander:
"Ja altijd!"
Zegt het kereltje:
"O wij niet. Wij eten er altijd fruit bij en de pitten verzamelen we en recycelen het en dan maken we er nieuw fruit van en verkopen die aan Nederland." De Nederlander weer lachen.
Vraagt de Hollander aan het Marokkaantje:
"Hebben jullie in Marokko ook goeie sекs?"
Zegt het kereltje:
"Ja, en jullie dan?".
"Ja wij ook", zegt de Hollander. "En wat doen jullie dan met de condooms?" vraagt de Hollander? "Oh die gooien we weg!".
Zegt de Nederlander:
"Wij niet, wij verzamelen ze, gaan ze recycelen, dan maken we er kauwgom van en verkopen we die aan die domme Marokkanen."
Een man deed volgende getuigenis op valentijn:
Veel jongens raken aan een lief (of andersom) door een geschenk te geven... Ik ben de mijne erdoor kwijtgeraakt. Toen mijn lief jarig was, kocht ik haar een paar handschoenen. Maar dezelfde dag ging mijn zuster in dezelfde winkel een paar slipjes voor zich kopen. Door een spijtige vergissing kwamen die handschoenen bij mijn zus terecht en die slipjes bij mijn verloofde. Dat was nog niets, maar het briefje dat ik geschreven had luidde zo:
- --
Liefste schat,
Dit klein geschenk is ter herinnering aan je verjaardag. Ik heb ze zelf gekocht en dacht dat je ze best kon gebruiken, aangezien je er de
Laatste tijd geen meer draagt. Daar je oude dikwijls nat worden en van kleur veranderd waren en de naad was losgegaan van het dikwijls aan
En uittrekken, bracht me ertoe jou nieuwe te kopen.
Eerst wilde ik lange kopen, maar mijn zus zei dat de korte modellen mode waren. Het is een vaste kleur die niet afgaat. De winkeljuffrouw heeft mij de hare laten zien en die waren al drie keer gewassen. Ze waren nog zo goed als nieuw. Ze mogen getoond worden zonder te blozen. Ik heb de bruine kleur gekozen omdat je hier het vuil niet zo vlug op ziet.
De winkeljuffrouw heeft ze even aangetrokken en ze stonden haar heel goed. Als je ze voor de eerste keer draagt, moet je er talkpoeder in doen, dat bevordert het schuiven. Als je ze wast, moet je ze aanhouden, anders krimpen ze teveel.
Ik hoop dat je ze draagt met dezelfde gevoelens als ik ze je schenk. Vergeet niet te tellen hое dikwijls ik ze in de loop van het jaar zal kussen.
Je schat.
(de volgende dag was het uit)
De directeur van een liefdadigheidsorganisatie merkt dat dé topadvokaat van zijn gemeente nog nooit een gift heeft gedaan, en besluit hem hierover eens aan te spreken.
"Meester, we hebben eens een onderzoek gevoerd en daaruit blijkt dat u meer dan € 500.000 per jaar verdient, maar geen cent aan een goed doel hebt gegeven. Zou u niet graag iets terugdoen voor de maatschappij?"
De advokaat antwoordt:
"En heeft uw onderzoek ook aangetoond dat mijn moeder op sterven ligt na een lange slepende ziекте, en al jarenlang torenhoge ziekenhuisrekeningen heeft, die ze met haar schamel pensioentje nooit kan betalen?"
Een beetje gegeneerd antwoord de directeur:
"Euh... nee."
"En dat mijn broer een oorlogsinvalide is, die blind werd en in een rolstoel zit?" De verbaasde directeur begint een verontschuldiging te prevelen, maar wordt onderbroken. "En dat mijn zus weduwe is ten gevolge van een auto-ongeval, en zonder geld zit met drie kinderen?"
De directeur, ondertussen knalrood van schaamte, probeert nog:
"Sorry, ik had geen idee..."
"Dus als ik hen geen cent geef, waarom zou ik u dan iets geven???"
Sinte-Pieter, iedereen kent hem wel, de bewaker van de hemelpoort, is tot de conclusie gekomen dat hij eigenlijk een heel saai leventje heeft. Hij mag enkel in beslissen of mensen in de hemel binnenmogen, naar de hеl gaan of dat ze naar het vagevuur verwezen worden. Nu beslist hij van daar iets aan te doen en hij bedenkt het volgende; iedereen die de hemel binnenwil moet hem vertellen hое hij omgekomen is en waarom hij denkt dat hij daardoor de hemel binnenmag.
De eerste die zich aanmeldt na deze beslissing is een man van middelbare leeftijd en die begint een verhaal over dat hij dacht dat zijn vrouw hem bedroog, hij daarvoor een half dagje vrijaf had genomen om haar te betrappen. Maar toen hij thuiskwam had hij alles afgezocht niemand gevonden, niet in de kast, niet onder het bed, enz tot hij in de keuken over de balustrade keek en daaraan een man zag hangen aan een hand. Aha, had hij gekreten, zijn sterkste hamer genomen en een goeie klap gegeven op de man zijn hand, deze viel naar beneden op een waaiboom en was eigenlijk, op zijn hand na, nog vrij goed in orde. Ik was ziedend sprak de man verder en heb hem nog de ijskast op zijn donder gesmeten waarop ikzelf ben overleden aan een hartstilstand.... Dit verhaal is straf genoeg vond Sinte-Pieter en hij liet de man binnen in de hemel.
De volgende zei :
" Ik was mijn turnoefeningen aan het doen op mijn balkon op de 4de verdieping van een appartementsgebouwen en er schoot een kramp in mijn been waarop ik naar beneden viel. Met alle geluk van de wereld kon ik op een verdiep lager nog net de ballustrade vastgrijpen met mijn hand. Komt daar toch wel een gek op mij af met een hamer en die sloeg staalhard op mijn hand waarop ik verder naar beneden viel waar een boom mijn val brak en als dit nog niet genoeg was gooide die man een ijskast op mijn donder... Sinte-Pieter kreeg een fijn glimlachje op zijn gezicht, begon er al wat plezier in te krijgen en zei :
"Kom maar binnen".
"En jij?" zei hij tegen de volgende, "Wat is er met jou gebeurd?"
Wel zei deze, "Ik zat in een ijskast"